"Υπόθεση Γαία"... και η ταφή του εφιάλτη ανοιχτά της Κρήτης!

Η Γη και όλα τα είδη της αποτελούν έναν ενιαίο αλληλεπιδραστικό ζωντανό οργανισμό. Εκείνοι που προσυπογράφουν την υπόθεση υποστηρίζουν πως το να επεμβαίνουμε στην ισορροπία αυτού του υπερ-οργανισμού που ονομάζεται Γαία - είτε καταστρέφοντας ένα τροπικό δάσος, είτε μειώνοντας το στρώμα του όζοντος, είτε μεταλλάσσοντας οργανισμούς μέσω της γενετικής μηχανικής - μπορεί να απειλήσει την επιβίωσή της και συνεπώς τη δική μας.....
Αν και έχουν ήδη συντελεστεί πέντε μαζικοί αφανισμοί στην ιστορία του πλανήτη μας, θεωρείται ότι όλοι έχουν προκληθεί από εξωγήινα γεγονότα, όπως η πρόσκρουση κάποιου κομήτη στη γη. Μία από της νέες μελέτες συμπεραίνει ότι ο "φυσικός κόσμος διατρέχει τον έκτο μεγάλο αφανισμό στην ιστορία του" Αυτή τη φορά όμως η αιτία του αφανισμού δεν είναι εξωγήινη. Σύμφωνα με έναν από τους συγγραφείς της μελέτης. τον Jeremy Thomas, "από όσο ξέρουμε αυτός ο αφανισμός οφείλεται σε έναν ζωικό οργανισμό: τον άνθρωπο".

από το βιβλίο του Bruce Lipton "η Βιολογία της Πεποίθησης"

Αφορμή γι' αυτό το απόσπασμα, η γνωστή ελπίζω σε όλους ιστορία με τα χημικά στη Κρήτη. Αντιγράφω αυτούσια την πληρέστατη ανάρτηση της Αινάφετς με τα απαραίτητα link για όποιον θέλει να διαμαρτυρηθεί έστω ηλεκτρονικά, γιατί ειλικρινά δεν ξέρω πώς αλλιώς.....

*********

Δεν νομίζω πως μπορεί να υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτό τον πλανήτη που να πιστεύει πως η Γη δεν είναι ζωντανή, πως δεν αναπνέει…
Τον τελευταίο μήνα στη μπλογκογειτονιά μας με την παρότρυνση της Αγριμιώ που βρίσκεται στη Μελβούρνη, ξεκίνησε μια κινητοποίηση των bloggers, για να σταματήσει μια τεράστια οικολογική καταστροφή έξω από την Κρήτη.
Οι bloggers ξέρουν πια ότι το διαδίκτυο έχει δύναμη και μπορεί να καταφέρει πολλά…

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Με την ελληνική κυβέρνηση να τηρεί σιγήν ιχθύος και την κοινή γνώμη να ανησυχεί, όλα δείχνουν πως η καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας, θα γίνει στη Μεσόγειο και συγκεκριμένα δυτικά της Κρήτης.
Παρά την αντίδραση των περιφερειών σε Ιταλία, Μάλτα και Ελλάδα, των χωρών δηλαδή ανοιχτά των οποίων θα γίνει η καταστροφή των χημικών όπλων, και τις επιστολές που απέστειλε ο περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης σε υπουργούς αλλά και τις περιφέρειες Ιταλίας και Μάλτας για… γενικότερη αφύπνιση, ουδεμία επίσημη απάντηση υπάρχει, αλλά ούτε και θέση, σε ένα σημαντικό θέμα, που μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη καταστροφή στο περιβάλλον της κλειστής λεκάνης της Μεσογείου.
Η μοναδική πληροφόρηση έρχεται από μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες και site, με την νέα εξέλιξη, όπως έγραψε το ekriti.gr, να λέει ότι Ρώσοι, Αμερικανοί, Κινέζοι και Γερμανοί συνεργάζονται στην υπόθεση της απομάκρυνσης του επικίνδυνου φορτίου των χημικών όπλων της Συρίας. Ρωσικά πολεμικά σκάφη βοηθούν τη διεθνή επιχείρηση απομάκρυνσης των χημικών όπλων από τη Συρία σύμφωνα με δήλωση του υπουργού Άμυνας της χώρας. Μάλιστα είναι η πρώτη φορά που Ρώσοι συνεργάζονται με Κινέζους σε επίπεδο στρατιωτικών ναυτικών δυνάμεων, γεγονός που καταδεικνύει την σπουδαιότητα και την επικινδυνότητα της αποστολής.
Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται στο site avaaz της κοινωνικής δικτύωσης πολιτών, σε μία προσπάθεια να αποσοβηθεί η μόλυνση της κλειστής θάλασσας της Μεσογείου με ένα φορτίο που η οικολογική καταστροφή που θα επιφέρει δεν είναι δυνατόν ούτε να προβλεφθεί για την ώρα, καθώς προηγούμενο διεθνώς με υδρόλυση σε τέτοιο φορτίο δεν υπάρχει.

«Αν είχαμε ΑΟΖ θα μπορούσαμε να πούμε όχι»
Την ίδια ώρα για την καταστροφή των επικίνδυνων χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο γράφει ο γνωστός δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου, ο οποίος αναφέρει ότι υπήρχε τρόπος να βάλουν «βέτο» η Ελλάδα, η Ιταλία και η Μάλτα στην καταστροφή των χημικών όπλων στο «τρίγωνο» της Μεσογείου που σχηματίζουν οι τρεις χώρες,  αν είχαν αποφασίσει να χαράξουν την ΑΟΖ, καθώς έτσι θα είχαν το δικαίωμα να πουν «όχι» στην απόφαση του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων.
Συγκεκριμένα, σε ανάρτηση του στην προσωπική του ιστοσελίδα ο Μιχάλης Ιγνατίου υποστηρίζει ότι η καταστροφή των χημικών της Συρίας ανοιχτά της Κρήτης θα μπορούσε να αποφευχθεί, εάν οι χώρες που εμπλέκονται σε αυτό το «τρίγωνο» της Μεσογείου που επελέγη -η Μάλτα, η Ελλάδα και η Ιταλία είχαν ΑΟΖ-, Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου:

«Tον Δεκέμβριο του 2013 ο Οργανισμός για την Απαγόρευση Χημικών Όπλων ανακοίνωσε ότι είναι «τεχνικά δυνατόν» να καταστραφούν τα χημικά όπλα της Συρίας στην Μεσόγειο. Βέβαια δεν έδωσαν λεπτομερείς εξηγήσεις πώς θα καταστραφούν αυτά τα χημικά όπλα.
Μια εκδοχή είναι ότι θα καταστραφούν πάνω σ’ ένα πλοίο με την μέθοδο της υδρόλυσης αντί αποτέφρωσης. Οι Αμερικανοί έχουν ήδη παραλάβει τα χημικά όπλα και τα πάνε στην Ιταλία όπου θα γίνει η επεξεργασία τους. Η επεξεργασία θα γίνει στο πολεμικό πλοίο των ΗΠΑ Cape Ray που έχει μήκος 198 μέτρων και χωρητικότητα 91.000 τόνους και συνοδεύεται από πολεμικά πλοία της Ρωσίας και της Κίνας.
Το πλήρωμα και 15 ιδιώτες είχαν ειδικά εκπαιδευτεί πριν αναχωρήσει το πλοίο για την Ιταλία. Το πλοίο διαθέτει δυο πυρηνικούς αντιδραστήρες που θα χρησιμοποιηθούν για την καταστροφή των χημικών όπλων και για την ουδετεροποίηση των βασικών τους στοιχείων. Το σύνολο των χημικών όπλων που θα καταστραφούν ανέρχονται σε 800 τόνους ενώ υπολογίζεται το σύνολο των χημικών όπλων που διαθέτει η Συρία ανέρχονται σε 1.300 τόνους.
Έχει ήδη αποφασιστεί ότι αυτά τα απόβλητα των χημικών όπλων να καταποντιστούν σε μια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στο τρίγωνο Κρήτη-Μάλτα-Ιταλία. Εάν όμως τα τρία αυτά ευρωπαϊκά κράτη είχαν δημιουργήσει ΑΟΖ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορούσαν να πετάξουν τα χημικά όπλα στην θαλάσσια περιοχή τους χωρίς την άδειά τους.

Το Άρθρο 56 (Δικαιώματα, αρμοδιότητες και υποχρεώσεις του παράκτιου Κράτους στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας αναφέρει στην παράγραφο 1β (ιιι) ότι το παράκτιο κράτος είναι υπεύθυνο για «την προστασία και διαφύλαξη του θαλάσσιου περιβάλλοντος». Δηλαδή εάν η Ελλάδα διέθετε ΑΟΖ σήμερα δεν θα μπορούσαν οι Αμερικανοί να ρίξουν (dumping) χημικά απόβλητα στον θαλάσσιο χώρο της Κρήτης. Έτσι οι Αμερικανοί έχουν έναν επιπλέον λόγο να μην επιθυμούν η Ελλάδα να ανακηρύξει ΑΟΖ.
Μία μελέτη του καθηγητή Moshe Kol του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ δείχνει ότι τα υποπροϊόντα των χημικών όπλων θα καταστρέψουν ένα μέρος της θαλάσσιας ζωής και θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στο θέμα της αλιείας και γενικότερα της μόλυνσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Το πρόβλημα το έχουν ήδη αντιληφθεί επιστήμονες του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Δημόκριτου αλλά δεν γνωρίζουμε εάν έχει ενημερωθεί η ελληνική κυβέρνηση.
Εάν όλα τα κράτη της ΕΕ είχαν δημιουργήσει ΑΟΖ στην Μεσόγειο θα μπορούσαν να μην επιτρέψουν στους Αμερικανούς, τους Ρώσους και τους Κινέζους να προχωρήσουν στην μόλυνση της Μεσογείου και να αναγκαστούν να τα πάνε στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού.
Γι’ αυτό η ιδέα της Ευρωπαϊκής ΑΟΖ που άρχισε να συζητά η σημερινή κυβέρνηση και που την ειρωνεύτηκαν κάποιοι ειδικοί πρέπει να ζωντανέψει πάλι τώρα που Ελλάδα έχει την Προεδρία της ΕΕ. Όπως έχω γράψει πολλές φορές, το γεγονός και μόνο ότι η ΕΕ διαθέτει μεγάλο μήκος ακτών ήταν αρκετό για να ενδιαφερθεί και να λάβει μέρος στην 3η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας που θα δημιουργούσε το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη μας.
Βέβαια, ο κύριος λόγος της συμμετοχής της ΕΕ στην Διάσκεψη, ήταν το γεγονός, ότι τα κράτη-μέλη της είχαν μεταβιβάσει ορισμένες αρμοδιότητες σ’ αυτήν. Οι αρμοδιότητες αυτές αφορούσαν βασικά τα θέματα της αλιείας, της εμπορικής πολιτικής και της διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Δηλαδή η ΕΕ έχει κυριαρχικά δικαιώματα αλιείας και θαλάσσιου περιβάλλοντος στις ΑΟΖ των κρατών-μελών της. Γι’ αυτό και η ΕΕ έχει Επίτροπο για τα θέματα Αλιείας και ΑΟΖ που σήμερα τα καθήκοντα αυτά ανήκουν στην Ελληνίδα επίτροπο, κυρία Μαρία Δαμανάκη.
Η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει από τους εταίρους της στις Βρυξέλλες να επεκτείνουν την ΑΟΖ τους και στη Μεσόγειο όπως έχουν κάνει στις άλλες θαλάσσιες περιοχές τους. Για αυτό το λόγο ήταν πολύ σημαντική η παρέμβαση του Έλληνα Πρωθυπουργού που ουσιαστικά ζήτησε να δημιουργηθεί μια Ευρωπαϊκή ΑΟΖ στην νοτιοανατολική Μεσόγειο ανάμεσα στην Ιταλία, την Ελλάδα, την Κύπρο και την Μάλτα. Θα περάσουν πολλά χρόνια για να ξαναπάρουμε την Προεδρία και πρέπει να αναλάβουμε τώρα μια πρωτοβουλία και να υπερασπιστούμε τα εθνικά μας συμφέροντα».

Tags

χημικά Συρίας

καταστροφη

Αρναουτάκης

Μεσόγειος

κρητη

Διαβάστε επίσης από το blog της Φλώρας, το κείμενο που αποφάσισαν να δημοσιεύσουν στις 12 Μαΐου, πολλοί bloggers. Και το κοινό κείμενο που μοιράστηκε από την Κίνηση Πολιτών “εξουδετέρωση” των Χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου- Μελβούρνη.

Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του, υπογράφοντας και αναδημοσιεύοντας τα κείμενα που μπορούν να κινητοποιήσουν αυτούς που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες των επόμενων γενιών…

Ήττα!

Ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός, αλλού θα σας πάω. Μία μικρή βόλτα στο κήπο....

Μέχρι και πριν τρεις ημέρες όλα πήγαιναν καλά. Πολύ καλά θα έλεγα. Τα φυτά αναπτυσσόντουσαν ικανοποιητικά. Η καλοκαιρία άφηνε ήσυχα τα λαχανικά να απλώνουν τις πλωριές τους, να δένουν καρπούς, τα νέα δέντρα να στεριώνουν στη γη, τα λουλούδια να ανθίζουν αβίαστα διατηρώντας το χρώμα και τη μυρωδιά τους. Έλεγα κάθε μέρα.. μία μέρα ακόμη χωρίς αέρα μήπως και αντέξουν τη στιγμή που θα έρθει. Άλλη μια μέρα και όλα θα πάνε καλά.

 Εφέτος ήμασταν πιο καλά προετοιμασμένοι. Φτιάξαμε φράκτη...

Φυτέψαμε καλαμπόκια να απαντήξουν κι αυτά τον απρόσκλητο επισκέπτη..

Ήρθε όμως ο αέρας και ήταν πολύ δυνατός, πολύ όμως.. μανιασμένος θαρρείς, σαν να ήθελε να σπείρει την καταστροφή. Κοπάναγε τα φυτά από όλες τις μεριές, ξερίζωσε τα υποστηρίγματα τους και τα πέταξε κάτω χωρίς καμιά ελπίδα επιβίωσης. 

Στην πρώτη φωτογραφία φαίνονται οι πατάτες που έχουν ακόμη πράσινα φύλλα.

 Έτσι έγιναν μέσα σε μία μέρα!

Τα καλαμπόκια δεν άντεξαν και αυτά, βγήκαν οι ρίζες τους στον αέρα!

Ότι δεν έπεσε στέκεται σαν από θαύμα με φύλλα ξεφτιλισμένα και κλαδιά μαραμένα..

Και δεν σταμάτησε, συνεχίζει, να μην αφήσει τίποτα όρθιο, να δοκιμάζει τις αντοχές μας.

Ήταν η στιγμή που θα απολαμβάναμε τους κόπους μας και όλα ανατράπηκαν σε μία μέρα..

Μόνο η ήλιος που βγήκε μόνος του μες στον βοριά, στέκεται καμαρωτός και μας δίνει τη δύναμη να συνεχίζουμε να ποτίζουμε, να υποστυλώνουμε ξανά και ξανά ότι απέμεινε και ήδη να καταστρώνουμε το επόμενο σχέδιο για να αντιμετωπίσουμε παρόμοιες καταστάσεις.

Του χρόνου θα μας βρει πιο δυνατούς, δεν θα μας νικάει πάντα...

 υ.γ. αυτές τις ημέρες κατάλαβα γιατί η γενιά των παππούδων και των γονιών μου που έζησαν στο νησί, ήταν τόσο εργατικοί και συνάμα τόσο σκληροί. Τίποτα δεν τους δόθηκε εύκολα, με επιμονή και υπομονή κατάφερναν το λίγο, αλλά είχε τη μυρωδιά και τη γεύση της νίκης.

Καλή βδομάδα να έχουμε....

music: opening by Philip Glass

στο βουνό..

Στο βουνό, που ξανθαίνει όλο και πιο πολύ όσο καίει ο καλοκαιρινός ήλιος, μία έντονη ροζ καμπύλη γραμμή διαγράφει το κατέβασμα του λαγκαδιού.. εκεί που δεν έφτασε ακόμη ο άνθρωπος να μπαζώσει, να γκρεμίσει, να ισοπεδώσει...

Μοιάζει έρημος τόπος μα δεν είναι. Περνούν χιλιάδες ζωές από έναν έρημο από ανθρώπους τόπο. Δεν μας αγαπούν τα ζώα και τα πουλιά. Δεν ήταν πάντα έτσι. Μέσα στην ερημιά, κάποιοι έχτισαν το σπιτικό τους ή ένα μικρό αποκούμπι για να πήζουν τα γάλα από τα ζώα τους όπως το τυροκομιό δίπλα στο κελί της εικόνας... και ένα κηπαράκι εκεί κοντά που σίγουρα θα έχει μέσα ένα μικρό πηγαδάκι. Χωρίς δρόμο.. ήσυχα και απλά, μια προέκταση της ίδιας της φύσης.

Ήταν λογικό να αλλάξουμε ακολουθώντας τους ταχύτατους ρυθμούς της "εξέλιξης". Μόνο που το κάναμε χωρίς μέτρο, χωρίς να σεβαστούμε τον διπλανό μας, τα πλάσματα γύρω μας, τη γη που μας τρέφει, το νερό που μας ξεδιψάει,  τη θάλασσα που κρύβει στα βάθη της έναν ολόκληρο κόσμο.

Χάσαμε τα σημάδια.. ο γλάρος στο βουνό σήμαινε κάποτε κακοκαιρία στο γιαλό. Σήμερα οι γλάροι έρχονται στο βουνό για να βρουν τροφή. Η υπεραλίευση ανατρέπει τη ζωή στη θάλασσα.

Χάσαμε τα λίγα για ν΄αποκτήσουμε τα πολλά, όμως πέσαμε σε πλάνη γιατί χάσαμε τα ουσιώδη. Κυρίως χάσαμε τον εαυτό μας. Τα ιδανικά, οι αξίες, τα νεανικά μας όνειρα, όλα αντικαταστάθηκαν από την εικόνα μας.. όσο πιο πολύ γυάλιζε τόσο πιο πολύ χανόμασταν.
Και ήρθε η ώρα της κρίσης και πίστεψα ήρθε η ώρα για την αλλαγή. Και η αλλαγή ήρθε, αλλά όχι όπως την περίμενα. Περίμενα αλληλεγγύη, εγρήγορση, συλλογικότητα και  βλέπω μίσος, παραίτηση, ατομισμό. Δεν φοβάμαι την κρίση, φοβάμαι πως τσάμπα θα πεινάσουμε, τσάμπα θα υποβαθμιστεί η ζωή μας όσον αφορά την υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό, τσάμπα θα ψηφίσουμε (ξανά).
Παρόλα αυτά πιστεύω ακόμα στον άνθρωπο. Προφανώς έχει και πιο κάτω και οδεύουμε ολοταχώς προς τα εκεί. Όταν ξεθολώσει το τοπίο εύχομαι όλοι να δούμε πιο καθαρά...


Εδώ  ένα εξαιρετικό άρθρο για τη "χώρα της σφαλιάρας"
Και εδώ ένα αληθινά ευτυχισμένο μελισσάκι μέσα στα χρώματα του καλοκαιριού.


υ.γ. σκέφτηκα πολύ τελευταία για την τύχη αυτού του blog. Δεν ήθελα να μεταφέρω εδώ την κυκλοθυμική διάθεση που έχω με όλα αυτά. Όμως αντί να εγκαταλείψω, αποφάσισα να κάνω ακριβώς το αντίθετο. Μια καινούργια αρχή, με παρέα τους λίγους εναπομείναντες @φίλους που συνεχίζουν δημιουργικά. Άιναφετς, Θαλασσένια, Roadartist, Dodo, Κωνσταντίνε, Silena, μια φορά κι έναν τρελό, Άστρια, Δάφνη, Εύα, Στέλλα, Μαριέλα, Ζουζού, Καρυάτιδα, Riski, Τσαλαπετεινέ, Όστρια, Μελίνα, Γωγώ, Κική, Λύχνε, Λένα, Βολτίτσα, Φαούδι, Δημήτρη, ηλιογράφε, Πεταλούδα, Επίκουρε, Αντιγόνη, Οδοιπόρε, Μαρία, Τόλη, Ντίνο, Αθηνά, Καναρινένια, Χριστόφορε, Λεβίνα, Κάκια, maximus, Αντώνη, Χαρά, Έλενα, Kaya, Όλγα, Ξωτικό, Νέλλη, Νεφέλη.... Όλοι όσοι εγκαταλείψατε ξανασκεφτείτε το. Ας γίνουν οι θετικές σκέψεις και εικόνες πλειοψηφία!!!


Καλή δύναμη σε όλους!

Όμορφοι τόποι όμορφα πνίγονται (στα σκουπίδια)

Η διαδρομή για το σχολείο κάποτε ήταν αυτή (εκείνο το post είχε τίτλο έκστασις!)
Εδώ και πολύ καιρό είναι κάπως έτσι..

Θέλω δε θέλω το βλέμμα κοιτάει χαμηλά..

Θα μπορούσα να γεμίσω το post με φωτογραφίες απείρου κάλους.
σκουπίδια να κοιτούν τη θάλασσα..
βουνά από δαύτα να σκορπάν στ' ανθισμένα χωράφια
γάτες, σκύλους, κότες! να ψάχνουν για μεζέδες..
στην αρχή μία φορά την εβδομάδα έπαιρναν οι κάδοι μια ανάσα
τώρα ο χρόνος όλο και επιμηκύνεται  μαζί και οι στοίβες των σκουπιδιών.
Όχι δεν είναι απεργία... είναι τα άδεια τα ταμεία!
Σε ένα νησί που κάθε καλοκαίρι βουλιάζει από κόσμο και η καλοκαιρινή σεζόν κρατά ίσως περισσότερο από κάθε άλλο μέρος στην Ελλάδα.

Η μόνη λέξη που μου έρχεται στο νου είναι.... κατάντια!
Αυτός ο τόπος ακόμη και στην πιο φτωχική του εκδοχή είχε αξιοπρέπεια.
Κάτι χάθηκε στον δρόμο δυστυχώς και αναρωτιέμαι αν κανείς προσπαθεί να το βρει..

update: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων.. σε αυτή την ανάρτηση δεν έχω καμία πρόθεση να θίξω ΜΟΝΟ τις αρχές.  Θίγω μόνο την εικόνα η οποία δημιουργήθηκε με την συνεισφορά όλων. Τα άδεια ταμεία είναι η αφορμή αλλά τα αίτια είναι πολλά.
Λύσεις μπορεί να δώσει ο καθένας που είναι έξω από το χορό. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν μπορεί να βοηθήσει ο απλός πολίτης εκτός αν έχει μπουλντόζα! Ένας κάδος ανά συνοικία δεν αντέχει ούτε τα ελάχιστα απορρίμματα από κάθε οικογένεια ακόμη κι αν συλλέγονται τακτικά. Πόσο μάλλον αν δεν μαζεύονται καθόλου επί 10 ημέρες και χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως ενημέρωση ώστε οι πολίτες να φροντίσουν να τα διαχειριστούν από μόνοι τους. Ή να παραγγείλουν στους δυνατούς ανέμους να πάψουν να φυσούν για να μην τα ταξιδεύει δεκάδες μέτρα μακριά!!!
Θα ήταν καλά να έλειπαν και οι ασυνείδητοι που τα πετούν από δω κι από κει χωρίς να νοιάζονται για το που θα καταλήξουν.
Σίγουρα η εικόνα αυτή είναι πρωτοφανής για το νησί μας και όπως είπε και ένας @φίλος, έπεται συνέχεια...





μουσική: fractal' s dance του Νίκου Κυπουργού

of Forests and men

Sorin Vidis "Strange dialog"

Ακούγεται το τραγούδι του Παύλου Παυλίδη "τα δέντρα" .. από την Πεταλούδα

εσείς τι θα κάνατε αν...

Σε αραιοκατοικημένες περιοχές όπως είναι και οι περισσότερες στη Μύκονο δεν θα δείτε κάδους σκουπιδιών σε κάθε γωνιά του δρόμου. Υπάρχουν μεγάλοι κάδοι κάθε 500 μέτρα περίπου και εκεί συλλέγονται τα σκουπίδια από τα σπίτια της περιοχής. Δηλαδή μεταφέρουμε τα σκουπίδια με το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι μέχρι τον κάδο. Μερικοί προφανώς βαριούνται να τα πάνε μέχρι εκεί και τα αφήνουν στον δρόμο, όπου κρίνουν ότι τα σκουπίδια τους θα έχουν την ομορφότερη θέα. Αυτό συμβαίνει το καλοκαίρι που το νησί γεμίζει κόσμο. Όχι πως τον Χειμώνα δεν θα δούμε σκουπίδια εκτός κάδου. Μόνο που αυτά περιορίζονται γύρω από αυτόν. Κάποιοι βαριούνται να κατέβουν από το αυτοκίνητό τους ή δοκιμάζουν την ευστοχία τους. Η σακούλα γίνεται η μπάλα και ο κάδος το καλάθι. Το αποτέλεσμα είναι όλα τα χωράφια τριγύρω να γεμίζουν σκουπίδια και τα ζωντανά να στέκονται ξαφνιασμένα από την επιδρομή των περίεργων αντικειμένων που εισβάλουν στο λιβάδι τους. Φροντίζουν οι δυνατοί άνεμοι γι αυτό.

Τώρα θα μου πείτε, εδώ ο κόσμος χάνεται εσύ με τα σκουπίδια ασχολείσαι; Ναι με τα σκουπίδια! Είναι δίπλα μου, γι αυτά μπορώ να κάνω κάτι άμεσα. Σκέπτομαι λοιπόν τι θα μπορούσα να κάνω στον απαράδεκτο που δεν κάνει το χρέος του..

α) Κρύβομαι πίσω από ένα θάμνο με την πέτρα στο χέρι ως άλλος εκδικητής της ασφάλτου

β) Του κλείνω τον δρόμο και του δείχνω ότι κόλπα έμαθα στo Σίου Ζίτσου

γ) Τοποθετώ κάθε πέντε μέτρα πινακίδες γράφοντας «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕΣ!!!» Κάδος στα 500μ, στα 495, στα 490 κτλ.

Στον κάδο η πινακίδα θα γράφει «τώρα που έφτασες στον κάδο μην προσπαθήσεις να βάλεις τρίποντο.. Θα αποτύχεις!»

δ) Αδιαφορώ

ε) Παίρνω μπόλικες σακούλες σκουπιδιών γίγας και μαζεύω κάνοντας τον περίπατό μου. Μέχρι να φτάσω στον κάδο έχω γεμίσει κάμποσες και μετά αγγαρεύω κάποιον γνωστό που να μην μπορεί να μου αρνηθεί (τον μπαμπά μου) με φορτηγάκι, να τις πάει στον κάδο.

Όπως καταλάβατε επέλεξα το ε!

Εσείς τι θα κάνατε;

Υ.Γ.1 Μήπως ακούσατε ότι η Κική Δημουλά παρέλαβε χθες το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας; Εγώ όχι.. Θα έπρεπε να είναι είδηση και από τις πιο σημαντικές αλλά δεν! Διαβάστε στο blog της Ιπατίας της Αλεξανδρινής σχετικά..

Υ.Γ2 Η φωτογραφία δεν έχει καμία σχέση με το θέμα είναι απλά από τα προσεχώς.. έχει έρθει η Άνοιξη ας μη το ξεχνάμε. Το λουλούδι ταπεινό αλλά όμορφο. Ακριβώς από πάνω του η καμινάδα που βλέπετε είναι από τον κάπασο της κουζίνας μου. Με λίγα λόγια τον ρόλο του απορροφητήρα παίζει η καμινάδα και μόνο. Έτσι όταν μαγειρεύω ακούω μόνο τον αέρα και τα πουλάκια που κάθονται πάνω στα ανοίγματα της καμινάδας;)

Η Ιστορία των πραγμάτων

Το βίντεο που ακολουθεί μου το έστειλε ο Ηλιογράφος.

Ένα πολύ επιμορφωτικό μικρού μήκους ντοκιμαντέρ

για το από που έρχονται και που καταλήγουν

όλα όσα καταναλώνουμε και το πώς αυτό επηρεάζει

την υγεία και την βιωσιμότητα του πλανήτη μας.

Αφορμή για να το δημοσιεύσω στάθηκε η ανάρτηση του τρελού Ευρύνοου

"ένας για όλους και όλοι για έναν"!

liberté

τέλος

Όταν έγραψα την ανάρτηση για τις φωτιές στην αρχή του καλοκαιριού

δεν μπορούσα με τίποτε να φανταστώ αυτό που θα ζούσαμε

λίγες μέρες πριν το τέλος του.... ΤΕΛΟΣ

Με το τελευταίο δέντρο κάηκε και η τελευταία ελπίδα...

Καλοκαίρι χωρίς πυρκαγιές.. ένα όνειρο απατηλό..

Για είκοσι χρόνια περίπου διέσχιζα όλο το λεκανοπέδιο Αττικής καθημερινά.. από τη Δύση προς την Ανατολή. Εκεί κάπου στους πρόποδες του Υμηττού περνούσαν οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια.. Εκεί μαθήτευσα, δούλευα και ζούσα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Έμαθα την πόλη καλύτερα και απ’ αυτήν που γεννήθηκα και μεγάλωσα.

photo από εδώ

O Υμηττός ένα πανέμορφο με πυκνή βλάστηση βουνό, ήταν το σημείο αναφοράς για όλους στο ωδείο. Τις Κυριακές ανεβαίναμε όλοι μαζί, σκαρφαλώναμε στα βράχια, τρέχαμε στα μονοπάτια που τον διέσχιζαν, εξερευνούσαμε τα μικρά μυστικά του... Όμως μου άρεσε να ανεβαίνω και μόνη μου.. στο μεσημεριανό διάλλειμα από τη μελέτη έπαιρνα μαζί μου ένα βιβλίο και ξεκινούσα για το βουνό. Είχα βαφτίσει μια γωνιά δική μου, στρωνόμουν οκλαδόν κάτω από τα πεύκα και διάβαζα. Συχνά σήκωνα το βλέμμα να κοιτάξω τριγύρω και ένιωθα ότι δεν ήμουν μόνη. Σαν να βρισκόμουν μέσα σε μια τεράστια ζεστή αγκαλιά που με τροφοδοτούσε με αστείρευτη ενέργεια και χαρά.. Στην επιστροφή κατέβαινα σχεδόν πετώντας…

photo από εδώ

Μια ημέρα βγαίνοντας τη πόρτα του σχολείου βλέπω στο βουνό φλόγες θεόρατες, μου φάνηκε ότι έφταναν στον ουρανό.. κόπηκε η ανάσα μου για λίγα δευτερόλεπτα, έτρεξα γρήγορα πίσω να ειδοποιήσω και τους άλλους , φώναζα αλαφιασμένη ανεβαίνοντας τη στριφτή σκάλα καλώντας και τους υπόλοιπους να τρέξουμε λες και μπορούσε κάτι να γίνει για ν’ ανατραπεί η καταστροφή. Όμως το μόνο που κάναμε ήταν να κοιτάμε τη φωτιά να κατασπαράζει ότι έβρισκε μπροστά της. Ο αέρας σε συνδυασμό με το κάψιμο των δέντρων έβγαζε έναν εφιαλτικό ήχο που δε θα τον ξεχάσω ποτέ… Από τότε κάθε χρόνο ο Υμηττός καίγεται, όπως και η Πάρνηθα, η Πεντέλη.. όπως η Χαλκιδική, η Σάμο, η Πελοπόννησο.. αν έμεινε κάτι ακόμη να καεί μετά από εκείνο το τραγικό καλοκαίρι του 2007.. Όπου υπάρχουν συμφέροντα και απάνθρωποι, τα δάση καίγονται…

photo από εδώ

Αν και ζω σ’ ένα άγονο νησί που δε κινδυνεύει από φωτιές, όταν φυσά δυνατά όπως αυτές τις μέρες μέσα στο κατακαλόκαιρο, το μυαλό μου είναι εκεί, στα απροστάτευτα δάση που γίνονται κάθε χρόνο θύματα των «δυνατών»…

Μοναδική μου ευχή για το φετινό καλοκαίρι να μην έχουμε καταστροφές, να μην έχουμε πυρκαγιές στα λιγοστά δάση μας….

Υ.Γ. Με αυτή την ανάρτηση θα σας αποχαιρετήσω για το υπόλοιπο καλοκαίρι όχι λόγω διακοπών, αλλά λόγω εργασιών. Ίσως ρίχνω κλεφτές ματιές σε όσους γενναίους απέμειναν στη μπλοκογειτονιά. Καλές διακοπές και καλή αντάμωση φίλοι μου:)

Η ώρα της Γης

Έμαθα για την Ώρα της Γης από το blog του Ν.Γαλανάκη. Είναι μία προσπάθεια της WWF που καλεί τον πολίτη αυτού του πλανήτη να δράσει, να νοιαστεί,  να στείλει μήνυμα και το κυριότερο να συνεχίσει να θυμάται  και να φροντίζει το Μεγάλο του σπίτι... τη γη. 

Τι ακριβώς είναι η Ώρα Της Γης: Είναι μία παγκόσμια πρωτοβουλία της περιβαλλοντικής οργάνωσης WWF ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Πρόκειται για ένα κάλεσμα στους πολίτες, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του πλανήτη μας, να σβήσουν τα φώτα για μία ώρα το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, στις 20:30. Στόχος της Ώρας της Γης του WWF είναι να δείξουμε ότι το κλίμα είναι στο χέρι μας! Η μεμονωμένη δράση του καθενός μας, αν προσλάβει μαζικές διαστάσεις, μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και να αλλάξει τον πλανήτη μας προς το καλύτερο.

Φέτος, στόχος μας είναι να σβήσουν τα φώτα τους ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30, ώστε η Ώρα της Γης να γίνει το μεγαλύτερο συμμετοχικό γεγονός στον πλανήτη! Έτσι όλοι μαζί θα στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου ενόψει της Παγκόσμιας Συνόδου των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη το Δεκέμβριο του 2009, διαμηνύοντας ξεκάθαρα ότι χρειαζόμαστε μία δέσμευση για δράσεις που θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, ώστε να εξασφαλίσουμε άμεσα και μακροπρόθεσμα το μέλλον του πλανήτη. 

Πώς ξεκίνησε: Η Ώρα της Γης, ξεκίνησε ως μία εκστρατεία ευαισθητοποίησης που καλούσε τους πολίτες του Σίδνεϊ για να σβήσουν τα φώτα τους ένα βράδυ, για μια ώρα. Η ενέργεια αυτή σύντομα μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πρωτοβουλίες ενάντια στην κλιματική αλλαγή παγκοσμίως. Φέτος, στις 20.30 το Σάββατο 28 Μαρτίου, καλούμε τους πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα – την Ώρα της Γης. Στόχος μας είναι να συμμετάσχουν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, σε περισσότερες από 1000 πόλεις, και όλοι μαζί να αποδείξουμε πως είναι δυνατόν να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη. 

 Η Ώρα της Γης ξεκίνησε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας με τη συμμετοχή 2.2 εκατομμυρίων νοικοκυριών και επιχειρήσεων που έσβησαν τα φώτα τους για μία ώρα. Μόλις έναν χρόνο αργότερα η εκστρατεία μετατράπηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα για το κλίμα με τη συμμετοχή 100 εκατομμυρίων ανθρώπων σε 35 χώρες. Παγκοσμίως γνωστά κτίρια και τοποθεσίες όπως η γέφυρα Golden Gate και το Κολοσσαίο, σκοτείνιασαν για μία ώρα και μετατράπηκαν σε σύμβολα ελπίδας για ένα πρόβλημα που γίνεται κάθε ώρα και πιο έντονο. 

Η Ώρα της Γης 2009 απευθύνεται σε κάθε πολίτη, κάθε επιχείρηση και κάθε ανθρώπινη κοινότητα στον πλανήτη. Μας καλεί να δράσουμε, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να συμμετέχουμε ενεργά σε πρωτοβουλίες για ένα βιώσιμο μέλλον. Πασίγνωστες τοποθεσίες, μνημεία και κτίρια σε όλο τον πλανήτη θα σκοτεινιάσουν και φέτος. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους και θα ενώσουν για μία ώρα τις ζωές για το μέλλον του πολύτιμου πλανήτη μας. Περισσότερες από 64 χώρες συμμετέχουν στην Ώρα της Γης 2009. Αυτός ο αριθμός μεγαλώνει καθημερινά, καθώς οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως μία τόσο απλή ενέργεια, όπως το να σβήσουν τα φώτα τους, μπορεί να έχει τόσο μεγάλη συμβολή στην έλευση της αλλαγής. 

Η Ώρα της Γης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης. Τα κείμενα είναι από την Ελληνική ιστοσελίδα της earthhoure όπου μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες, να εγγραφείτε και να πάρετε Widgets για το blog σας. 

Το λευκό είναι οικολογικό

Πολλοί από τους επισκέπτες μας εδώ στο νησί εκφράζουν την ίδια απορία. Γιατί τα σπίτια δεν έχουν κεραμίδια και γιατί είναι όλα άσπρα; Μα τι να τα κάνουμε τα κεραμίδια αφού δε χιονίζει; Δεν έχουμε ανάγκη η ταράτσες μας να είναι επικλινείς για ν' αντέξουν το βάρος του χιονιού. Ακόμη η ταράτσα χρησιμεύει και για τη συλλογή του βρόχινου νερού που στη συνέχεια οδηγείται στη δεξαμενή. Είναι γνωστό ότι οι βροχές στις Κυκλάδες είναι και ήταν πάντα λίγες. Τα σπίτια δε είναι άσπρα, για να αντανακλούν το φως του ήλιου και να μη υπερθερμαίνoνται τις μέρες του καλοκαιριού, ελλείψει δέντρων. Παλαιότερα φυσικά ο μόνος τρόπος να βάψουν τα σπίτια τους οι κάτοικοι, ήταν με ασβέστη.





Όπως θα διαβάσετε στο άρθρο που ακολουθεί, το λευκό στα σπίτια και στους δρόμους των πόλεων, θα μπορούσε να μειώσει τη θερμοκρασία στις πόλεις και να καθυστερήσει τις επιπτώσεις από το φαινόμενο του θερμοκηπίου σύμφωνα με τον επιστήμονα Χ. Ακμπάρι. Κατά καιρούς ακούμε διάφορες προτάσεις για να καθυστερήσουμε ή και να ανατρέψουμε την κλιματική αλλαγή στον πλανήτη. Η συγκεκριμένη πρόταση δε ξέρω αν θα ήταν αποτελεσματική, αλλά αν υπήρχε ενδιαφέρον αρχικά από τις κυβερνήσεις και στη συνέχεια από εμάς τους πολίτες, τότε ίσως και να τα καταφέρναμε, μαζί με τις προτάσεις των επιστημόνων που ακούγονται κατά καιρούς.

Να γίνει ο πλανήτης «Κυκλάδες» προτείνει επιστήμονας για το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

 
Eικόνες σαν αυτή που επικρατεί στα νησιά των Κυκλάδων επιθυμεί να δει στις μεγάλες πόλεις ο Χ.Ακμπάρι.
Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της κυκλαδικής αρχιτεκτονικής και να βάψουμε τις οροφές και τους τοίχους των σπιτιών μας άσπρους, προτείνει ο επιστήμονας Χάσεμ Ακμπάρι, ως λύση για την αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου.
Η λογική είναι απλή: εάν μετατρέψουμε μεγάλο μέρος του αστικού μας τοπίου σε λευκό, τότε το φως του ήλιου θα αντανακλάται με αποτέλεσμα να μειωθεί η θερμοκρασία του πλανήτη και να καθυστερήσει η κλιματική αλλαγή.
Σύμφωνα με την εφημερίδα The Guardian, ο Χ.Ακμπάρι του Εθνικού Εργαστηρίου Lawrence Berkeley της Καλιφόρνια, επιθυμεί να ξεκινήσει μια εκστρατεία για να γίνει ο κόσμος μας... πιο άσπρος.
Ζητά από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου να ενωθούν σε μια προσπάθεια να αντικατασταθούν τα σκούρα υλικά που χρησιμοποιούνται στην οδοποιία και την κατασκευή οροφών με υλικά που αντανακλούν περισσότερο φως.
Τα αποτελέσματα, δηλώνει ο ίδιος, θα είναι δραματικά. Οι δρόμοι και οι οροφές καλύπτουν περισσότερο από το 50% της επιφάνειας στις αστικές περιοχές, ενώ αποτελούν το 2,4% της επιφάνειας της Γης.
Ένα μαζικό κίνημα αλλαγής του χρώματός τους θα μπορούσε να αυξήσει το ποσοστό του φωτός που αντανακλάται κατά 0,03%. Αυτό ουσιαστικά θα βοηθούσε, συνεχίζει ο επιστήμονας, στο να ακυρωθεί η θερμότητα που προκαλούν 44 δισεκατομμύρια τόνοι μόλυνσης διοξειδίου του άνθρακα.
Το φως που αντανακλάται σε μια επιφάνεια δεν συμβάλλει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, τονίζει η εφημερίδα. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν σκούρες επιφάνειες απορροφούν το φως και το στέλνουν πίσω με τη μορφή θερμικής ενέργειας.
Ωστόσο, ο επιστήμονας δηλώνει ότι αυτός ο τρόπος δεν θα οδηγήσει σε μόνιμη λύση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής, αλλά σε αναβολή των επιπτώσεών του, ενώ η θερμοκρασία των αστικών περιοχών θα μειωνόταν σημαντικά.
Σε όσους λένε ότι οι λευκές οροφές θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στις πτήσεις -το φως που αντανακλάται θα μπορούσε να θαμπώνει επιβάτες και πιλότους-, ο ίδιος υποστηρίζει ότι εκτός του λευκού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και άλλα χρώματα που αντανακλούν το ηλιακό φως, όπως το απαλό γκρι.

Το άρθρο είναι από το in gr . Η φωτογραφίες από το http://www.cyclades-tour.gr/

 

Μία βροχή θα μας σώσει

Ζω στη Μύκονο μόνιμα εδώ και ένα χρόνο. Αφού συνήθισα την μοναξιά , την αποχή μου από όλα τα όμορφα αλλά και τα άσχημα της πόλης, έγινα σιγά σιγά παρατηρητής της φύσης, όχι μόνο γιατί είναι η μόνη μου συντροφιά, αλλά και γιατί εξαρτώμαι άμεσα απ' αυτήν, όπως και όλοι, ο καθένας για το δικό του λόγο. Στην παρακάτω εικόνα φαίνεται το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει όχι μόνο η Μύκονο αλλά και πολλά άλλα μέρη στην Ελλάδα και αλλού. ΛΕΙΨΥΔΡΙΑ !!!!!!!! Στο βάθος ίσα που φαίνεται η λίμνη από το φράγμα που έχει φτιαχτεί για την συλλογή των νερών της βροχής. Όσο για το έδαφος ίχνος πρασινάδας λες και είναι καλοκαιρινή εικόνα.

Στην παρακάτω εικόνα είναι ακριβώς το ίδιο τοπίο πέρυσι το Νοέμβριο. Και εδώ η λίμνη δεν είναι γεμάτη γιατί οι βροχές δεν ήταν αρκετά δυνατές για να τρέξουν τα νερά στα λαγκάδια.

Και αναρωτιέμαι τι μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε τρόπο ζωής για να ανατρέψουμε τις δραματικές κλιματικές αλλαγές; Αυτό θα έπρεπε ήδη να το είχαμε κάνει αλλά δυστυχώς δεν έχει άμεσα αποτελέσματα και απ' ότι λένε οι επιστήμονες αν προσπαθήσουμε αρκετά, τα αποτελέσματα θα φανούν μετά από 50 χρόνια !!!!!! Αν όλοι μαζί μια καθορισμένη στιγμή συγκεντρώναμε την σκέψη μας στα συννεφάκια, μήπως τα οδηγούσαμε στην πολυπόθητη σύγκρουση; Αγωνιώ, θα έχω νερό του χρόνου το καλοκαίρι να ποτίζω τις ντοματιές και το μποστάνι μου; Τα νεαρά δεντράκια μου θ' αντέξουν εκτός από τον δυνατό αέρα και τη λειψυδρία; Μα πάνω απ' όλα ανυσηχώ για τις αμέτρητες πισίνες που έχει αυτό το μικρούλικο νησί. Πως θα τις γεμίσουν ???????? Όπως και να έχει ας μη θυμόμαστε πόσο πολύτιμο είναι το νερό μόνο την ημέρα της γιορτής του.....