Χειμωνιάτικο πρωινό...

Χειμωνιάτικο πρωινό στο δρόμο για το σχολείο. Με τα πρώτα μέτρα οι εικόνες κερδίζουν την προσοχή. Γκρίζα, άσπρα, γαλάζια χρώματα, λίγο ροζ, μωβ αποχρώσεις υπολείμματα της χαραυγής , οι χρυσαφιές ακτίνες που σχίζουν τον ουρανό και βουτούν αποφασιστικά στα νερά της λίμνης... Ο ουρανός στα καλύτερά του τα πρωινά του χειμώνα..

Μέσα στο χρωματιστό σκηνικό μία παρέα πουλιών χορεύει με εκείνους τους απίστευτους σχηματισμούς μπροστά μας. "Τι όμορφα που είναι τα πουλιά!" ψιθύρισα. "Όλη η φύση είναι όμορφη" είπε ο μικρότερος της παρέας.. και συνέχισε. "Τι όμορφα που θα ήταν να έχουμε ακόμα πιο πολλή φύση.  Λιγότερα ανθρώπινα πράγματα, λιγότερα σκουπίδια, περισσότερα και μεγάλα δέντρα, ζώα, αρκούδες, ανακόντα (!)... να πηγαίνουμε παντού με ζώα. Να έχουμε δελφίνια για καΐκια και φάλαινες για κρουαζιερόπλοια" Όλοι απολαύσαμε το όνειρο και συνεχίσαμε το δρόμο μας.

Μέσα στη σιωπή και λίγο πριν φτάσουμε, ακούστηκε και πάλι ο μικρότερος με τρεμάμενη φωνή "μαμά..... θέλω να εξαφανιστούν οι πόλεμοι. Αν γινόταν πόλεμος θα κλεινόμουν στο σπίτι και......" Και τότε το κεφάλι μου γέμισε τόσα που θα ήθελα να του πω και δεν μπορούσα. Κι ας του έχω πει τόσα. Μέσα σε ένα λεπτό είδα έναν κόσμο που πορεύεται μέσα από πολέμους και μικρές ανάσες πολιτισμού, που ακόμη και αυτές οι μικρές ανάσες ήταν αρκετές για να γίνουν θαύματα. Κι όμως αυτός ο κόσμος ακόμη πολεμά, ακόμη καταστρέφει, ακόμη αυτοκαταστρέφεται. Και αισθάνθηκα μέσα από το μικρό μου που ακούμπησε τον φόβο του εκείνη τη στιγμή, τον φόβο όλων εκείνων των παιδιών που τον ζουν  και υπομένουν την παραφροσύνη της ανθρωπότητας..... και θυμήθηκα και αυτή τη φωτογραφία που βρήκα και φύλαξα κάποτε από το διαδίκτυο. Οι στρατιώτες πριν φύγουν για το Ιράκ....

ακούγεται το Down to the river to pray

Επτά!

Επτά χρόνια ζω στη Μύκονο μόνιμα. Τότε ήταν που άνοιξα και ετούτο το blog αναζητώντας επικοινωνία. Αυτό ήταν το μόνο που μου έλειψε στον έρημο τόπο. (Μα τι είπα; Έρημο τόπο; Στη Μύκονο; )

Η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Άλλοι ρυθμοί.  Άλλες συνήθειες. Άλλοι στόχοι. Η οικογένεια εκτός από τους τέσσερις μας  απέκτησε και άλλα μέλη. Γάτες, σκύλο, παπαγαλάκια, κουνέλι, χελώνες, κατσίκες και έπεται συνέχεια.

Έφτιαξα κήπο και μετά μανίας  συλλέγω πολύτιμους σπόρους που εξασφαλίζουν την όποια αυτάρκεια στην οικογένεια αλλά και στους μελλοντικούς καλλιεργητές. (Στη Μύκονο όλα αυτά; Αυτή που διασύρει μετά μανίας ο τύπος; Το άνδρο της ακολασίας;Την ντροπή της Ελλάδας; Το νησί των πλουσίων και των απανταχού παρανόμων;)

Στις παρενθέσεις είναι απορίες που μου έχουν εκφράσει επισκέπτες σε ετούτο το blog στα επτά χρόνια ζωής του. Γιατί η εικόνα είναι άλλη. Και ζούμε στην εποχή της εικόνας. Η εικόνα γίνεται πεποίθηση. Η πεποίθηση καθορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Σήμερα εν έτη 2015, συνεχίζουμε να τσουβαλιάζουμε, να ομαδοποιούμε, να ζούμε με στερεότυπα. Τα αναπαράγουμε με ευκολία ώστε να επιβεβαιωνόμαστε... πως για την δυστυχία μας δεν φταίμε εμείς, αλλά οι άλλοι.

Στη Μύκονο μέχρι και σήμερα υπάρχουν σχολεία που υπολειτουργούν. Δημοτικά υποστελεχωμένα, γυμνάσια και λύκεια δίχως καθηγητές κατεύθυνσης. Όπως και στην Ρόδο όπως και στην Τήλο ή την Ανάφη. Όλοι οι τόποι πλήττονται το ίδιο από την κρίση ή την ανικανότητα. Ή και τα δύο. (Αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν γνωρίζω καλά για να το θίξω) Όλοι οι πολίτες πλήττονται το ίδιο, εκτός από αυτούς που ζουν στα "πλούσια" νησιά. Αυτοί πλήττονται περισσότερο σε όλα τα επίπεδα. Και επιπλέον στοχοποιούνται από τους πάντες.

Γι αυτό απεχθάνομαι τις γενικεύσεις, τα στερεότυπα, τα τσουβαλιάσματα την παραπληροφόρηση!

Εχθές ταξιδέψαμε μερικοί γονείς στη Σύρο για να πιέσουμε ώστε να καλυφθούν τα κενά στο σχολείο μας. Κάποιοι πολέμησαν αυτή την κίνηση. Δυστυχώς το στερεότυπο "δεν πρόκειται να γίνει τίποτα", είναι επίσης διαδεδομένο. Δεν είναι έτσι. Από τον καναπέ δεν κατακτήθηκε τίποτα!

Επτά μήνες να κάνω ανάρτηση
Επτά χρόνια blogging
Δεκατέσσερις σήμερα...
Πάντα συμπαθούσα το επτά :-)

έκθεση εικαστικών!

Θυμάστε το ημερολόγιο των "όμορφων ανθρώπων"; Συνεχίζει να ενημερώνεται. Από την περσινή σχολική χρονιά φιλοξενεί έναν ακόμη πολύ ιδιαίτερο δάσκαλο που ευτυχώς, είχε πρώτα κατακτήσει τις καρδιές όλων των παιδιών. Όλων, γιατί ευτυχώς και πάλι πέρασε απ΄όλες τις τάξεις. Ο κύριος Χρήστος που μας κάνει εικαστικά. Έτσι τον έλεγαν τα παιδιά και η φωνή τους άλλαζε, γινόταν πιο γλυκιά και τα μάτια τους έλαμπαν. 

Ο κύριος Χρήστος έκανε απλά την δουλειά του. Έκανε εικαστικά. Έμπαινε στην τάξη και με συνοδεία καλοδιαλεγμένης μουσικής, έβαζε όλη την τάξη σε δουλειά. Ρωτούσα τα παιδιά μα δεν μου έλεγαν. "Που είναι οι ζωγραφιές σας;" "Τις κρατά ο κύριος Χρήστος" και μου έκοβαν την κουβέντα σαν να μην ήθελαν να μπω ανάμεσά τους. 

Ώσπου μία μέρα μπαίνοντας στο ισόγειο του σχολείου είδα τους άσπρους τοίχους να γεμίζουν χρώματα. Ένας τοίχος κάθε μέρα. Δίπλα στο κολάζ των μικρών δημιουργών, ήταν ένα μικρό καρτελάκι με το ζωγράφο που γνώρισαν ζωγραφίζοντας κάτι από αυτόν. 

Καντίνσκι...

Νταλί...

Η Τζοκόντα σε απίθανες παραλλαγές :-)

Φρίντα Κάλο..

η γάτα του Πωλ Κλέε από τα μικρά...

Η υπέροχες κουκουβάγιες τους...

και οι καμηλοπαρδάλεις από τα πιο μικρά του σχολείου..

όσο πλησίαζε το καλοκαίρι εμπλουτίστηκαν οι τοίχοι με θέματα θαλασσινά..

κι άλλες κουκουβάγιες..

και γάτες από τα μεγαλύτερα παιδιά...

και ο Καντίνσκι στο δέντρο του πάνω ορόφου..

Το σχολείο είχε αλλάξει. Η ζωή των παιδιών μέσα σε αυτό είχε αλλάξει. Όλα περίμεναν την ώρα του κύριου Χρήστου. Να ζωγραφίσουν, ν' ακούσουν μουσική, να νιώσουν την γαλήνη που τους δίδαξε ο κύριός τους. Η γαλήνη είναι το πιο δύσκολο μάθημα και εκείνος τους το δίδαξε και μόνο με την παρουσία του....

 Την τελευταία ημέρα που πήγαμε στο σχολείο, όλη η δουλειά τους είχε αναρτηθεί στους τοίχους και ένας προτζέκτορας πρόβαλε φωτογραφίες με το χρονικό των δημιουργικών στιγμών των παιδιών.

Εννοείται πως τον λάτρεψαν.. τα μικρά τον περιμένουν ακόμη..
Εφέτος όμως δεν τον έχουμε. Ούτε καν ξέρουμε αν θα έχουμε εικαστικό. Ίσως κάποτε καταργηθούν ολότελα οι τέχνες.. στοιχίζουν ακριβά και δεν πουλάνε (!). Ίσως θα ήταν καλύτερα να γυρίσουμε στη ζούγκλα, μετά να πάμε στις σπηλιές και να αρχίσουμε από την αρχή να ξύνουμε τα βράχια, να λαξεύουμε τις πέτρες με άλλες πέτρες. Να νιώσουμε από την αρχή αυτή τη εσωτερική δύναμη που έκανε τον άνθρωπο να θέλει να αναπαριστά το ορατό και αργότερα το αόρατο. Ίσως τότε δεν θα ανεχόμαστε την συνεχής υποβάθμισή μας αδιαμαρτύρητα.

υ.γ. Οι τοίχοι έχουν μείνει ανέγγιχτοι. Δεν ξέρω για πόσο, πάντως το άσπρο γκρι των τοίχων δεν έχει καμιά ελπίδα πλέον μέσα στο σχολείο...




update: συμπτωματικά σήμερα ήρθε εικαστικός στο σχολείο μας. Στο δημοτικό ο θεσμός παραμένει. Για την ώρα. Σε γυμνάσιο και λύκειο μετά από προσπάθειες που έγιναν από την 'Ενωση Εικαστικών Μαθημάτων, το μάθημα παραμένει ως έχει για την φετινή χρονιά.

"Υπόθεση Γαία"... και η ταφή του εφιάλτη ανοιχτά της Κρήτης!

Η Γη και όλα τα είδη της αποτελούν έναν ενιαίο αλληλεπιδραστικό ζωντανό οργανισμό. Εκείνοι που προσυπογράφουν την υπόθεση υποστηρίζουν πως το να επεμβαίνουμε στην ισορροπία αυτού του υπερ-οργανισμού που ονομάζεται Γαία - είτε καταστρέφοντας ένα τροπικό δάσος, είτε μειώνοντας το στρώμα του όζοντος, είτε μεταλλάσσοντας οργανισμούς μέσω της γενετικής μηχανικής - μπορεί να απειλήσει την επιβίωσή της και συνεπώς τη δική μας.....
Αν και έχουν ήδη συντελεστεί πέντε μαζικοί αφανισμοί στην ιστορία του πλανήτη μας, θεωρείται ότι όλοι έχουν προκληθεί από εξωγήινα γεγονότα, όπως η πρόσκρουση κάποιου κομήτη στη γη. Μία από της νέες μελέτες συμπεραίνει ότι ο "φυσικός κόσμος διατρέχει τον έκτο μεγάλο αφανισμό στην ιστορία του" Αυτή τη φορά όμως η αιτία του αφανισμού δεν είναι εξωγήινη. Σύμφωνα με έναν από τους συγγραφείς της μελέτης. τον Jeremy Thomas, "από όσο ξέρουμε αυτός ο αφανισμός οφείλεται σε έναν ζωικό οργανισμό: τον άνθρωπο".

από το βιβλίο του Bruce Lipton "η Βιολογία της Πεποίθησης"

Αφορμή γι' αυτό το απόσπασμα, η γνωστή ελπίζω σε όλους ιστορία με τα χημικά στη Κρήτη. Αντιγράφω αυτούσια την πληρέστατη ανάρτηση της Αινάφετς με τα απαραίτητα link για όποιον θέλει να διαμαρτυρηθεί έστω ηλεκτρονικά, γιατί ειλικρινά δεν ξέρω πώς αλλιώς.....

*********

Δεν νομίζω πως μπορεί να υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτό τον πλανήτη που να πιστεύει πως η Γη δεν είναι ζωντανή, πως δεν αναπνέει…
Τον τελευταίο μήνα στη μπλογκογειτονιά μας με την παρότρυνση της Αγριμιώ που βρίσκεται στη Μελβούρνη, ξεκίνησε μια κινητοποίηση των bloggers, για να σταματήσει μια τεράστια οικολογική καταστροφή έξω από την Κρήτη.
Οι bloggers ξέρουν πια ότι το διαδίκτυο έχει δύναμη και μπορεί να καταφέρει πολλά…

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Με την ελληνική κυβέρνηση να τηρεί σιγήν ιχθύος και την κοινή γνώμη να ανησυχεί, όλα δείχνουν πως η καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας, θα γίνει στη Μεσόγειο και συγκεκριμένα δυτικά της Κρήτης.
Παρά την αντίδραση των περιφερειών σε Ιταλία, Μάλτα και Ελλάδα, των χωρών δηλαδή ανοιχτά των οποίων θα γίνει η καταστροφή των χημικών όπλων, και τις επιστολές που απέστειλε ο περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης σε υπουργούς αλλά και τις περιφέρειες Ιταλίας και Μάλτας για… γενικότερη αφύπνιση, ουδεμία επίσημη απάντηση υπάρχει, αλλά ούτε και θέση, σε ένα σημαντικό θέμα, που μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη καταστροφή στο περιβάλλον της κλειστής λεκάνης της Μεσογείου.
Η μοναδική πληροφόρηση έρχεται από μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες και site, με την νέα εξέλιξη, όπως έγραψε το ekriti.gr, να λέει ότι Ρώσοι, Αμερικανοί, Κινέζοι και Γερμανοί συνεργάζονται στην υπόθεση της απομάκρυνσης του επικίνδυνου φορτίου των χημικών όπλων της Συρίας. Ρωσικά πολεμικά σκάφη βοηθούν τη διεθνή επιχείρηση απομάκρυνσης των χημικών όπλων από τη Συρία σύμφωνα με δήλωση του υπουργού Άμυνας της χώρας. Μάλιστα είναι η πρώτη φορά που Ρώσοι συνεργάζονται με Κινέζους σε επίπεδο στρατιωτικών ναυτικών δυνάμεων, γεγονός που καταδεικνύει την σπουδαιότητα και την επικινδυνότητα της αποστολής.
Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται στο site avaaz της κοινωνικής δικτύωσης πολιτών, σε μία προσπάθεια να αποσοβηθεί η μόλυνση της κλειστής θάλασσας της Μεσογείου με ένα φορτίο που η οικολογική καταστροφή που θα επιφέρει δεν είναι δυνατόν ούτε να προβλεφθεί για την ώρα, καθώς προηγούμενο διεθνώς με υδρόλυση σε τέτοιο φορτίο δεν υπάρχει.

«Αν είχαμε ΑΟΖ θα μπορούσαμε να πούμε όχι»
Την ίδια ώρα για την καταστροφή των επικίνδυνων χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο γράφει ο γνωστός δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου, ο οποίος αναφέρει ότι υπήρχε τρόπος να βάλουν «βέτο» η Ελλάδα, η Ιταλία και η Μάλτα στην καταστροφή των χημικών όπλων στο «τρίγωνο» της Μεσογείου που σχηματίζουν οι τρεις χώρες,  αν είχαν αποφασίσει να χαράξουν την ΑΟΖ, καθώς έτσι θα είχαν το δικαίωμα να πουν «όχι» στην απόφαση του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων.
Συγκεκριμένα, σε ανάρτηση του στην προσωπική του ιστοσελίδα ο Μιχάλης Ιγνατίου υποστηρίζει ότι η καταστροφή των χημικών της Συρίας ανοιχτά της Κρήτης θα μπορούσε να αποφευχθεί, εάν οι χώρες που εμπλέκονται σε αυτό το «τρίγωνο» της Μεσογείου που επελέγη -η Μάλτα, η Ελλάδα και η Ιταλία είχαν ΑΟΖ-, Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου:

«Tον Δεκέμβριο του 2013 ο Οργανισμός για την Απαγόρευση Χημικών Όπλων ανακοίνωσε ότι είναι «τεχνικά δυνατόν» να καταστραφούν τα χημικά όπλα της Συρίας στην Μεσόγειο. Βέβαια δεν έδωσαν λεπτομερείς εξηγήσεις πώς θα καταστραφούν αυτά τα χημικά όπλα.
Μια εκδοχή είναι ότι θα καταστραφούν πάνω σ’ ένα πλοίο με την μέθοδο της υδρόλυσης αντί αποτέφρωσης. Οι Αμερικανοί έχουν ήδη παραλάβει τα χημικά όπλα και τα πάνε στην Ιταλία όπου θα γίνει η επεξεργασία τους. Η επεξεργασία θα γίνει στο πολεμικό πλοίο των ΗΠΑ Cape Ray που έχει μήκος 198 μέτρων και χωρητικότητα 91.000 τόνους και συνοδεύεται από πολεμικά πλοία της Ρωσίας και της Κίνας.
Το πλήρωμα και 15 ιδιώτες είχαν ειδικά εκπαιδευτεί πριν αναχωρήσει το πλοίο για την Ιταλία. Το πλοίο διαθέτει δυο πυρηνικούς αντιδραστήρες που θα χρησιμοποιηθούν για την καταστροφή των χημικών όπλων και για την ουδετεροποίηση των βασικών τους στοιχείων. Το σύνολο των χημικών όπλων που θα καταστραφούν ανέρχονται σε 800 τόνους ενώ υπολογίζεται το σύνολο των χημικών όπλων που διαθέτει η Συρία ανέρχονται σε 1.300 τόνους.
Έχει ήδη αποφασιστεί ότι αυτά τα απόβλητα των χημικών όπλων να καταποντιστούν σε μια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στο τρίγωνο Κρήτη-Μάλτα-Ιταλία. Εάν όμως τα τρία αυτά ευρωπαϊκά κράτη είχαν δημιουργήσει ΑΟΖ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορούσαν να πετάξουν τα χημικά όπλα στην θαλάσσια περιοχή τους χωρίς την άδειά τους.

Το Άρθρο 56 (Δικαιώματα, αρμοδιότητες και υποχρεώσεις του παράκτιου Κράτους στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας αναφέρει στην παράγραφο 1β (ιιι) ότι το παράκτιο κράτος είναι υπεύθυνο για «την προστασία και διαφύλαξη του θαλάσσιου περιβάλλοντος». Δηλαδή εάν η Ελλάδα διέθετε ΑΟΖ σήμερα δεν θα μπορούσαν οι Αμερικανοί να ρίξουν (dumping) χημικά απόβλητα στον θαλάσσιο χώρο της Κρήτης. Έτσι οι Αμερικανοί έχουν έναν επιπλέον λόγο να μην επιθυμούν η Ελλάδα να ανακηρύξει ΑΟΖ.
Μία μελέτη του καθηγητή Moshe Kol του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ δείχνει ότι τα υποπροϊόντα των χημικών όπλων θα καταστρέψουν ένα μέρος της θαλάσσιας ζωής και θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στο θέμα της αλιείας και γενικότερα της μόλυνσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Το πρόβλημα το έχουν ήδη αντιληφθεί επιστήμονες του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Δημόκριτου αλλά δεν γνωρίζουμε εάν έχει ενημερωθεί η ελληνική κυβέρνηση.
Εάν όλα τα κράτη της ΕΕ είχαν δημιουργήσει ΑΟΖ στην Μεσόγειο θα μπορούσαν να μην επιτρέψουν στους Αμερικανούς, τους Ρώσους και τους Κινέζους να προχωρήσουν στην μόλυνση της Μεσογείου και να αναγκαστούν να τα πάνε στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού.
Γι’ αυτό η ιδέα της Ευρωπαϊκής ΑΟΖ που άρχισε να συζητά η σημερινή κυβέρνηση και που την ειρωνεύτηκαν κάποιοι ειδικοί πρέπει να ζωντανέψει πάλι τώρα που Ελλάδα έχει την Προεδρία της ΕΕ. Όπως έχω γράψει πολλές φορές, το γεγονός και μόνο ότι η ΕΕ διαθέτει μεγάλο μήκος ακτών ήταν αρκετό για να ενδιαφερθεί και να λάβει μέρος στην 3η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας που θα δημιουργούσε το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη μας.
Βέβαια, ο κύριος λόγος της συμμετοχής της ΕΕ στην Διάσκεψη, ήταν το γεγονός, ότι τα κράτη-μέλη της είχαν μεταβιβάσει ορισμένες αρμοδιότητες σ’ αυτήν. Οι αρμοδιότητες αυτές αφορούσαν βασικά τα θέματα της αλιείας, της εμπορικής πολιτικής και της διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Δηλαδή η ΕΕ έχει κυριαρχικά δικαιώματα αλιείας και θαλάσσιου περιβάλλοντος στις ΑΟΖ των κρατών-μελών της. Γι’ αυτό και η ΕΕ έχει Επίτροπο για τα θέματα Αλιείας και ΑΟΖ που σήμερα τα καθήκοντα αυτά ανήκουν στην Ελληνίδα επίτροπο, κυρία Μαρία Δαμανάκη.
Η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει από τους εταίρους της στις Βρυξέλλες να επεκτείνουν την ΑΟΖ τους και στη Μεσόγειο όπως έχουν κάνει στις άλλες θαλάσσιες περιοχές τους. Για αυτό το λόγο ήταν πολύ σημαντική η παρέμβαση του Έλληνα Πρωθυπουργού που ουσιαστικά ζήτησε να δημιουργηθεί μια Ευρωπαϊκή ΑΟΖ στην νοτιοανατολική Μεσόγειο ανάμεσα στην Ιταλία, την Ελλάδα, την Κύπρο και την Μάλτα. Θα περάσουν πολλά χρόνια για να ξαναπάρουμε την Προεδρία και πρέπει να αναλάβουμε τώρα μια πρωτοβουλία και να υπερασπιστούμε τα εθνικά μας συμφέροντα».

Tags

χημικά Συρίας

καταστροφη

Αρναουτάκης

Μεσόγειος

κρητη

Διαβάστε επίσης από το blog της Φλώρας, το κείμενο που αποφάσισαν να δημοσιεύσουν στις 12 Μαΐου, πολλοί bloggers. Και το κοινό κείμενο που μοιράστηκε από την Κίνηση Πολιτών “εξουδετέρωση” των Χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου- Μελβούρνη.

Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του, υπογράφοντας και αναδημοσιεύοντας τα κείμενα που μπορούν να κινητοποιήσουν αυτούς που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες των επόμενων γενιών…

παιδική.. χαρά (;)

Μία παιδική χαρά εμφανώς παραμελημένη. Ποιος νοιάζεται;
Ίσως μερικές μαμάδες που θα ήθελαν να πηγαίνουν τα παιδιά τους για να παίξουν.

Ίσως οι εκπαιδευτικοί από το γειτονικό δημοτικό σχολείο των 340 μαθητών, όπου επισκέπτονται αυτή την περιοχή στους καθιερωμένους περιπάτους τους. Φυσικά τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν εκεί. Περιορίζονται στο πάρκινγκ της ευρύτερης περιοχής η οποία όλη μαζί έχει δωριθεί στο Δήμο και στους κατοίκους του από δημότη του νησιού.

Προφανώς για να στηθεί δαπανήθηκαν κάποια χρήματα.
Πιθανόν περισσότερα απ΄όσα πραγματικά αξίζει (αχ αυτή η καχυποψία μου)..
Προφανώς δεν συντηρήθηκε ποτέ.

Αν λάβουμε υπόψιν μας πως το νησί μας στην τελευταία απογραφή, φάνηκε να έχει την χαμηλότερη μέση ηλικία στα 37 έτη το ερώτημα για την εικόνα αυτή γίνεται ακόμη πιο εύλογο. Το νησάκι μας έχει πολλά παιδιά. Πολλά όμως. Τέσσερα δημοτικά σχολεία, τέσσερα νηπιαγωγεία, πολυπληθές Γυμνάσιο και Λύκειο!

Βέβαια θα μου πεις, μα πώς κάνεις έτσι. Μία παιδική χαρά είναι. Μήπως στο νησί υπάρχουν άλλες που εξυπηρετούν τους λιλιπούτειους κατοίκους του;   Ω ναι, υπάρχει μία ακόμη μέσα στη χώρα σε καλή κατάσταση. Οι υπόλοιπες δύο είναι επίσης παραμελημένες.

Το θέμα μου δεν είναι  η παιδική χαρά. Αυτή είναι μόνο η αφορμή. Θα μπορούσε στη θέση της να είναι οι δρόμοι που δεν φτιάχτηκαν ποτέ όπως θα έπρεπε. Λίγο μπετό μόνο στις λακούβες όταν φτάνουμε στο αμήν. Η παντελής έλλειψη δημόσιας υγείας με ένα κέντρο υγείας στα πρόθυρα της διάλυσης.
Θα μπορούσε στη θέση της παιδικής χαράς να είναι το λαογραφικό μουσείο παραμελημένο κι αυτό δίπλα στα κύματα που το κατατρώνε χρόνο τον χρόνο.
Ας μην αναφέρουμε τα οικονομικά σκάνδαλα. Βρωμάνε και ζαίνουν που έλεγε κι η γιαγιά μου.

..και απέναντι σε όλα αυτά αγαπητέ ψηφοφόρε είσαι εσύ που την στιγμή που μπαίνεις στην διαδικασία να εκλέξεις τον καταλληλότερο που θα γνοιαστεί τον τόπο σου, τη χώρα σου, το μέλλον σου και αυτό των παιδιών σου, τον καταλληλότερο που θα διορθώσει ότι κατέστρεψαν οι προηγούμενοι, απλά ψηφίζεις αυτόν που θα σου δώσει τα περισσότερα. Εσένα και μόνο εσένα. Λίγο μπετόν έξω από την πόρτα σου, ένα μπρελόκ να κρεμάς τα κλειδιά σου, ένα σακουλάκι πασατέμπο για να περνάς την ώρα σου... Ποιος δίνει τα περισσότερα; Αυτόν ψηφίζεις. Πουλάς την ψήφο σου μαζί με τον ίδιο σου τον εαυτό και το μέλλον σου/μας όσο όσο! Ε, λοιπόν σου έχω νέα. Το εκλογικό σύστημα άλλαξε. Δεν θα ψηφίζει κανείς από συμφέρον. Θα υπάρχουν ειδικοί ανιχνευτήρες  στην είσοδο του παραβάν. Όταν θα διαπιστώνουν κίνητρα προσωπικού συμφέροντος θα αρχίζουν να βαράνε και δεν θα ξέρεις από που  να φύγεις μαζί και αυτός που σε δωροδόκησε. Γι αυτό, πριν είναι αργά, ψάξε, μάθε και κρίνε με γνώμονα το κοινό καλό.  Άντε μπας και αλλάξει αυτός ο τόπος. Να έρθει κάποιος εδώ βρε αδελφέ που είμαι κολλημένος τόσα χρόνια,  να μου βγάζει τα σαλιγκάρια από τη μύτη που δεν μ΄αφήνουν να αναπνεύσω!

"Σιγή"

Είχα συνηθίσει να το ανοίγω με το πρώτο φέξιμο  της μέρας και κάθε φορά που επέστρεφα στο σπίτι πριν ακόμη καλά καλά ξεφορτωθώ την τσάντα με όλα της τα βαρίδια. Το Sharp που πήρα  με τα πρώτα μου χρήματα ήταν συντονισμένο άλλοτε στο τρίτο πρόγραμμα άλλοτε στο δεύτερο και μετά από ένα γρήγορο ψάξιμο για κάτι αξιόλογο επέστρεφε πάντα στις ίδιες συχνότητες. Τα Σάββατα δεν το έκλεινα ούτε τη νύχτα και όταν έπρεπε να κλείσει κοιμόμουν με ακουστικά στ' αυτιά ώστε να μην ενοχλώ κανέναν. Όταν εγκαταλείψαμε το κλεινόν άστυ μου στοίχισε πάρα πολύ που έχασα τους αγαπημένους μου σταθμούς. Το διαδίκτυο έδωσε μια λύση αλλά όχι ικανοποιητική. Σύνδεση αργή, κάκιστη. Ο υπολογιστής από την άλλη, δεν μπόρεσε να γίνει ο μόνιμος σύντροφός μου όπως ήταν το ραδιόφωνο. Συνήθισα σε αυτόν τον νέο τρόπο ακρόασης ώσπου το Degia ήρθε στη ζωή μας άρα και το ψηφιακό κρατικό ραδιόφωνο στην τηλεόραση πια. Όπως καταλαβαίνεις έπαιζε όλη μέρα με εξαίρεση τις μεσημεριανές ώρες που ήταν η ώρα του παιδιού. Μικρός Νικόλας, Σαρλώ, μικρός πρίγκιπας, animalia.. Το ένα καλύτερο από το άλλο.

Και μια ωραία καλοκαιρινή ημέρα μαύρισε ο τόπος, σίγησε η μουσική. Ταυτόχρονα σιώπησαν οι πάντες. Αποκοπήκαμε. Όλο αυτό θυμίζει άλλες, μαύρες εποχές. Λέξη δεν πίστεψα από την ανακοίνωση της κυβέρνησης για τους λόγους που οδήγησαν στο κλείσιμο της ΕΡΤ και τις αγνές προθέσεις τους. Μόνο για μια στιγμή κόντεψα να συγκινηθώ για το πόσο μας νοιάζονται για το "χαράτσι" της  ΕΡΤ  αλλά κρατήθηκα..

Τώρα πρέπει να περιμένουμε τι νέο θα (μας) ξημερώσει και έως τότε θα πρέπει να συγκρατώ τη μικρή μου που είναι έτοιμη να βγει στους δρόμους να διαδηλώσει. Το τι έχει πει το στόμα της από εχθές δε λέγεται. Η τελευταία της φράση ήταν: αμάν αυτή η κρίση... τη μισώ!

Μέχρι εχθές με ρωτούσε τι είναι η κρίση και γιατί όλοι μιλούν γι αυτήν. Σήμερα μάλλον ξέρει...

Με χασάπικο και συρτάκι!

Τον Γενάρη στη Μύκονο ξεκίνησαν τα εθελοντικά μαθήματα Μυκόνου από εθελοντές που δίδαξαν χορό, μουσική, λογοτεχνία, ζωγραφική, χειροτεχνία, ανθρωπολογία του τουρισμού και πολλά άλλα. Ο κόσμος αγκάλιασε με αγάπη και ενθουσιασμό αυτό το εγχείρημα με αποτέλεσμα για τρεις μήνες δάσκαλοι και μαθητές να βιώσουν άκρως δημιουργικές στιγμές. Μία από αυτές τις "τάξεις" η τάξη του χασάπικου σήμερα Κυριακή των Βαΐων, έκανε απόβαση στο γιαλό και με μια αλυσίδα εβδομήντα χορευτών, έκανε την έκπληξη στους θαμώνες και στους περαστικούς.

πάμε και στο συρτάκι το κλασικό..

Μετά από το χασάπικο και το συρτάκι ακολούθησαν οι κυκλικοί νησιώτικοι χοροί με την συνοδεία του διδύμου τσαμπούνα-τουμπάκι, συμπαρασύροντας τον περισσότερο κόσμο στη μέθη του χορού. Για μισή και βάλε ώρα ο κόσμος χόρευε, χαμογελούσε, γιόρταζε! Αυτή η μέρα με πήγε πίσω στη Μύκονο και στους Μυκονιάτες που ήξερα. Οι άνθρωποι που δεν φαίνονται πουθενά αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν. 

Σήμερα, 28 Απριλίου του 2013, Μυκονιάτες έναντι παπαράτσι και "διάσημων" επισκεπτών σημειώσατε... 1! 

Καλή μεγαλοβδομάδα να έχετε, καλή πορεία προς την Ανάσταση !

μιλώντας για όμορφες ψυχές

Είναι μεσημέρι. Πίσω από την καγκελόπορτα του σχολείου περιμένω τη μικρή να σχολάσει. Στην αυλή είναι μία τάξη με τον νεαρό δάσκαλό της. Χωρισμένα τα παιδιά σε δυο ομάδες η μία αντίκρυ στην άλλη. Ο δάσκαλος ανάμεσα στα παιδιά της μιας ομάδας. Στην πλάτη του σκαρφαλωμένο ένα παιδί και στα πόδια του αγκιστρωμένα άλλα δύο. Σαν στοργικός μπαμπάς τα παίρνει από το χέρι και κινείται μαζί τους στο ρυθμό του παιχνιδιού. Χτυπάει το κουδούνι και αμέσως τα πιτσιρίκια φτιάχνουν μία σειρά και ακολουθώντας το δάσκαλο πηγαίνουν προς την τάξη τους. Θα πρέπει να χάζεψα καθώς τους κοιτούσα, γιατί άλλες μαμάδες που περίμεναν σαν και εμένα μου έλεγαν ενθουσιασμένες πόσο καλός δάσκαλος είναι και πόσο καλά επικοινωνεί με τα παιδιά. Φυσικά θα χαιρόμουν πολύ αν ήταν στο δικό μας τμήμα, μου ήταν όμως αρκετό που υπάρχει για να  μου φτιάξει τη μέρα...

Όταν πρωτομπήκε υπολογιστής στο σπίτι μας το ΄82 και έγινε αντικείμενο μελέτης και εξερεύνησης στα χέρια του μεγάλου μου αδελφού, (η υπόλοιπη οικογένεια το κοιτούσαμε σαν χάνοι) δεν μπορούσα να φανταστώ πως κάποτε θα  γινόταν προέκταση της αληθινής μας ζωής.. και το τονίζω!  Γιατί το παρακάτω βίντεο συμβαίνει στην αληθινή ζωή και αν δεν υπήρχαν αληθινοί άνθρωποι πίσω από τους υπολογιστές δεν θα το μάθαινα ποτέ, όπως και πολλοί πολλοί άλλοι αληθινοί άνθρωποι που δεν έχουν θέση στην μονόπλευρη ενημέρωση.

με αφορμή ένα μήνυμα από μία φίλη, έναν ακόμη αληθινό άνθρωπο και μέρος της πλειοψηφίας των όμορφων ψυχών.


υ.γ. η ιδέα να ξεκινήσω να γράφω ημερολόγιο με τους "όμορφους" ανθρώπους που ξέρω ή συναντώ καθημερινά, δεν μου φαίνεται καθόλου κακή...

στο βουνό..

Στο βουνό, που ξανθαίνει όλο και πιο πολύ όσο καίει ο καλοκαιρινός ήλιος, μία έντονη ροζ καμπύλη γραμμή διαγράφει το κατέβασμα του λαγκαδιού.. εκεί που δεν έφτασε ακόμη ο άνθρωπος να μπαζώσει, να γκρεμίσει, να ισοπεδώσει...

Μοιάζει έρημος τόπος μα δεν είναι. Περνούν χιλιάδες ζωές από έναν έρημο από ανθρώπους τόπο. Δεν μας αγαπούν τα ζώα και τα πουλιά. Δεν ήταν πάντα έτσι. Μέσα στην ερημιά, κάποιοι έχτισαν το σπιτικό τους ή ένα μικρό αποκούμπι για να πήζουν τα γάλα από τα ζώα τους όπως το τυροκομιό δίπλα στο κελί της εικόνας... και ένα κηπαράκι εκεί κοντά που σίγουρα θα έχει μέσα ένα μικρό πηγαδάκι. Χωρίς δρόμο.. ήσυχα και απλά, μια προέκταση της ίδιας της φύσης.

Ήταν λογικό να αλλάξουμε ακολουθώντας τους ταχύτατους ρυθμούς της "εξέλιξης". Μόνο που το κάναμε χωρίς μέτρο, χωρίς να σεβαστούμε τον διπλανό μας, τα πλάσματα γύρω μας, τη γη που μας τρέφει, το νερό που μας ξεδιψάει,  τη θάλασσα που κρύβει στα βάθη της έναν ολόκληρο κόσμο.

Χάσαμε τα σημάδια.. ο γλάρος στο βουνό σήμαινε κάποτε κακοκαιρία στο γιαλό. Σήμερα οι γλάροι έρχονται στο βουνό για να βρουν τροφή. Η υπεραλίευση ανατρέπει τη ζωή στη θάλασσα.

Χάσαμε τα λίγα για ν΄αποκτήσουμε τα πολλά, όμως πέσαμε σε πλάνη γιατί χάσαμε τα ουσιώδη. Κυρίως χάσαμε τον εαυτό μας. Τα ιδανικά, οι αξίες, τα νεανικά μας όνειρα, όλα αντικαταστάθηκαν από την εικόνα μας.. όσο πιο πολύ γυάλιζε τόσο πιο πολύ χανόμασταν.
Και ήρθε η ώρα της κρίσης και πίστεψα ήρθε η ώρα για την αλλαγή. Και η αλλαγή ήρθε, αλλά όχι όπως την περίμενα. Περίμενα αλληλεγγύη, εγρήγορση, συλλογικότητα και  βλέπω μίσος, παραίτηση, ατομισμό. Δεν φοβάμαι την κρίση, φοβάμαι πως τσάμπα θα πεινάσουμε, τσάμπα θα υποβαθμιστεί η ζωή μας όσον αφορά την υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό, τσάμπα θα ψηφίσουμε (ξανά).
Παρόλα αυτά πιστεύω ακόμα στον άνθρωπο. Προφανώς έχει και πιο κάτω και οδεύουμε ολοταχώς προς τα εκεί. Όταν ξεθολώσει το τοπίο εύχομαι όλοι να δούμε πιο καθαρά...


Εδώ  ένα εξαιρετικό άρθρο για τη "χώρα της σφαλιάρας"
Και εδώ ένα αληθινά ευτυχισμένο μελισσάκι μέσα στα χρώματα του καλοκαιριού.


υ.γ. σκέφτηκα πολύ τελευταία για την τύχη αυτού του blog. Δεν ήθελα να μεταφέρω εδώ την κυκλοθυμική διάθεση που έχω με όλα αυτά. Όμως αντί να εγκαταλείψω, αποφάσισα να κάνω ακριβώς το αντίθετο. Μια καινούργια αρχή, με παρέα τους λίγους εναπομείναντες @φίλους που συνεχίζουν δημιουργικά. Άιναφετς, Θαλασσένια, Roadartist, Dodo, Κωνσταντίνε, Silena, μια φορά κι έναν τρελό, Άστρια, Δάφνη, Εύα, Στέλλα, Μαριέλα, Ζουζού, Καρυάτιδα, Riski, Τσαλαπετεινέ, Όστρια, Μελίνα, Γωγώ, Κική, Λύχνε, Λένα, Βολτίτσα, Φαούδι, Δημήτρη, ηλιογράφε, Πεταλούδα, Επίκουρε, Αντιγόνη, Οδοιπόρε, Μαρία, Τόλη, Ντίνο, Αθηνά, Καναρινένια, Χριστόφορε, Λεβίνα, Κάκια, maximus, Αντώνη, Χαρά, Έλενα, Kaya, Όλγα, Ξωτικό, Νέλλη, Νεφέλη.... Όλοι όσοι εγκαταλείψατε ξανασκεφτείτε το. Ας γίνουν οι θετικές σκέψεις και εικόνες πλειοψηφία!!!


Καλή δύναμη σε όλους!

paparazzi

Oι μελισσουργοί είναι από τα πιο πολύχρωμα και όμορφα αποδημητικά πούλια. Ζουν ομαδικά και η φωνή τους είναι πολύ χαρακτηριστική, σαν χαριτωμένες κουτσομπόλες που δεν σταματούν λεπτό το κους κους. Εδώ και μέρες έχουν κατακλύσει την περιοχή γύρω από το σπίτι μας για πρώτη φορά. Έχω ξαναδεί παλαιότερα σμήνη να περνούν,  ποτέ όμως δεν έμειναν τόσο πολύ. 

Έτσι βρήκα την ευκαιρία να τους κατασκοπεύσω με τη φωτογραφική μηχανή.  Ευχής έργο θα ήταν να μπορούσα ν' ακούσω τι έλεγαν όταν συνεδρίαζαν πάνω στα σύρματα  οι επικεφαλείς, για να  αποφασίσουν για την τύχη της ομάδας. 

Στην αρχή ήταν τέσσερις αλλά έφυγε ο ένας και μείναν τρεις...

Η συζήτηση ήταν πολύ έντονη και μετά από λίγο φεύγει και ο τρίτος και μείναν δυο!

Μετά από λίγο πάει και ο δεύτερος κι έμεινε ένας μόνος κατάμονος να κοιτά το βουνό..

Αχχχ προβλήματα που έχει η εξουσία! Άντε παιδιά να φύγετε να πάτε αλλού να λύσετε τις διαφορές σας, γιατί καλή η παρέα σας αλλά τρώτε τις μέλισσες και εμείς τις μέλισσες τις θέλουμε. Ποιος θα γονιμοποιήσει τα φυτά μας, ε; ε;

υ.γ.  το post γράφτηκε πριν τρεις ημέρες αλλά δεν μπόρεσα να το αναρτήσω.. το net και ο otenet είχε άλλα σχέδια. Από τότε άλλαξαν πολλά. Οι μελισσουργοί αποφάσισαν, αφού δεν υπήρχε πιθανότητα να τα βρουν, να δώσουν τις αρχηγικές θέσεις του σμήνους σε άλλους θαρραλέους. Με λίγα λόγια ακόμη εδώ τους έχω και μέχρι να ξαναψηφίσουν θα μας έχουν φάει όλες τις μέλισσες.  

Εσύ τι κοιτάς?  Ξυπνήσαν τα κροκοδειλάκια και είναι όλο αγριάδες!

...προσοχή στην εκτίναξη;-)

ο Κίνδυνος!

Πριν κάποια χρόνια μία φίλη μου χάρισε τους χρησμούς του ι-τσινγ και τρία ταληράκια (τα θυμόσαστε τα ταληράκια μας?) που θα τα χρησιμοποιούσα για να «χτίζω» τα τρίγραμμα. Όταν θέλω να παίξω, κρατώ τα ταληράκια ανάμεσα στις παλάμες μου και αφού συγκεντρωθώ στο θέμα που επιλέγω τα ρίχνω. Η κορώνα που δίνει το 2 και τα γράμματα το 3.. τα προσθέτω και βγάζω άλλοτε ζυγό και άλλοτε μονό αριθμό.. έτσι χτίζω δύο τρίγραμμα που με οδηγούν στον αντίστοιχο χρησμό. Βέβαια θα προτιμούσα να μου τα πει κατευθείαν η Πυθία αλλά τέτοιες εποχές έχουμε έλλειψη τόσο από Πυθίες όσο και από ηγέτες. Το έκανα λοιπόν με τη σκέψη στην Ελλάδα μας… και μου έβγαλε το εξής:

Νερό με νερό: ο Κίνδυνος!

Αυτό το εξάγραμμο σημαίνει ένα βύθισμα, αφού κάθε γραμμή Γιαγκ βυθίζεται σε δύο Γιν και περικυλιέται σαν νερό μέσα σε φαράγγι. Είναι νερό που πέφτει από ψηλά και σχηματίζει χείμαρρους και δεν συναθροίζεται πουθενά, αλλά συνεχώς κυλά. Στον ανθρώπινο μικρόκοσμο το εξάγραμμο αυτό είναι η καρδιά, η ψυχή που ζει φυλακισμένη στο κορμί, η αρχή του φωτός και της λογικής.

- Η κατάσταση μιλά για άβυσσο, για κίνδυνο και μάλιστα κίνδυνο που επανέρχεται.
(μάγος είσαι?)
- Όμως με την επανάληψη του κινδύνου, συνηθίζουμε όλο και περισσότερο σε αυτόν.
(σωστό κι αυτό)
- Σαν το νερό εσείς συνεχίστε να κυλάτε, χωρίς να αποφεύγετε κανένα επικίνδυνο σημείο
(και να θέλαμε..),
- αφού τίποτα δεν θα επηρεάσει την ουσία της φύσης σας!!!!
- Θα βρείτε κίνδυνο και ενέδρες, αλλά εσείς θα ανοίξετε δρόμο.
(οι 300 δεν το βλέπω, κανέναν άλλον  έχεις να μας προτείνεις?)
- Στις δύσκολες περιστάσεις οπλιστείτε με ειλικρίνεια, γιατί μόνο έτσι θα νικήσετε.
(ειλικρίνεια? Ορισμό παρακαλώ!)
- Βαδίστε αργά, αλλά σίγουρα. Μη χασομερήσετε και μην χρονοτριβείτε γιατί η άβυσσος θα σας καταπιεί.
(τι θα?).......

Την επόμενη φορά θα ρωτήσω ποιους να πιστέψω, αυτούς που λένε πως πρέπει να ψηφιστεί το μνημόνιο για να μην πτωχεύσουμε ή αυτούς που λένε πως θα πτωχεύσουμε έτσι κι αλλιώς και το μόνο που θα πετύχουμε είναι να ξεπουληθούμε γενικώς και ειδικώς?
Ακόμη μία ερώτηση που έχω από την αρχή αυτής της ιστορίας. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, ή μνημόνιο ή το τέλος? Η πτώχευση είναι το τέλος?
Επιτέλους θα ενωθούμε ποτέ ως λαός?
Κι άλλη μια που με καίει πολύ. Ποιο κόμμα θα βγει στις επόμενες εκλογές;-))
Ε, μετά και από αυτή την ερώτηση θα βραχυκυκλώσει η "Πυθία" μου και θα με στείλει στην άβυσσο μιαν ώρα αρχύτερα.. :-)



H φωτογραφία δανεισμένη από εδώ!

μουσική: Gentle rain με τον Tony Bennett . Στο ραδιοφωνάκι το ακούμε με την Stacey Kent

stop ACTA!

*αντιγραφή από την  k!

Επειδή αν δεν αντισταθούμε, σύντομα με τον ACTA θα βουλώσουν πολλά στόματα και η ελευθερία λόγου στο διαδίκτυο θα είναι πλέον παράνομη, ας αντισταθούμε. Σάββατο 11 Φεβρουαρίου στις 17.00 όλη η Ευρώπη αντιδρά. Στην Αθήνα στην πλατεία Συντάγματος, στη Θεσσαλονίκη στην πλατεία Αριστοτέλους και στην Πάτρα στην πλατεία Γεωργίου, συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την υπογραφή των "ελλήνων" πολιτικών, που θα εντάξει την Ελλάδα σ'αυτή την απαράδεκτη συμφωνία-λογοκρισία του διαδικτύου.

by Oswaldo Guayasamin

Για την Κυριακή στις 17.00, ίδιο αίσθημα οργής. Μην τους αφήσουμε να υπογράψουν ανενόχλητοι. Πρέπει να μείνουμε ενωμένοι. Είμαστε περισσότεροι από αυτούς. Δεν μπορούν να μας γυρίσουν τόσα χρόνια πριν. Δεν μπορούν να μας κλέψουν τα κεκτημένα μας!

Δείτε και αυτή τη συγκέντρωση οπτικού υλικού www.greekriots.com

11 λεπτά σοφίας από τον Eduardo Galeano

Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος ανάποδα, που ανταμείβει αυτούς που τον καταστρέφουν..

Είμαστε όλοι ίσοι στη μάχη για μια διαφορετική ζωή..

Ο ενθουσιασμός είναι μία βιταμίνη Ε που βγαίνει από μία Ελληνική λεξούλα που σημαίνει "να έχεις τους Θεούς μέσα σου" Κάθε φορά που βρίσκω πως οι Θεοί είναι μέσα σε έναν ή σε πολλούς, στα πράγματα, στη φύση, στα βουνά, στα ποτάμια, αυτό περιμένω να με πείσει πως η ζωή αξίζει τον κόπο..

Η ζωή είναι πολύ πέρα από τις μικρότητες και την πολιτική πραγματικότητα. Αν κερδίσεις ή αν χάσεις στη ζωή σου αυτό δεν αξίζει σε σχέση με τον άλλο κόσμο που σε περιμένει, τον πιθανό κόσμο. Στην κοιλιά αυτού εδώ περιμένει ένας διαφορετικός κόσμος. Δεν είναι εύκολο να γεννηθεί αλλά σίγουρα ζει μέσα στον κόσμο που υπάρχει τώρα...

Οι νέοι είναι αυτοί που τον ανακαλύπτουν. Οι νέοι που περιφρονούνται από τις εκλογές που διέπονται από τα συμφέροντα των κομμάτων. Οι νέοι δεν ψηφίζουν γιατί δεν πιστεύουν στην δημοκρατία που τους προσφέρουν. Όχι γιατί δεν πιστεύουν γενικά στην Δημοκρατία, δεν πιστεύουν σε αυτή την χειραγωγημένη Δημοκρατία στην ιδέα που απήγαγαν οι τραπεζίτες, οι ψεύτες πολιτικοί, το τσίρκο που προσφέρει ένα νέο νούμερο κάθε μέρα......

πηγή 

υ.γ. τα σχόλια θα περνούν για λίγο από την έγκρισή μου, γιατί η ασθένεια των ανώνυμων επιθέσεων εξαπλώθηκε πολύ..

με αφορμή μία είδηση

O άνθρωπος έχει μεγάλες αντοχές. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι τόσο δυνατό, που όταν χρειαστεί να προστατέψει τη ζωή του βρίσκει πάντα την δύναμη και τον τρόπο να το κάνει. Μία κουβέντα με ανθρώπους των 70 και άνω για τη ζωή που έζησαν και επέζησαν είναι αρκετή. Πόλεμος, πείνα (αληθινή), θάνατος, ορφάνια, αρρώστιες που τσάκιζαν τις πολυμελείς (ευτυχώς) οικογένειες, ξενιτιά..

Πάντα όμως έβρισκαν τον τρόπο... 

Σήμερα εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης καλούμαστε να θυμηθούμε τι σημαίνει επιβίωση και μέσα από την τέχνη της να κρατήσουμε την ψυχική μας υγεία και του συνόλου, μιας και αποτελούμε μέρος του. Όταν η ανεργία μας έχει χτυπήσει την πόρτα, όταν τα χρήματα, είτε αυτά που μας ζητούν είτε αυτά που θα θέλαμε για να σταθούμε με αξιοπρέπεια μέσα σε μια κοινωνία, δεν φτάνουν, τότε ήρθε η ώρα της δράσης, η ώρα της ενθύμησης. 

Υπάρχουν δύο τρόποι να ζει κάποιος. Ο ένας είναι να δουλεύει, να παίρνει χρήματα και με αυτά να αποκτά ότι χρειάζεται. Ο άλλος είναι να δουλεύει και να φτιάχνει και ότι χρειάζεται. Να συλλέγει την τροφή του και να την δημιουργεί, να χρησιμοποιεί τα χέρια του και το μυαλό του για τις ανάγκες του ίδιου και των  παιδιών του. Υπάρχει βέβαια και ένας τρίτος τρόπος, να απαιτεί τα δουλειά του πίσω, τα χρήματα που έπαιρνε, τη ζωή που ζούσε. Τον τρίτο τον απορρίπτω ως μάταιο, γιατί πολύ απλά λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν και δεν ξέρω αν στ' αλήθεια υπήρχαν ποτέ. Όποιος δεν ζούσε με λεφτά του αέρα το γνωρίζει πολύ καλά. Δεν λέω πως δε θα πρέπει να αντιδράσουμε, ναι στην αντίδραση αλλά όχι για να συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε μείνει. Η ζωή μας ήταν λάθος και τα λάθη πληρώνονται. 

Αν υποθέσουμε λοιπόν πως δεν έχουμε αρκετά χρήματα για να ταΐσουμε τα παιδιά μας τι κάνουμε; 

1. αυτοκτονούμε

2. τα αφήνουμε νηστικά και περιμένουμε το Θείο μάννα

3. ζητιανεύουμε στα σκαλιά της εκκλησίας

4. μαζεύουμε σαλιγκάρια με την πρώτη βροχή, χόρτα, παίρνουμε μια σφεντόνα και παραμονεύουμε τον πρώτο λαγό που θα περάσει από μπροστά μας, ζητάμε από τη θεία στο χωριό να μας δώσει μία κότα για αρχή, ίσως να της περισσεύει και μία τσάπα κάπου θα βρούμε δύο τετραγωνικά χώμα...

Υπερβάλω ίσως λίγο, ίσως και όχι.. πάντως σε καμία περίπτωση δεν θα άφηνα τα παιδιά μου να πεινάσουν. Ούτε το παιχνίδι θα άφηνα να τους λείψει, γιατί πολύ απλά θα τους το φτιάξω, ούτε η μόρφωση θα τους λείψει γιατί οι τρόποι που μπορεί να μορφωθεί κάποιος είναι πάρα πολλοί και συχνά δεν βρίσκονται πίσω από τα θρανία. 

Δεν θα του χαρίσω πάντως μια ζωή στη μιζέρια. Οι παλιότεροι τα κατάφεραν θα τα καταφέρουμε κι εμείς, είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση γιατί έχουμε γνώσεις, την δύναμη της επικοινωνίας και θέλω να πιστεύω την αλληλεγγύη.. ήρθε η ώρα να θυμηθούμε και αυτήν την ξεχασμένη αξία. 

Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις ήταν η είδηση για τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία από υποσιτισμό. Ακούμε πολλά τελευταία και θα ακούσουμε πολλά περισσότερα. Αν πράγματι ισχύει αυτό, τότε αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι τροφή, αλλά πίστη στις δυνάμεις μας. Αν δεν μπορέσουμε να αναποδογυρίσουμε την δική μας ζωή πώς θα αναποδογυρίσουμε τον ντουνιά;

υ.γ. σήμερα το blog κλείνει τα τρία του χρόνια. Το ότι είμαι ακόμη εδώ είναι η απόδειξη για το τι σημαίνει για μένα αυτή η γωνιά. Ευχαριστώ όλους όσους περνάτε από εδώ και μου την κρατάτε ζεστή με την παρουσία σας. Με αγάπη.... και χαμόγελο:-)

Από μικρό και από τρελό..

Απόγευμα Παρασκευής (χθες) και η οικογένεια βγήκε για έναν περίπατο δίπλα στη θάλασσα.
Η μαμά με την κόρη μπροστά και ο μπαμπάς με τον γιο μερικά μέτρα πιο πίσω..

- μπαμπά τα κορίθκια πολύ απομακρύνθηκαν
- δεν πειράζει θα τις προλάβουμε
-πάμε γρήγορα μη τις πιάθει η αθτυνομία
-η αστυνομία δεν πιάνει τα καλά κορίτσια
-πιάνει μόνο τα κακά κορίθκια;
-τα κακά κορίτσια και τα κακά αγόρια
(μετά από λίγο φανερά προβληματισμένος)
-μπαμπά.. δεν είμαι και τόθο θίγουρος......


..και εδώ ένας από τους "κακούς" που τις έφαγε από την αθτυνομία...

Καλό μήνα είπαμε;

υ.γ. η δεύτερη φωτογραφία είναι από ένα μαγαζάκι-μπακάλικο, από αυτά που πουλούσαν τα πάντα και που έμεινε κλειστό από τον θάνατο του ιδιοκτήτη του και μετά εδώ και πολλά χρόνια. Η πόρτα του δεν πρέπει να άνοιξε από τότε.  Τα πράγματα παραμένουν στη θέση τους ανέγγιχτα έχοντας επάνω τους μόνο τα αποτυπώματα του συχωρεμένου του Ζαννή, αν θυμάμαι καλά το όνομά του. 

Διονύσης Σαββόπουλος- Τι έπαιξα στο Λαύριο

Ο Ένας!

Κοντοζυγώνω τρία χρόνια στο blog και για πρώτη φορά έχω τόσες αναρτήσεις στα πρόχειρα, χωρίς να δημοσιεύω καμιά. Αν με ρωτήσεις πώς νιώθω θα σου πω τίποτα. Ένα τίποτα βασανιστικό και αρρωστημένο όπως και η οικονομική θύελλα διαρκείας που χτύπησε τη χώρα. Μια θεομηνία που ξεγύμνωσε την σύγχρονη ιστορία μας και που οι πρωταγωνιστές της επιμένουν να μη παραδέχονται τη γύμνια τους.

Αν πρόσεξες δε μιλάω για τη γύμνια των πολιτών. Οι πολίτες ήταν οι κομπάρσοι που έκαναν τα κέφια των "αστέρων" με το αζημίωτο φυσικά. Οι εκάστοτε πολιτικοί έριχναν το δόλωμα και τα ψάρια τσιμπούσαν. Διαμόρφωσαν χαρακτήρες χωρίς να συναντούν αντιστάσεις, ευτυχώς όχι από όλους. Όμως εδώ που φτάσαμε λίγη σημασία έχει. Ακόμη κι αν ήσουν ο κομπάρσος δεν είναι αργά να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου κι ας χάσεις τη βολή σου, αν δεν την έχεις ήδη χάσει, γιατί....

* Όλοι είμαστε ένα, όλοι είμαστε μια κιντυνεύουσα ουσία. Μία ψυχή στην άκρα του κόσμου που ξεπέφτει, συντραβάει στον ξεπεσμό της και την ψυχή μας. Ένα μυαλό στην άκρα του κόσμου που βυθίζεται στην ηλιθιότητα, γιομώνει τα μελίγγια μας σκοτάδι.

Γιατί ένας στα πέρατα τ' ουρανού και της γης αγωνίζεται. Ο Ένας. Κι αν χαθεί εμείς έχουμε ευθύνη. Αν χαθεί, εμείς χανόμαστε.

Να γιατί η σωτηρία του Σύμπαντου είναι και δική μας σωτηρία κι η αλληλεγγύη με τους ανθρώπους δεν είναι πια τρυφερόκαρδη πολυτέλεια παρά βαθιά αυτοσυντήρηση κι ανάγκη. Ανάγκη, όπως σ' ένα στρατό που μάχεται, η σωτηρία του παραστάτη σου*

υ.γ. Μια εικόνα και δυο λόγια από ένα φίλο καρδιάς είναι αρκετά να μας χαρίσουν το φως που είναι πάντα εκεί κι ας μας διαφεύγει. Αυτή είναι η εικόνα που για μένα σήμανε και χίλιες λέξεις, όσες και τα παιχνιδίσματα του φωτός μέσα στο σκοτάδι του βυθού.. 

..και τα λόγια... από την μια φορά κι ένα τρελό, που γίναν η αφορμή να πάρω βαθιά ανάσα και να συνεχίσω.

"την ψυχή μας δεν μπορεί κανείς να την αλώσει
άμα τη χάσουμε ας ξέρουμε πως μόνοι μας την παραδώσαμε
ο δρόμος του καθενός μας άλλωστε είναι τόσο πλατύς και φωτεινός όσο και η μέσα του άπλα
και χρέος μας να μην αφήσουμε ετούτο το σκότος να καταπιεί το όποιο φως - ίσως η ουσιαστικότερη και δυσκολότερη αντίσταση.
από εκεί όμως ξεκινούν όλα!!!"  

Λενιώ μου.. σ' ευχαριστώ!


*Νίκου Καζαντζάκη από την "Ασκητική"

Katie Melua - Just Like Heaven