Story of life

Story of flowers, story of life...

more flowers more life...

Ερώτηση κρίσεως

 Γονάτισε ανθρωπάκι,
σκούπισ' τις μπότες του αφέντη σου,
φίλα τις άκριες των χεριών του,
σκύψε, κολάκεψε,
πάτα γερά πάνω στα στήθια τ' αδελφού σου
για να φανείς μια σπιθαμή ψηλότερος
κι ύστερα,
τρίψε τα χέρια από χαρά, και χαμογέλα
με κείνο το χαζό χαμόγελο του πιθήκου.....
                                        πόσο σου πάει!

                               
                                        Γιώργου Σιωρά
                                             26/10/80



Ποιήματα της νιότης. Όταν νομίζεις πως η ορμή σου θα αλλάξει τον κόσμο. Φωνάζεις για το άδικο, δεν λογαριάζεις τις απώλειες, δεν φοβάσαι. Πολεμάς. Μα όταν περνούν τα χρόνια, γέρνεις σιγά σιγά. Λίγο η μέση, λίγο τα γόνατα. Μετά βολεύεσαι σ΄αυτή τη θέση και νομίζεις πως παραμένεις ευθυτενής. Όταν φτάσεις τα 50 και ακόμη αντιστέκεσαι και πολεμάς, τι είσαι; Ρομαντικός ή ηλίθιος;


υ.γ. Η ερώτηση δεν είναι ρητορική

photo: "strange dialog" by Sorin Vidis

Χειμωνιάτικο πρωινό...

Χειμωνιάτικο πρωινό στο δρόμο για το σχολείο. Με τα πρώτα μέτρα οι εικόνες κερδίζουν την προσοχή. Γκρίζα, άσπρα, γαλάζια χρώματα, λίγο ροζ, μωβ αποχρώσεις υπολείμματα της χαραυγής , οι χρυσαφιές ακτίνες που σχίζουν τον ουρανό και βουτούν αποφασιστικά στα νερά της λίμνης... Ο ουρανός στα καλύτερά του τα πρωινά του χειμώνα..

Μέσα στο χρωματιστό σκηνικό μία παρέα πουλιών χορεύει με εκείνους τους απίστευτους σχηματισμούς μπροστά μας. "Τι όμορφα που είναι τα πουλιά!" ψιθύρισα. "Όλη η φύση είναι όμορφη" είπε ο μικρότερος της παρέας.. και συνέχισε. "Τι όμορφα που θα ήταν να έχουμε ακόμα πιο πολλή φύση.  Λιγότερα ανθρώπινα πράγματα, λιγότερα σκουπίδια, περισσότερα και μεγάλα δέντρα, ζώα, αρκούδες, ανακόντα (!)... να πηγαίνουμε παντού με ζώα. Να έχουμε δελφίνια για καΐκια και φάλαινες για κρουαζιερόπλοια" Όλοι απολαύσαμε το όνειρο και συνεχίσαμε το δρόμο μας.

Μέσα στη σιωπή και λίγο πριν φτάσουμε, ακούστηκε και πάλι ο μικρότερος με τρεμάμενη φωνή "μαμά..... θέλω να εξαφανιστούν οι πόλεμοι. Αν γινόταν πόλεμος θα κλεινόμουν στο σπίτι και......" Και τότε το κεφάλι μου γέμισε τόσα που θα ήθελα να του πω και δεν μπορούσα. Κι ας του έχω πει τόσα. Μέσα σε ένα λεπτό είδα έναν κόσμο που πορεύεται μέσα από πολέμους και μικρές ανάσες πολιτισμού, που ακόμη και αυτές οι μικρές ανάσες ήταν αρκετές για να γίνουν θαύματα. Κι όμως αυτός ο κόσμος ακόμη πολεμά, ακόμη καταστρέφει, ακόμη αυτοκαταστρέφεται. Και αισθάνθηκα μέσα από το μικρό μου που ακούμπησε τον φόβο του εκείνη τη στιγμή, τον φόβο όλων εκείνων των παιδιών που τον ζουν  και υπομένουν την παραφροσύνη της ανθρωπότητας..... και θυμήθηκα και αυτή τη φωτογραφία που βρήκα και φύλαξα κάποτε από το διαδίκτυο. Οι στρατιώτες πριν φύγουν για το Ιράκ....

ακούγεται το Down to the river to pray

Επτά!

Επτά χρόνια ζω στη Μύκονο μόνιμα. Τότε ήταν που άνοιξα και ετούτο το blog αναζητώντας επικοινωνία. Αυτό ήταν το μόνο που μου έλειψε στον έρημο τόπο. (Μα τι είπα; Έρημο τόπο; Στη Μύκονο; )

Η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Άλλοι ρυθμοί.  Άλλες συνήθειες. Άλλοι στόχοι. Η οικογένεια εκτός από τους τέσσερις μας  απέκτησε και άλλα μέλη. Γάτες, σκύλο, παπαγαλάκια, κουνέλι, χελώνες, κατσίκες και έπεται συνέχεια.

Έφτιαξα κήπο και μετά μανίας  συλλέγω πολύτιμους σπόρους που εξασφαλίζουν την όποια αυτάρκεια στην οικογένεια αλλά και στους μελλοντικούς καλλιεργητές. (Στη Μύκονο όλα αυτά; Αυτή που διασύρει μετά μανίας ο τύπος; Το άνδρο της ακολασίας;Την ντροπή της Ελλάδας; Το νησί των πλουσίων και των απανταχού παρανόμων;)

Στις παρενθέσεις είναι απορίες που μου έχουν εκφράσει επισκέπτες σε ετούτο το blog στα επτά χρόνια ζωής του. Γιατί η εικόνα είναι άλλη. Και ζούμε στην εποχή της εικόνας. Η εικόνα γίνεται πεποίθηση. Η πεποίθηση καθορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Σήμερα εν έτη 2015, συνεχίζουμε να τσουβαλιάζουμε, να ομαδοποιούμε, να ζούμε με στερεότυπα. Τα αναπαράγουμε με ευκολία ώστε να επιβεβαιωνόμαστε... πως για την δυστυχία μας δεν φταίμε εμείς, αλλά οι άλλοι.

Στη Μύκονο μέχρι και σήμερα υπάρχουν σχολεία που υπολειτουργούν. Δημοτικά υποστελεχωμένα, γυμνάσια και λύκεια δίχως καθηγητές κατεύθυνσης. Όπως και στην Ρόδο όπως και στην Τήλο ή την Ανάφη. Όλοι οι τόποι πλήττονται το ίδιο από την κρίση ή την ανικανότητα. Ή και τα δύο. (Αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν γνωρίζω καλά για να το θίξω) Όλοι οι πολίτες πλήττονται το ίδιο, εκτός από αυτούς που ζουν στα "πλούσια" νησιά. Αυτοί πλήττονται περισσότερο σε όλα τα επίπεδα. Και επιπλέον στοχοποιούνται από τους πάντες.

Γι αυτό απεχθάνομαι τις γενικεύσεις, τα στερεότυπα, τα τσουβαλιάσματα την παραπληροφόρηση!

Εχθές ταξιδέψαμε μερικοί γονείς στη Σύρο για να πιέσουμε ώστε να καλυφθούν τα κενά στο σχολείο μας. Κάποιοι πολέμησαν αυτή την κίνηση. Δυστυχώς το στερεότυπο "δεν πρόκειται να γίνει τίποτα", είναι επίσης διαδεδομένο. Δεν είναι έτσι. Από τον καναπέ δεν κατακτήθηκε τίποτα!

Επτά μήνες να κάνω ανάρτηση
Επτά χρόνια blogging
Δεκατέσσερις σήμερα...
Πάντα συμπαθούσα το επτά :-)

πίσω από το τζάμι

μικρές τρύπες στον χρόνο

παύσεις.....

γνέματα επικοινωνίας

 

μαζί...

με το τότε, το τώρα και το μετά να συμβαίνουν παράλληλα

πίσω από το τζάμι

στάσου για λίγο

άκου...

ένας άλλος κόσμος μέσα στον κόσμο...

μουσική: Arvo Part "Spiegel im Spiegel"

Περί φόρων ;-)

- Είμαι τυχερή που γεννήθηκα κορίτσι..
- Γιατί;;;;;
- Γιατί τα αγόρια πληρώνουν τους φόρους!
- Χαχαχααα μακάρι να ήταν έτσι :-)))

- Μαμά, γιατί πρέπει πληρώνουμε φόρους;
- Για να μπορεί το κράτος να μας παρέχει όλα όσα χρειάζεται ώστε να λέγεται και να είναι πολιτισμένο.
- Και γιατί να πληρώνουμε εμείς;
-Όλοι πρέπει να πληρώνουμε για να έχουμε δρόμους, σχολεία, γιατρούς...
- Μα γιατί να πληρώνουμε;
-Κοίτα, το πρόβλημα δεν είναι ότι πληρώνουμε. Το πρόβλημα είναι πως οι φόροι είναι υπέρογκοι και όσα βγάζουμε δεν φτάνουν για να τους τα δίνουμε.
-Ναι ρε μαμά, όμως αυτοί δεν ξέρουν πως ο κόσμος είναι μία τίγρη και αυτοί είναι μελισσούλες; Όλο τσιμπάνε τη τίγρη και την ενοχλούν. Μια μέρα θα ανοίξει το στόμα της και θα βγάλει έναν βρυχηθμό τόσο δυνατό, που θα  τρέχουν να κρυφτούν..
- (αμάν, παραμεγαλώσαμεεεε)

Σήμερα συμπληρώνει τα εννέα της χρόνια και συνεχίζει να πετά με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο. Κάποιες φορές πιάνω τον εαυτό μου να την παρατηρεί αγωνιώντας για την στιγμή της προσγείωσης. Αναπόφευκτη μάλλον. Ή μήπως όχι;

Κλείνω με το αγαπημένο της τραγούδι ;-)

παιδική.. χαρά (;)

Μία παιδική χαρά εμφανώς παραμελημένη. Ποιος νοιάζεται;
Ίσως μερικές μαμάδες που θα ήθελαν να πηγαίνουν τα παιδιά τους για να παίξουν.

Ίσως οι εκπαιδευτικοί από το γειτονικό δημοτικό σχολείο των 340 μαθητών, όπου επισκέπτονται αυτή την περιοχή στους καθιερωμένους περιπάτους τους. Φυσικά τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν εκεί. Περιορίζονται στο πάρκινγκ της ευρύτερης περιοχής η οποία όλη μαζί έχει δωριθεί στο Δήμο και στους κατοίκους του από δημότη του νησιού.

Προφανώς για να στηθεί δαπανήθηκαν κάποια χρήματα.
Πιθανόν περισσότερα απ΄όσα πραγματικά αξίζει (αχ αυτή η καχυποψία μου)..
Προφανώς δεν συντηρήθηκε ποτέ.

Αν λάβουμε υπόψιν μας πως το νησί μας στην τελευταία απογραφή, φάνηκε να έχει την χαμηλότερη μέση ηλικία στα 37 έτη το ερώτημα για την εικόνα αυτή γίνεται ακόμη πιο εύλογο. Το νησάκι μας έχει πολλά παιδιά. Πολλά όμως. Τέσσερα δημοτικά σχολεία, τέσσερα νηπιαγωγεία, πολυπληθές Γυμνάσιο και Λύκειο!

Βέβαια θα μου πεις, μα πώς κάνεις έτσι. Μία παιδική χαρά είναι. Μήπως στο νησί υπάρχουν άλλες που εξυπηρετούν τους λιλιπούτειους κατοίκους του;   Ω ναι, υπάρχει μία ακόμη μέσα στη χώρα σε καλή κατάσταση. Οι υπόλοιπες δύο είναι επίσης παραμελημένες.

Το θέμα μου δεν είναι  η παιδική χαρά. Αυτή είναι μόνο η αφορμή. Θα μπορούσε στη θέση της να είναι οι δρόμοι που δεν φτιάχτηκαν ποτέ όπως θα έπρεπε. Λίγο μπετό μόνο στις λακούβες όταν φτάνουμε στο αμήν. Η παντελής έλλειψη δημόσιας υγείας με ένα κέντρο υγείας στα πρόθυρα της διάλυσης.
Θα μπορούσε στη θέση της παιδικής χαράς να είναι το λαογραφικό μουσείο παραμελημένο κι αυτό δίπλα στα κύματα που το κατατρώνε χρόνο τον χρόνο.
Ας μην αναφέρουμε τα οικονομικά σκάνδαλα. Βρωμάνε και ζαίνουν που έλεγε κι η γιαγιά μου.

..και απέναντι σε όλα αυτά αγαπητέ ψηφοφόρε είσαι εσύ που την στιγμή που μπαίνεις στην διαδικασία να εκλέξεις τον καταλληλότερο που θα γνοιαστεί τον τόπο σου, τη χώρα σου, το μέλλον σου και αυτό των παιδιών σου, τον καταλληλότερο που θα διορθώσει ότι κατέστρεψαν οι προηγούμενοι, απλά ψηφίζεις αυτόν που θα σου δώσει τα περισσότερα. Εσένα και μόνο εσένα. Λίγο μπετόν έξω από την πόρτα σου, ένα μπρελόκ να κρεμάς τα κλειδιά σου, ένα σακουλάκι πασατέμπο για να περνάς την ώρα σου... Ποιος δίνει τα περισσότερα; Αυτόν ψηφίζεις. Πουλάς την ψήφο σου μαζί με τον ίδιο σου τον εαυτό και το μέλλον σου/μας όσο όσο! Ε, λοιπόν σου έχω νέα. Το εκλογικό σύστημα άλλαξε. Δεν θα ψηφίζει κανείς από συμφέρον. Θα υπάρχουν ειδικοί ανιχνευτήρες  στην είσοδο του παραβάν. Όταν θα διαπιστώνουν κίνητρα προσωπικού συμφέροντος θα αρχίζουν να βαράνε και δεν θα ξέρεις από που  να φύγεις μαζί και αυτός που σε δωροδόκησε. Γι αυτό, πριν είναι αργά, ψάξε, μάθε και κρίνε με γνώμονα το κοινό καλό.  Άντε μπας και αλλάξει αυτός ο τόπος. Να έρθει κάποιος εδώ βρε αδελφέ που είμαι κολλημένος τόσα χρόνια,  να μου βγάζει τα σαλιγκάρια από τη μύτη που δεν μ΄αφήνουν να αναπνεύσω!

Καλή Χρονιά!

Τέτοιο καιρό πέρυσι τo ένα έγινε τρία

και άλλο ένα έγινε επίσης τρία

Αυτές τις ημέρες περιμέναμε το ένα να γίνει τουλάχιστον δύο και να συνεχιστεί μια κατά τα άλλα συνηθισμένη κατάσταση. Όμως κάποιος τα σχεδίαζε αλλιώς. Το ένα έκανε δύο.. μόνο που γεννήθηκαν νεκρά. Και το άλλο έκανε επίσης δύο με την ίδια κατάληξη. Απ' ότι φαίνεται και οι μαμάδες θα ακολουθήσουν. Άρα αντί τα δύο να γίνουν έξι.. δεν θα μείνει τίποτα..

Επειδή λοιπόν αλλιώς τα περιμένουμε κι αλλιώς μας έρχονται, θα ευχηθώ να έχω και να έχουμε τη δύναμη να πραγματοποιούμε τους μικρούς ή μεγάλους μας στόχους, αλλά και τη σοφία ν΄αντέχουμε τις αναποδιές και τα απρόοπτα της ζωής μας. 

Όμορφα και γλυκά να περάσετε ετούτες τις ημέρες

 και ο νέος χρόνος να είναι για όλους ο καλύτερος που μπορεί!

μουσική: Khumbaya 

μία κουκκίδα κόκκινο μέσα στο κρύο

Που πας πασχαλίτσα με τέτοιο καιρό;

Μαζεύονται σύννεφα, δεν τα φοβάσαι;

πυκνώσαν, θεριέψαν, μας κρύψαν το φως

που πας πασχαλίτσα με τέτοιον καιρό;

...μα δεν ανησυχώ για τον καιρό,

ούτε με νοιάζει πόσο θα ζήσω

ξέρω πως το φως δεν υπάρχει χωρίς το σκοτάδι 

και το σκοτάδι δίχως το φως..

εικ.1 Μετά την κακοκαιρία μία βόλτα στον κήπο. Η μία έκπληξη ήταν πως οι λίγες ντοματιές που άφησα στο έλεος του χειμώνα ήταν φορτωμένες ντομάτες. Η άλλη ήταν η πασχαλίτσα :-)

μουσική: Max Richter - On the Nature of Daylight

η ζωή είναι ωραία

Κοιτώ αυτή τη φωτογραφία από εχθές που έτυχε να τη συναντήσω στα διαδικτυακά μου περάσματα και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που μου γαληνεύει τόσο άμεσα το είναι μου. Τι είναι αυτό που ακυρώνει με μιας όλες τις πολύπλοκες διεργασίες του νου που με οδηγούν πάντα στο ίδιο αδιέξοδο. Μία έμμεση απάντηση πήρα σήμερα το πρωί από τον Χρόνη Μίσσιο και την Roadartist που δημοσίευσε "Η ζωή μια φορά μας δίνεται" *. Ένα μωρό πριν καλά καλά μάθει να βλέπει καθαρά τι συμβαίνει γύρω του, έχει όλη τη σοφία που χρειάζεται για να ζει τη στιγμή και να νιώθει σε κάθε του κύτταρο πως... η ζωή είναι ωραία!

*διαβάστε το ή ακούστε το... αξίζει!!!!!!!

η φωτογραφία δανεισμένη από  εδώ!

Αν έφευγα μακριά..

θα έπαιρνα μαζί μου το απέραντο γαλάζιο, 

                                            την μυρωδιά και τον παφλασμό των κυμάτων

το φλογισμένο ουρανό στο τελείωμα της μέρας...

τις λευκές ακανόνιστες καμπύλες σε κτίσματα για μεγέθη ανθρώπινα..

Τα γερμένα  καΐκια στην αμμουδιά, ν΄αναμένουν τα ταξίδια του καλοκαιριού..

τα ξεχασμένα δρομάκια που χαράχτηκαν από των παππούδων μας τα περάσματα

την απόλυτη σιωπή μιας γαλήνιας μέρας..

μια χούφτα ροδοπέταλα..

τα σύμβολα τα χιλιοειπωμένα.

Στο αγριμάκι της Αυστραλίας 

το Γιάννη, τον Στέφανο της Γερμανίας

το Θανάση, την Άννα των ΗΠΑ

.................................

μιλώντας για όμορφες ψυχές

Είναι μεσημέρι. Πίσω από την καγκελόπορτα του σχολείου περιμένω τη μικρή να σχολάσει. Στην αυλή είναι μία τάξη με τον νεαρό δάσκαλό της. Χωρισμένα τα παιδιά σε δυο ομάδες η μία αντίκρυ στην άλλη. Ο δάσκαλος ανάμεσα στα παιδιά της μιας ομάδας. Στην πλάτη του σκαρφαλωμένο ένα παιδί και στα πόδια του αγκιστρωμένα άλλα δύο. Σαν στοργικός μπαμπάς τα παίρνει από το χέρι και κινείται μαζί τους στο ρυθμό του παιχνιδιού. Χτυπάει το κουδούνι και αμέσως τα πιτσιρίκια φτιάχνουν μία σειρά και ακολουθώντας το δάσκαλο πηγαίνουν προς την τάξη τους. Θα πρέπει να χάζεψα καθώς τους κοιτούσα, γιατί άλλες μαμάδες που περίμεναν σαν και εμένα μου έλεγαν ενθουσιασμένες πόσο καλός δάσκαλος είναι και πόσο καλά επικοινωνεί με τα παιδιά. Φυσικά θα χαιρόμουν πολύ αν ήταν στο δικό μας τμήμα, μου ήταν όμως αρκετό που υπάρχει για να  μου φτιάξει τη μέρα...

Όταν πρωτομπήκε υπολογιστής στο σπίτι μας το ΄82 και έγινε αντικείμενο μελέτης και εξερεύνησης στα χέρια του μεγάλου μου αδελφού, (η υπόλοιπη οικογένεια το κοιτούσαμε σαν χάνοι) δεν μπορούσα να φανταστώ πως κάποτε θα  γινόταν προέκταση της αληθινής μας ζωής.. και το τονίζω!  Γιατί το παρακάτω βίντεο συμβαίνει στην αληθινή ζωή και αν δεν υπήρχαν αληθινοί άνθρωποι πίσω από τους υπολογιστές δεν θα το μάθαινα ποτέ, όπως και πολλοί πολλοί άλλοι αληθινοί άνθρωποι που δεν έχουν θέση στην μονόπλευρη ενημέρωση.

με αφορμή ένα μήνυμα από μία φίλη, έναν ακόμη αληθινό άνθρωπο και μέρος της πλειοψηφίας των όμορφων ψυχών.


υ.γ. η ιδέα να ξεκινήσω να γράφω ημερολόγιο με τους "όμορφους" ανθρώπους που ξέρω ή συναντώ καθημερινά, δεν μου φαίνεται καθόλου κακή...

μοιραία συνάντηση

Τον συνάντησα στο δρόμο για το σπίτι. Κατέβαινα τον κακοτράχαλο δρόμο με το αυτοκίνητο, βυθισμένη στις σκέψεις (μαύρες ως επί το πλείστον)  και πάνω στην στροφή, τον βλέπω ξαφνικά   μπροστά μου πάνω στο  πέτρινο τοίχο δίπλα στο λαγκάδι. Σταμάτησα επί τόπου. Μας χώριζαν μόλις δύο με τρία μέτρα. Δεν κουνήθηκε καθόλου, μόνο με κοιτούσε με το βλοσυρό του βλέμμα. 

Είχα ανοίξει τα μάτια διάπλατα και δεν σκεπτόμουν τίποτα πια. Μόνο θαύμαζα το αρχοντικό πουλί με τα σταχτιά φτερά, με κομμένη την ανάσα μη μου φύγει. Δεν είχα φωτογραφική μηχανή μαζί μου αλλά και να την είχα δεν θα τολμούσα να την αγγίξω. Ιεροσυλία να κόψω την  μοιραία συνάντηση στη μέση.

Θα πέρασε ένα λεπτό να με κοιτά κατάματα ώσπου έκανε να ανοίξει τα φτερά του για να πετάξει ψηλά. Τότε μόνο κούνησα και εγώ τις κόρες των ματιών και άρθρωσα την πρώτη λέξη ή καλύτερα ήχο. Ωωωωωωωωωω.. απίστευτα όμορφος, επιβλητικός.. άρχοντας!!!

Η ενός λεπτού σιγή του νου, ήταν ότι ακριβώς χρειαζόμουν και  μια υπενθύμιση πως οι κόσμοι μας κινούνται παράλληλα, αν τους αγνοούμε δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν.

Πέρασαν πέντε μέρες όταν είδαμε ένα πουλί από μακριά, αρκετά μεγαλύτερο από τα γεράκια που πετούσαν εκεί γύρω. Αυτός είναι, σκέφτηκα. Έτρεξα αυτή την  φορά να φυλάξω την εικόνα του. Πετούσε αργά αργά προς εμάς, ώσπου πέρασε ακριβώς από επάνω μας και αρκετά χαμηλά.. κοντοστάθηκε λίγο και ύστερα συνέχισε τον ταξίδι του προς  την Ανατολή.

Αν και ξέρω πως ήταν περαστικός, από τότε κοιτώ συνέχεια ψηλά.

υ.γ. τον αδικούν οι φωτογραφίες αλλά δεν μπορούσα καλύτερες...

what a Wonderful world!

H ομορφότερη εκδοχή του "what a wonderful world" που έχω ακούσει και δει...

Αυτός ο κόσμος είναι όμορφος, ο δικός μας στο χέρι μας είναι να γίνει...

Πεταλουδίτσα μου σ΄ευχαριστώ πολύ για το διαμάντι που μου έστειλες :-)

Μύκονος.. ποια Μύκονος?

Στην Μύκονο έρχομαι από παιδί. Τότε ήταν το χωριό μας, η γιαγιά που μας περίμενε με λαχτάρα, οι μυρωδιές από δυόσμο σανό και θυμάρι, το φως που έκανε τα πάντα πιο φωτεινά, τη θάλασσα την κεχριμπαρένια, τα φιλόξενα πανηγυράκια των ντόπιων, τους ανθρώπους της και τη γλύκα του συναπαντήματος. "Καλημέρα μάτια μου" άκουγα στις τυχαίες συναντήσεις μου στους χωματόδρομους με τους ντόπιους ακόμη κι αν τους ήμουν άγνωστη.

Τότε ήταν ένα νησί άγνωστο στους πολλούς. Στη συνήθη ερώτηση στο σχολείο, πού πήγες διακοπές και στη συνήθη απάντηση, άκουγα τη συνήθη ερώτηση.. ποια είναι η Μύκονος, που είναι;
Όταν μπαίναμε στο κατάμεστο από κόσμο καράβι της γραμμής περιμέναμε να κατέβουν και οι τελευταίοι επιβάτες στη Τήνο, τότε ήταν σαν να είμαστε ήδη στον προορισμό μας. Εμείς και κάμποσοι τουρίστες με τα σακίδια στη πλάτη, όμορφοι, διακριτικοί, ευδιάθετοι, από όλα τα μέρη του πλανήτη με τους χάρτες στα χέρια και τον αέρα ενός κόσμου διαφορετικού από τον δικό μας.

Ο κόσμος πάντα ήταν πολύ περισσότερος από όσο μπορούσαμε να φιλοξενήσουμε σε αντίθεση με τα γειτονικά νησιά. Ποτέ δεν έφταναν τα δωμάτια και κάθε χρόνο φτιάχνονταν όλο και περισσότερα. Κάποτε ήρθαν και επιχειρηματίες από όλη την Ελλάδα και έστησαν επιχειρήσεις. Η Ελλάδα άλλαζε και μαζί της άλλαζε και το νησί. Το life style που ήθελε τα όμορφα μέρη να κατακλύζονται από τους έχοντες, επηρέασε μοιραία και τον τόπο μας. Ήρθαν πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, γνωστές τηλεπερσόνες, και πίσω τους ακολουθούσαν οι θαυμαστές τους. Τα ΜΜΕ έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους, έδωσαν στο νησί τον χαρακτήρα που ήθελαν ώστε να ενισχύουν την εικόνα του ανούσιου ξεσαλώματος.  Η Ελλάδα γέμισε με φανατικούς λάτρεις της Μυκόνου αλλά και φανατικούς εχθρούς, φυσικό, για ένα μέρος που ακούγεται και διαφημίζεται τόσο πολύ.

 Όμως, μαζί με την καινούργια της εικόνα η Μύκονος, ευτυχώς για εμάς, δεν έχασε και την παλιά. Δεν έπαψαν ποτέ να έρχονται εκείνοι οι τουρίστες που αγνοώντας όσα ακούγονται και γράφονται, απολαμβάνουν τις ομορφιές του νησιού και την φιλοξενία των ντόπιων ή όσων έχουν ενσωματωθεί πια στην τοπική κοινωνία. Μοιραζόμαστε την θάλασσά μας και την αμμουδιά μας, που δεν είναι κατά ανάγκη οργανωμένη και πηγμένη στον κόσμο, με πολίτες από όλο τον πλανήτη. Μου αρέσει που παίζουν με τα παιδιά τους και με τα παιδιά μας στην άμμο και απολαμβάνουν τον ήλιο μας. Που εκτιμούν τη φιλοξενία μας και έρχονται ξανά και ξανά. Που ο καθένας μπορεί να είναι ο εαυτός του και να μην κρίνεται από κανέναν.

 Η Μύκονος είναι ένας ευλογημένος τόπος και το αποδεικνύει η αντοχή της στο χρόνο, η αναλλοίωτη ομορφιά της όσο κι αν θέλουν κάποιοι να πλουτίζουν εις βάρος της. Η Μύκονος αντιστέκεται σε μια παρακμιακή συγκυρία που έχει μολύνει όλη τη χώρα. Δείξτε μου ένα μέρος όπου οι άνθρωποι δεν έχουν επιδείξει την ματαιοδοξία τους..

Ως blogger και ως κάτοικος αυτού του τόπου, έχω δεχθεί επισκέψεις από φίλους bloggers με μεγάλη μου χαρά, αφού μου δίνεται η ευκαιρία όχι μόνο να τους γνωρίσω εγώ και η οικογένειά μου, αλλά και να μοιραστώ μαζί τους τη ζεστασιά του σπιτικού μου. Θεωρώ μεγάλη ασέβεια, μετά από μια επίσκεψη σαν αυτή και την ολιγόωρη διαμονή στο νησί μας από τη συγκεκριμένη blogger, να διαβάζω ένα κείμενο σαν αυτό, τη στιγμή που στο σπίτι μου δεν ειπώθηκε ούτε κουβέντα.

Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να αγαπήσει τη Μύκονο και να την επισκεφθεί. Αν όμως τύχει ο δρόμος του από εδώ, ακόμη και αναγκαστικά και τύχει να του ανοίξω την πόρτα του σπιτιού και της καρδιάς μου, ας κρατήσει τις κακίες και το δηλητήριο στο δικό του νου, αλλιώς να μην με πλησιάσει καν. Δεν είμαι ένα ξεχωριστό κομμάτι αυτής της μικροκοινωνίας. Είμαι αναπόσπαστο κομμάτι της.. εγώ είμαι η Μύκονο, όχι το 18χρονο που πίνει μέχρι το πρωί και ξερνάει έξω από τα ξενυχτάδικα. Αυτό είναι το δικό σου παιδί που ήρθε στο νησί να ξεσαλώσει γιατί αυτό θεωρεί διασκέδαση. Σήμερα είναι εδώ και όλο τον υπόλοιπο χρόνο είναι μέσα στο σπίτι σου.

Κι αν σου φαίνεται το νησί ακριβό, φύγε από τα σοκάκια της λάμψης και περπάτα στα σοκάκια που περπατώ εγώ και όλοι όσοι ζούμε εδώ πάνω. Θα ανακαλύψεις ομορφιές που δεν φαντάζεσαι. Μείνε και ζήσε την αληθινή Μύκονο, όμως θα πρέπει να το θέλεις και να μην έρχεσαι προκατειλημμένος. Κι αν πάλι δεν μπορείς, κατέβα στη Τήνο και προσκύνησε την Παναγιά τη Μεγαλόχαρη, απέναντι ούτε να κοιτάς. Αν μπορείς σβήσε μας και από τον χάρτη, ξέχασε ότι υπάρχει αυτό το περίεργο νησί που έχει την τύχη να είναι δίπλα στη Δήλο. Γιατί είμαστε τυχεροί, τι να κάνουμε τώρα. αυτό δεν αλλάζει. Άσε να την χαίρονται όλες οι φυλές του κόσμου και εμείς που την κατοικούμε..

υ.γ.1.  Ζουζού αν δεν έσβηνες το σχόλιό μου δεν θα υπήρχε λόγος γι αυτή την ανάρτηση. Λυπάμαι ειλικρινά!

υ.γ.2. Η ανάρτηση αυτή ήταν έκτακτη.. λόγω αγροτικών εργασιών απέχω γενικώς από τη γειτονιά μας όχι ακόμη για πολύ. Απομένει ο τρύγος που σημαίνει και το τέλος του καλοκαιριού στον κήπο. Αύριο θα πατήσουμε τα σταφύλια.

 Καλή βδομάδα φίλοι μου…

Ήττα!

Ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός, αλλού θα σας πάω. Μία μικρή βόλτα στο κήπο....

Μέχρι και πριν τρεις ημέρες όλα πήγαιναν καλά. Πολύ καλά θα έλεγα. Τα φυτά αναπτυσσόντουσαν ικανοποιητικά. Η καλοκαιρία άφηνε ήσυχα τα λαχανικά να απλώνουν τις πλωριές τους, να δένουν καρπούς, τα νέα δέντρα να στεριώνουν στη γη, τα λουλούδια να ανθίζουν αβίαστα διατηρώντας το χρώμα και τη μυρωδιά τους. Έλεγα κάθε μέρα.. μία μέρα ακόμη χωρίς αέρα μήπως και αντέξουν τη στιγμή που θα έρθει. Άλλη μια μέρα και όλα θα πάνε καλά.

 Εφέτος ήμασταν πιο καλά προετοιμασμένοι. Φτιάξαμε φράκτη...

Φυτέψαμε καλαμπόκια να απαντήξουν κι αυτά τον απρόσκλητο επισκέπτη..

Ήρθε όμως ο αέρας και ήταν πολύ δυνατός, πολύ όμως.. μανιασμένος θαρρείς, σαν να ήθελε να σπείρει την καταστροφή. Κοπάναγε τα φυτά από όλες τις μεριές, ξερίζωσε τα υποστηρίγματα τους και τα πέταξε κάτω χωρίς καμιά ελπίδα επιβίωσης. 

Στην πρώτη φωτογραφία φαίνονται οι πατάτες που έχουν ακόμη πράσινα φύλλα.

 Έτσι έγιναν μέσα σε μία μέρα!

Τα καλαμπόκια δεν άντεξαν και αυτά, βγήκαν οι ρίζες τους στον αέρα!

Ότι δεν έπεσε στέκεται σαν από θαύμα με φύλλα ξεφτιλισμένα και κλαδιά μαραμένα..

Και δεν σταμάτησε, συνεχίζει, να μην αφήσει τίποτα όρθιο, να δοκιμάζει τις αντοχές μας.

Ήταν η στιγμή που θα απολαμβάναμε τους κόπους μας και όλα ανατράπηκαν σε μία μέρα..

Μόνο η ήλιος που βγήκε μόνος του μες στον βοριά, στέκεται καμαρωτός και μας δίνει τη δύναμη να συνεχίζουμε να ποτίζουμε, να υποστυλώνουμε ξανά και ξανά ότι απέμεινε και ήδη να καταστρώνουμε το επόμενο σχέδιο για να αντιμετωπίσουμε παρόμοιες καταστάσεις.

Του χρόνου θα μας βρει πιο δυνατούς, δεν θα μας νικάει πάντα...

 υ.γ. αυτές τις ημέρες κατάλαβα γιατί η γενιά των παππούδων και των γονιών μου που έζησαν στο νησί, ήταν τόσο εργατικοί και συνάμα τόσο σκληροί. Τίποτα δεν τους δόθηκε εύκολα, με επιμονή και υπομονή κατάφερναν το λίγο, αλλά είχε τη μυρωδιά και τη γεύση της νίκης.

Καλή βδομάδα να έχουμε....

music: opening by Philip Glass