"Σιγή"

Είχα συνηθίσει να το ανοίγω με το πρώτο φέξιμο  της μέρας και κάθε φορά που επέστρεφα στο σπίτι πριν ακόμη καλά καλά ξεφορτωθώ την τσάντα με όλα της τα βαρίδια. Το Sharp που πήρα  με τα πρώτα μου χρήματα ήταν συντονισμένο άλλοτε στο τρίτο πρόγραμμα άλλοτε στο δεύτερο και μετά από ένα γρήγορο ψάξιμο για κάτι αξιόλογο επέστρεφε πάντα στις ίδιες συχνότητες. Τα Σάββατα δεν το έκλεινα ούτε τη νύχτα και όταν έπρεπε να κλείσει κοιμόμουν με ακουστικά στ' αυτιά ώστε να μην ενοχλώ κανέναν. Όταν εγκαταλείψαμε το κλεινόν άστυ μου στοίχισε πάρα πολύ που έχασα τους αγαπημένους μου σταθμούς. Το διαδίκτυο έδωσε μια λύση αλλά όχι ικανοποιητική. Σύνδεση αργή, κάκιστη. Ο υπολογιστής από την άλλη, δεν μπόρεσε να γίνει ο μόνιμος σύντροφός μου όπως ήταν το ραδιόφωνο. Συνήθισα σε αυτόν τον νέο τρόπο ακρόασης ώσπου το Degia ήρθε στη ζωή μας άρα και το ψηφιακό κρατικό ραδιόφωνο στην τηλεόραση πια. Όπως καταλαβαίνεις έπαιζε όλη μέρα με εξαίρεση τις μεσημεριανές ώρες που ήταν η ώρα του παιδιού. Μικρός Νικόλας, Σαρλώ, μικρός πρίγκιπας, animalia.. Το ένα καλύτερο από το άλλο.

Και μια ωραία καλοκαιρινή ημέρα μαύρισε ο τόπος, σίγησε η μουσική. Ταυτόχρονα σιώπησαν οι πάντες. Αποκοπήκαμε. Όλο αυτό θυμίζει άλλες, μαύρες εποχές. Λέξη δεν πίστεψα από την ανακοίνωση της κυβέρνησης για τους λόγους που οδήγησαν στο κλείσιμο της ΕΡΤ και τις αγνές προθέσεις τους. Μόνο για μια στιγμή κόντεψα να συγκινηθώ για το πόσο μας νοιάζονται για το "χαράτσι" της  ΕΡΤ  αλλά κρατήθηκα..

Τώρα πρέπει να περιμένουμε τι νέο θα (μας) ξημερώσει και έως τότε θα πρέπει να συγκρατώ τη μικρή μου που είναι έτοιμη να βγει στους δρόμους να διαδηλώσει. Το τι έχει πει το στόμα της από εχθές δε λέγεται. Η τελευταία της φράση ήταν: αμάν αυτή η κρίση... τη μισώ!

Μέχρι εχθές με ρωτούσε τι είναι η κρίση και γιατί όλοι μιλούν γι αυτήν. Σήμερα μάλλον ξέρει...

Μύκονος.. ποια Μύκονος?

Στην Μύκονο έρχομαι από παιδί. Τότε ήταν το χωριό μας, η γιαγιά που μας περίμενε με λαχτάρα, οι μυρωδιές από δυόσμο σανό και θυμάρι, το φως που έκανε τα πάντα πιο φωτεινά, τη θάλασσα την κεχριμπαρένια, τα φιλόξενα πανηγυράκια των ντόπιων, τους ανθρώπους της και τη γλύκα του συναπαντήματος. "Καλημέρα μάτια μου" άκουγα στις τυχαίες συναντήσεις μου στους χωματόδρομους με τους ντόπιους ακόμη κι αν τους ήμουν άγνωστη.

Τότε ήταν ένα νησί άγνωστο στους πολλούς. Στη συνήθη ερώτηση στο σχολείο, πού πήγες διακοπές και στη συνήθη απάντηση, άκουγα τη συνήθη ερώτηση.. ποια είναι η Μύκονος, που είναι;
Όταν μπαίναμε στο κατάμεστο από κόσμο καράβι της γραμμής περιμέναμε να κατέβουν και οι τελευταίοι επιβάτες στη Τήνο, τότε ήταν σαν να είμαστε ήδη στον προορισμό μας. Εμείς και κάμποσοι τουρίστες με τα σακίδια στη πλάτη, όμορφοι, διακριτικοί, ευδιάθετοι, από όλα τα μέρη του πλανήτη με τους χάρτες στα χέρια και τον αέρα ενός κόσμου διαφορετικού από τον δικό μας.

Ο κόσμος πάντα ήταν πολύ περισσότερος από όσο μπορούσαμε να φιλοξενήσουμε σε αντίθεση με τα γειτονικά νησιά. Ποτέ δεν έφταναν τα δωμάτια και κάθε χρόνο φτιάχνονταν όλο και περισσότερα. Κάποτε ήρθαν και επιχειρηματίες από όλη την Ελλάδα και έστησαν επιχειρήσεις. Η Ελλάδα άλλαζε και μαζί της άλλαζε και το νησί. Το life style που ήθελε τα όμορφα μέρη να κατακλύζονται από τους έχοντες, επηρέασε μοιραία και τον τόπο μας. Ήρθαν πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, γνωστές τηλεπερσόνες, και πίσω τους ακολουθούσαν οι θαυμαστές τους. Τα ΜΜΕ έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους, έδωσαν στο νησί τον χαρακτήρα που ήθελαν ώστε να ενισχύουν την εικόνα του ανούσιου ξεσαλώματος.  Η Ελλάδα γέμισε με φανατικούς λάτρεις της Μυκόνου αλλά και φανατικούς εχθρούς, φυσικό, για ένα μέρος που ακούγεται και διαφημίζεται τόσο πολύ.

 Όμως, μαζί με την καινούργια της εικόνα η Μύκονος, ευτυχώς για εμάς, δεν έχασε και την παλιά. Δεν έπαψαν ποτέ να έρχονται εκείνοι οι τουρίστες που αγνοώντας όσα ακούγονται και γράφονται, απολαμβάνουν τις ομορφιές του νησιού και την φιλοξενία των ντόπιων ή όσων έχουν ενσωματωθεί πια στην τοπική κοινωνία. Μοιραζόμαστε την θάλασσά μας και την αμμουδιά μας, που δεν είναι κατά ανάγκη οργανωμένη και πηγμένη στον κόσμο, με πολίτες από όλο τον πλανήτη. Μου αρέσει που παίζουν με τα παιδιά τους και με τα παιδιά μας στην άμμο και απολαμβάνουν τον ήλιο μας. Που εκτιμούν τη φιλοξενία μας και έρχονται ξανά και ξανά. Που ο καθένας μπορεί να είναι ο εαυτός του και να μην κρίνεται από κανέναν.

 Η Μύκονος είναι ένας ευλογημένος τόπος και το αποδεικνύει η αντοχή της στο χρόνο, η αναλλοίωτη ομορφιά της όσο κι αν θέλουν κάποιοι να πλουτίζουν εις βάρος της. Η Μύκονος αντιστέκεται σε μια παρακμιακή συγκυρία που έχει μολύνει όλη τη χώρα. Δείξτε μου ένα μέρος όπου οι άνθρωποι δεν έχουν επιδείξει την ματαιοδοξία τους..

Ως blogger και ως κάτοικος αυτού του τόπου, έχω δεχθεί επισκέψεις από φίλους bloggers με μεγάλη μου χαρά, αφού μου δίνεται η ευκαιρία όχι μόνο να τους γνωρίσω εγώ και η οικογένειά μου, αλλά και να μοιραστώ μαζί τους τη ζεστασιά του σπιτικού μου. Θεωρώ μεγάλη ασέβεια, μετά από μια επίσκεψη σαν αυτή και την ολιγόωρη διαμονή στο νησί μας από τη συγκεκριμένη blogger, να διαβάζω ένα κείμενο σαν αυτό, τη στιγμή που στο σπίτι μου δεν ειπώθηκε ούτε κουβέντα.

Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να αγαπήσει τη Μύκονο και να την επισκεφθεί. Αν όμως τύχει ο δρόμος του από εδώ, ακόμη και αναγκαστικά και τύχει να του ανοίξω την πόρτα του σπιτιού και της καρδιάς μου, ας κρατήσει τις κακίες και το δηλητήριο στο δικό του νου, αλλιώς να μην με πλησιάσει καν. Δεν είμαι ένα ξεχωριστό κομμάτι αυτής της μικροκοινωνίας. Είμαι αναπόσπαστο κομμάτι της.. εγώ είμαι η Μύκονο, όχι το 18χρονο που πίνει μέχρι το πρωί και ξερνάει έξω από τα ξενυχτάδικα. Αυτό είναι το δικό σου παιδί που ήρθε στο νησί να ξεσαλώσει γιατί αυτό θεωρεί διασκέδαση. Σήμερα είναι εδώ και όλο τον υπόλοιπο χρόνο είναι μέσα στο σπίτι σου.

Κι αν σου φαίνεται το νησί ακριβό, φύγε από τα σοκάκια της λάμψης και περπάτα στα σοκάκια που περπατώ εγώ και όλοι όσοι ζούμε εδώ πάνω. Θα ανακαλύψεις ομορφιές που δεν φαντάζεσαι. Μείνε και ζήσε την αληθινή Μύκονο, όμως θα πρέπει να το θέλεις και να μην έρχεσαι προκατειλημμένος. Κι αν πάλι δεν μπορείς, κατέβα στη Τήνο και προσκύνησε την Παναγιά τη Μεγαλόχαρη, απέναντι ούτε να κοιτάς. Αν μπορείς σβήσε μας και από τον χάρτη, ξέχασε ότι υπάρχει αυτό το περίεργο νησί που έχει την τύχη να είναι δίπλα στη Δήλο. Γιατί είμαστε τυχεροί, τι να κάνουμε τώρα. αυτό δεν αλλάζει. Άσε να την χαίρονται όλες οι φυλές του κόσμου και εμείς που την κατοικούμε..

υ.γ.1.  Ζουζού αν δεν έσβηνες το σχόλιό μου δεν θα υπήρχε λόγος γι αυτή την ανάρτηση. Λυπάμαι ειλικρινά!

υ.γ.2. Η ανάρτηση αυτή ήταν έκτακτη.. λόγω αγροτικών εργασιών απέχω γενικώς από τη γειτονιά μας όχι ακόμη για πολύ. Απομένει ο τρύγος που σημαίνει και το τέλος του καλοκαιριού στον κήπο. Αύριο θα πατήσουμε τα σταφύλια.

 Καλή βδομάδα φίλοι μου…

45!

Τη μέρα που κλείνει ένας ακόμη χρόνος ζωής λέμε πως είναι γιορτή μα ποτέ δεν την είδα έτσι. Ίσως γιατί έσβησα για πρώτη φορά κεριά στα 22 και δεν μου ήταν και τόσο εύκολο. Ποιος ο σκοπός, ποια η ουσία να σβήσω τα περασμένα ενώπιον όλων; Ο χρόνος είναι προσωπική υπόθεση και είναι τόσο σημαντικός από τη πιο μικρή υποδιαίρεσή του ως την πιο μεγάλη.

Όμως.. αφού η οικογενειακή συνήθεια να αφήνουμε τις γενέθλιες ημέρες να περνούν όπως όλες οι άλλες, άλλαξαν με την είσοδο νέων μελών στην οικογένεια, αποφάσισα κι εγώ να τις προσαρμόσω στα δικά μου μέτρα. 

Ήταν καλοκαίρι του '89 και δεν είχαμε φύγει για το νησί. Θα γιορτάζαμε τα γενέθλια και τη γιορτή μου στον Πειραιά. Έβαλα την ντροπή στην άκρη και ζήτησα το δώρο που ήθελα από τον καλό μου. Να πάμε με τα ποδήλατα από τον Πειραιά στην Γλυφάδα και πάλι Πειραιά. Δέχτηκε φυσικά.. η προσπάθεια που κατέβαλα να τον πείσω να αγοράσει ποδήλατο ήταν πολύ μεγαλύτερη. 

Η ημέρα ήταν ιδανική, δροσερή όσο έπρεπε στους έρημους δρόμους της πρωτεύουσας και το δώρο μου κύλισε σαν νεράκι στην παραλιακή. Θα πρέπει να γέλαγαν και τα αυτιά μου.. είναι από τις ημέρες που δε θα ξεχάσω ποτέ... το κακό είναι πως και εκείνος δεν την ξέχασε. Ήταν ζήτημα ημερών να πωληθεί το ποδήλατό του. Το δικό μου ροζ mercier στολίζει σήμερα την είσοδο του σπιτιού μας... που και που το βγάζω για να κάνω ποδήλατο με τα παιδιά στην αλάνα. 

Όμως, σήμερα πήρα το δώρο μου χωρίς να το περιμένω. Βγήκα στον κήπο και είδα μια μεγάλη πεταλούδα να πεταρίζει. Την ακολούθησα με τη φωτογραφική μηχανή και εκείνη δεν το έσκασε αν και πήγα πολύ κοντά της. 

Μετά φώναξα και τα παιδιά να τη δουν και πάλι δεν έφυγε. Άρχισε πάλι να πετά και μας γυρόφερνε λες και ήταν του σπιτιού. Μετά ήρθε μία ακόμη ακριβώς ίδια και πετούσαν μαζί. Μια μικρή γιορτή στήθηκε στον κήπο, τι παραπάνω να θέλει κανείς;

Χμμ, τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν θα έλεγα όχι και σε ένα tangο χεχε!

....και σε ένα ταξίδι, σαν αυτό της ψυχής  που με καράβι μοιάζει..

Καλή Παναγιά φίλοι μου, να είστε όλοι καλά!

υ.γ. οι φωτογραφίες με το ποδήλατο δεν είναι δικές μου και τις βρήκα εδώ.  Όταν γυαλίσω και αναπαλαιώσω το δικό μου κάπως έτσι θα γίνει  :-) 

Ένας απροσδόκητος θαλασσινός επισκέπτης!

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, στα μικράτα μου δηλαδή, ταξιδεύαμε με το πλοίο της γραμμής για Μύκονο. Ήταν Πάσχα και ήταν η πρώτη φορά που θα κάναμε Πάσχα στο νησί. 

Η θάλασσα ήταν γαλήνια και σχεδόν σε όλο το ταξίδι περπατούσα από την πρύμνη στην πλώρη και το αντίστροφο, λες και με τα βήματά μου θα έκανα το καράβι να πάει πιο γρήγορα.

Κάποια φορά επιτέλους πλέαμε στον Τσικνιά που ήταν γαλήνιος, 

πράγμα σπάνιο γι αυτό το πέρασμα. Δεξιά έβλεπα τη Δήλο και ευθεία τη Μύκονο, 

με την λαχτάρα ενός παιδιού που πήγαινε στον Παράδεισό του.

Τότε διέκρινα στ’ ανοιχτά έξω από τη Δήλο, κάτι μεγάλο να βγαίνει και να ξαναβουτά στη θάλασσα και δεν ήταν ένα, ήταν πολλά! Κάποια έβγαζαν από τη θάλασσα μόνο το πτερύγιό τους και κάποια άλλα έβγαιναν τελείως από το νερό και έπεφταν με δύναμη ξανά.

 Ένα ατελείωτο παιχνίδι στα γαλήνια νερά.

Δεν χρειάζεται να περιγράψω την χαρά μου, χοροπηδούσα και φώναζα, 

καλώντας τους λιγοστούς επιβάτες* που ταξίδευαν τότε για Μύκονο να τα δουν.

Δεν ήταν η μόνη φορά που είδα δελφίνια. Από τότε σε κάθε ταξίδι τα αναζητούσα και πολλές ήταν οι φορές που τα συναντούσα και με συναντούσαν. Ένας φίλος, μου είχε πει πως είναι τύχη να τα δεις στο ταξίδι σου... και το είχα πιστέψει!

Δεν θυμάμαι πότε τα είδα για τελευταία φορά.. πάνε χρόνια. 

Ίσως τα High Speed και τα πολλά καράβια που πάνε κι έρχονται τα τρομάζουν.

Ή μήπως τα τρομάζει ο άνθρωπος;

Πριν λίγες ημέρες αυτό το δελφίνι ήρθε στο λιμάνι του νησιού 

και απολαμβάνει την φροντίδα και τον θαυμασμό όλων.

Δεν θέλει να φύγει, ίσως ήρθε να ξεκουραστεί, είπαν οι ειδικοί. 

Θα φύγει όταν νιώσει και πάλι δυνατό.

Σήμερα πήγα και το είδα με τη μικρή.. μου έχει κλέψει την καρδιά,

 άνετα θα κατασκήνωνα εκεί το βράδυ:-)

Φυσικά και θα ξαναπάω αύριο και κάθε μέρα..

 μέχρι να γυρίσει και πάλι στα δικά του νερά.

Ο κόσμος του βυθού με ήχους... αφιερωμένο στο δελφινάκι φυσικά:-)

στιγμιότυπα..

Η θέα από φιλικό σπίτι.... πρώτη φορά ζήλεψα κοχύλι..

 Στο βάθος αριστερά η Δήλος και δεξιά η Ρήνεια ή μεγάλη Δήλος όπως την λέμε στο νησί. 

Άνοιξη και Πάσχα για μένα, σημαίνει χωράφια με σπαρτά που χρυσίζουν στον ήλιο.

Όσο πιο κίτρινα γίνονται τόσο πιο δυνατό το τραγούδι τους στο φύσημα του αγέρα...

Εδώ δεν χρειάζονται συστάσεις;-)

Κάποτε ο γιαλός ήταν γεμάτος τέτοια καΐκια..

Οι ψαράδες έχουν σταθερή παρέα..

Όταν ο καιρός είναι χειμωνιάτικος όπως σήμερα, το νησί του Μπάο που φαίνεται στο βάθος έχει μια ιδιαίτερη αγριάδα. Η θάλασσα σκοτεινιάζει ολόγυρά του και τα κύματα αφρίζουν στ' απόκρημνα βράχια του. Όποτε το βλέπω θυμάμαι την ιστορία που μας έλεγε η Ερινούλα...

"Κάποτε ένα καΐκι τσακίστηκε εκεί και πνίγηκαν όλοι οι ναυτικοί. Από τότε στοίχειωσε το μικρό νησάκι και τα βράδια του Χειμώνα όταν λυσσομανά ο αέρας ένα φως αναβοσβήνει παρασύροντας τα περαστικά καΐκια στην ίδια παγίδα". 

Θα κλείσω την ανάρτηση με τις εικόνες του νησιού μιας άλλης εποχής. 

Η διαφημιστική καμπάνια του ΕΟΤ για την Μύκονο τη δεκαετία του 1960!

Καλό Πάσχα φίλοι μου.. 

Καλή Ανάσταση στις ελπίδες μας!

Η Ευθυμία και η ταχινόσουπα

Η κυρα Ευθυμία ήταν μια λιγνή Μικρασιάτισσα γριούλα που περνούσε για πολλά χρόνια από τη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων. Το σώμα της έκανε ορθή γωνία και πάντα είχε τα χέρια σταυρωμένα πίσω στην μέση της, σαν να ήθελε να ισορροπήσει ώστε να ζυγιάζει το βάρος του κορμού της που έγερνε μπροστά. Περπατούσε αργά και ρυθμικά κάνοντας ταλαντεύσεις μια δεξιά και μια αριστερά. Δεν έμοιαζε να δυσκολεύεται αλλά όταν την έβλεπα με έκανε να θέλω να την ισιώσω.
Δεν έμαθα ποτέ αν είχε οικογένεια ή που έμενε, μόνο περνούσε από τη γειτονιά και ξέραμε πως χρειαζόταν τη βοήθειά μας. Εκείνη δεν την ζήτησε ποτέ αφού δεν μιλούσε και τόσο εύκολα... τώρα που προσπαθώ να θυμηθώ λεπτομέρειες για εκείνη δεν μπορώ να θυμηθώ τη φωνή της ή το γέλιο της.

Ήταν πάντα καθαρή  και περιποιημένη μέσα στα φτωχικά της ρούχα και το πρόσωπό της αν  μπορούσες να το δεις, ξεχώριζες χαρακτηριστικά που θα ταίριαζαν σε αντρικό πρόσωπο. Τρίχες στο σαγόνι και στο πάνω χείλος, μεγάλα τοξωτά φρύδια και λιγοστά μαλλιά που ξεχώριζαν κάτω από το άσπρο μαντήλι που φορούσε.
Όταν έφτανε στο δικό μας σπίτι ανέβαινε τη σκάλα και έμπαινε μέσα χωρίς να χτυπήσει τη πόρτα, μιας και ήταν πάντα ορθάνοιχτη για να μπαινοβγαίνουμε μικροί μεγάλοι. Περνούσε τον μακρύ διάδρομο, έμπαινε με άνεση στην κουζίνα, καθόταν στο τραπέζι και περίμενε. Η μητέρα μου της έβαζε ένα πιάτο από το φαγητό της ημέρας. Όταν δεν είχε την ρωτούσε τι θέλει να της φτιάξει και εκείνη ζητούσε αυγά τηγανιτά τάκα* Της άρεσαν πολύ και τα μακαρόνια αλλά από επάνω δεν ήθελε σάλτσα, ούτε κιμά.. μόνο ζάχαρη.
Όταν τελείωνε το φαγητό της χτυπούσε με το χέρι της ελαφρά το στήθος για να της πει ευχαριστώ έπαιρνε το ταληράκι της και έφευγε αθόρυβα όπως ερχόταν.

Ένα Σάββατο ήρθε και πάλι. Κάθισε στη θέση που καθόταν πάντα και περίμενε το πιάτο της. Εκείνη την ημέρα είχαμε ταχινόσουπα. Την επομένη θα κοινωνούσαμε και η ταχινόσουπα ήταν  το φαγητό που έφτιαχνε πάντα η μητέρα μου όταν δε θα τρώγαμε ούτε λάδι, αλλά ήταν και ο δικός μας εφιάλτης.
Η Ευθυμία ρωτήθηκε αν θέλει να φάει ταχινόσουπα και ένευσε θετικά. Το πρώτο πιάτο έφυγε σε δευτερόλεπτα και η μητέρα μου την ρώτησε αν θέλει κι άλλο. Εκείνη ένευσε και πάλι θετικά.. ακολούθησε και τρίτο πιάτο και τέταρτο ώσπου η κατσαρόλα άδειασε. Εγώ με τα αδέλφια μου παρακολουθούσαμε κρυφά την Ευθυμία να τρώει την ταχινόσουπα και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Η ταχινόσουπα καταναλώθηκε και εμείς χορεύαμε από τη χαρά μας που γλιτώσαμε αυτή τη φορά..

Δεν θυμάμαι πότε σταμάτησε να περνά. Είχε γίνει κατά κάποιο τρόπο ένα ακόμη μέλος της οικογενείας. Την περιμέναμε σαν να περιμέναμε έναν δικό μας άνθρωπο και μοιραζόμασταν μαζί της ότι είχαμε.


Η ιστορία της Ευθυμίας ανασύρθηκε από τη μνήμη με αφορμή την ανάρτηση του μαμουφίου "σύν+σῖτος" για την απαγόρευση διανομής συσσιτίων από απλούς ιδιώτες.


*αυγά τηγανισμένα και από τις δύο πλευρές ώστε να κάνουν κρούστα.

H φωτογραφία δανεισμένη από εδώ

ένα τραγούδι και ένας αγώνας..

Νοέμβρης του 1984 ετοιμαζόμαστε για τη γιορτή του Πολυτεχνείου στο Λύκειο που φοιτούσα. Είχαμε φτιάξει μια μικρή ορχηστρούλα και θα τραγουδούσαμε τραγούδια του Πολυτεχνείου για τη γιορτή. Μέσα στα γνωστά τραγούδια περιέλαβα και ένα νέο άγνωστο τραγούδι σε στίχους και μουσική του δασκάλου  μου, το οποίο έγινε αμέσως το αγαπημένο τραγούδι όλων μας.

Νέα γενιά της ειρήνης γενιά

στις δικές μου τις μέρες υπέφερα

τώρα που θα ρθει η δική σου σειρά 

μην αφήσεις να γίνουν χειρότερα

τράβα ψηλά κι από μας πιο ψηλά

κι απ' τον ήλιο ακόμα ψηλότερα

Νέα γενιά της ειρήνης γενιά

μην αφήσεις να γίνουν χειρότερα

Όταν το τραγουδήσαμε στο τέλος της γιορτής έγινε χαλασμός, άρεσε σε όλους.. μάλιστα με πλησίασαν μέλη από διάφορες νεολαίες κομμάτων και το ζητούσαν για να το κάνουν ύμνο τους. Φυσικά και αρνήθηκα πριν καν ρωτήσω τον δημιουργό του τραγουδιού. Από τη στιγμή που την πρόοδο και την ανύψωση την διεκδικεί ένα κόμμα, αυτομάτως παύει να υφίσταται.

Έχουν περάσει 27 χρόνια από τότε και φέρνω στη μνήμη μου το τραγούδι, τα παιδιά, τα όνειρα που κάναμε, μη ξέροντας τι μας περιμένει βγαίνοντας από τον προστατευτικό κλοιό του σχολείου και της οικογένειας στην ζούγκλα της αγοράς εργασίας.
Όλοι θέλαμε να πάμε ψηλότερα να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα, όμως το υψηλότερο και το καλύτερο είναι πολύ σχετικό για τον καθένα. Θα έλεγα πως στο τέλος ο καθένας έκανε το καλύτερο για τον εαυτό του αδιαφορώντας για το κοινό καλό. Δεν είναι καθόλου παράξενο, τώρα που χρειάζεται να ενωθούμε να μην ξέρουμε πώς. Ξεχάσαμε να νιώθουμε και να καταλαβαίνουμε τον διπλανό μας, αντιθέτως τον αντιμετωπίζουμε με καχυποψία και πολλές φορές ξεσπάμε πάνω του όλη την αγωνία και τον θυμό μας.

Όμως, μέσα στην γενική τρέλα και την μαυρίλα της εποχής, κάποιες φλόγες μένουν ακόμη να καίνε μέσα στο σκοτάδι και το φως τους να φτάνει πολύ ψηλά "κι απ' τον ήλιο ακόμη ψηλότερα"
Ο λόγος για έναν αθλητή, όχι κατ' επάγγελμα, που τρέχει, τρέχει, τρέχει και μέσα από το τρέξιμο διδάσκει και διδάσκεται ζωή.
Η περιπέτεια από την συμμετοχή του στο "Σπάρταθλο 2011" ένας ακόμη λόγος να χαμογελάω με την σιγουριά πως τίποτα δεν χάνεται εκεί έξω όσο υπάρχουν Άνθρωποι!!!

Σας προτείνω να τον διαβάσετε... το κείμενο είναι λίγο μεγάλο αλλά αξίζει. Άλλωστε εκείνος ξεκίνησε να διανύσει σχεδόν 250 χιλιόμετρα σε μιάμιση ημέρα, τι είναι 5-10 λεπτά για ένα κείμενο που μας μεταφέρει στην μεγαλύτερη δοκιμασία ενός δρομέα;-)


υ.γ. η δεύτερη και τρίτη φωτογραφία είναι εκεί που γυρίζω τα μάτια μου  όταν θέλω να πάρω δύναμη.. για την πρώτη τι να πω.. λυπάμαι αλλά ελπίζω..
Καλό μήνα να έχουμε!


μουσική: La casa de la colina  το άκουσα για πρώτη φορά εδώ!

*

Έχω ακούσει για σένα πως ήρθες μικρός από τη Σμύρνη με το διωγμό. Στο λιμάνι εκείνη την ημέρα περίμενες με τους γονείς σου μία ακόμη οικογένεια από την ίδια γειτονιά. Τα τρία μικρά παιδιά τους στεκόντουσαν στην προκυμαία υπό την επίβλεψή σας όταν οι γονείς τους έτρεξαν πίσω να φέρουν κάτι ακόμη από το σπιτικό που εγκατέλειψαν άρον άρον. Δεν επέστρεψαν ποτέ, τους έσφαξαν οι Τούρκοι στη διαδρομή.
Τα μικρά μπήκαν μαζί σας στη βάρκα.. η μεσαία, η Μαρία, θα γινόταν αρκετά χρόνια αργότερα η γυναίκα σου ή η "γρίτσα" σου, όπως συνήθιζες να τη λες τα τελευταία χρόνια.
Ξέρω για σένα πως στα δεκατρία σου, η μητριά σου σε πήγε στο δικαστήριο επειδή "έκλεψες" αμύγδαλα από την αμυγδαλιά σας! Φαντάζομαι δεν ήταν τα παιδικά σου χρόνια ιδιαίτερα εύκολα..

Μου έχουν πει πως ήσουν πάρα πολύ δυνατός. Όταν το άλογο με το φορτωμένο κάρο σταμάτησε στην ανηφόρα και δεν πήγαινε πουθενά, το έσπρωξες μαζί με το κάρο μέχρι το τελείωμα του ανηφορικού δρόμου. Σε άλλες εποχές και άλλες συνθήκες, σίγουρα θα μπορούσες να γίνεις αθλητής.
Ξέρω πως σου μοιάζω πολύ, όχι γιατί όλοι μου το έλεγαν από μικρή, μα γιατί σε είδα σε εκείνη την φωτογραφία νέο, στα είκοσι περίπου, που έχεις κρεμασμένη στο μικρό σου διαμέρισμα.

Κανείς δεν μου έχει πει με σιγουριά την ηλικία σου. Ενενηνταεννιά, εκατό, εκατόν ένα.. ίσως. Τα χαρτιά έμειναν και εκείνα απέναντι.. μάλλον θα κάηκαν όπως κάηκαν και τα ίχνη σας σε εκείνο τον τόπο.
Όλα αυτά θα προτιμούσα να μου τα είχες πει εσύ, μα δεν μίλαγες ποτέ για σένα στ' αλήθεια.  Σκέπτομαι πως δε σε γνώρισα όσο θα ήθελα, λίγος ο χρόνος.. δεν είναι ειρωνεία; Τα σαραντατρία δικά μου χρόνια ήταν λίγα για να γνωριστούμε καλύτερα....

Σήμερα βρήκα στον κήπο μια ανεμώνη! Δεν περίμενα πως θα έβγαιναν, πέρασε πολύς καιρός από την ημέρα που φύτεψα τους βολβούς.. να όμως που μία λευκή ανεμώνη άνθισε και.. μυστήριο πώς, ένιωσα πως είναι για σένα....

Καλό ταξίδι παππού...

ημερομηνία γέννησης 1896

Φυσάει τόσο δυνατά σήμερα... βρέχει όλη μέρα. Τα χώματα θα μαλακώσουν πολύ και θα γίνουν ζημιές. Είμαστε κλεισμένοι στα ζεστά μας σπίτια και περιμένουμε καρτερικά να βγούμε έξω σαν τους κοχλιούς με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου. Εσύ γιαγιά δεν το έχεις ζήσει αυτό. Ένα ζεστό σπίτι να σε προστατεύει από τους σκληρούς χειμώνες που ζούσατε στα χρόνια τα δικά σου.

Ημερομηνία γέννησης.. 1896! Εκείνη την χρονιά γεννήθηκε ο Αντρέ Μπρετόν και ο Δημήτρης Μητρόπουλος. Παίχτηκε για πρώτη φορά η τρίτη συμφωνία του Μάλερ αλλά και η πρώτη του Ραχμάνινοφ. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς αναβίωσαν και οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα. Το έμαθες άραγε ποτέ; Έφυγες από το νησί στα επτά σου χρόνια για να δουλέψεις στη Σύρο ως κουβερνάντα. Φρόντιζες ένα παιδί πέντε χρονών! Σίγουρα δε θα έμαθες τίποτε εκεί, ούτε κι όταν γύρισες πάλι πίσω στα πατρογονικά σου. Παρόλα αυτά έμαθες να γράφεις και να διαβάζεις. Και να ράβεις έμαθες κάτω από εκείνη τη σκάλα που σε είχαν να κοιμάσαι. Έχω ακόμη εκείνο το γράμμα που μας έστειλες όταν ρίχναμε τα θεμέλια στο καινούριο μας σπίτι. Μας πρόσταζες να μην σφάξουμε κόκορα αλλά να φυλάξουμε στις τέσσερις γωνιές αγιασμό. Ήσουν μέχρι το  τέλος ο αρχηγός ακόμη κι όταν σερνόσουν, αρνούμενη πεισματικά να ζήσεις έστω και μία μέρα στο κρεβάτι κι ας περνούσαν τα χρόνια κι ας αργούσε το πολυπόθητο τελευταίο ταξίδι.

Σε θυμάμαι σε εκείνο το δωμάτιο που έβγαζε στην αυλή, να κάθεσαι στην πολυθρόνα σου σκυμμένη  στο τραπέζι και να ακούς ειδήσεις από το κρεμ ραδιοφωνάκι. Σε κοιτούσα διακριτικά από την πεζούλα.. έκλαιγες.. τι σε έκανε να στεναχωριέσαι τόσο, ποτέ δεν κατάλαβα. Είχες ζήσει τρεις πολέμους, πείνα, έχασες νωρίς τον παππού  και πάντα ήσουν αγέρωχη και δυνατή. Γιατί δάκρυζες με τα δεινά του κόσμου; Ήμουν πολύ νέα για να καταλάβω ή εσύ πολύ μεγάλη  για να δεχτείς το κακό που γεμίζει έτσι κι αλλιώς τις σελίδες της ιστορίας. Αν ζούσες σήμερα δε θα άντεχε η καρδιά σου κι ας ήταν μέχρι και τα 96 σου σαν μικρού παιδιού.

Χθες τη νύχτα, σε είδα ανάλαφρη, όμορφη και χαμογελαστή.. δε χαμογελούσες εύκολα θυμάμαι. Φορούσες ένα άσπρο μαντήλι τυλιγμένο χαλαρά γύρω απ' τα κατάλευκα μαλλιά. Το πρόσωπο νεανικό και το σώμα στεκόταν όρθιο χωρίς να πονά.. ούτε η ψυχή πονούσε...

Ήρθα για να παίξω..

... και ευχαριστώ πολύ τη Talisker που με κάλεσε και με έβγαλε από την κρυψώνα μου:)

Το παιχνίδι λέει: μέσα σε 15 λεπτά να βρω και να πω 15 τραγούδια που έχω αγαπήσει πολύ. Σε 15 λεπτά αποκλείεται..  όποιος το καταφέρει θα έχει δώρο! Το 15 είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο. Ποιο να πρωτοδιαλλέξω όταν 43 χρόνια έχω ακούσει χιλιάδες τραγούδια μουσικές από δεκάδες είδη, τόπους, εποχές και πολλά μα πάρα πολλά αγάπησα; 

Όμως είχα πάντα μια αδυναμία με τα τραγούδια και τις μουσικές. Επειδή μελετούσα πολύ μα πάρα πολύ (μουσική) και δούλευα πολύ μα πάρα πολύ από νωρίς (16), η μόνη στιγμή που μπορούσα να ακούω μουσική ήταν στις μετακινήσεις μου με τα λεωφορεία. Γουόκμαν στα αυτιά, δύο λεωφορεία στο πήγαινε και δύο στο έλα,  τρεις ώρες στο δρόμο άρα και τρεις ώρες τραγούδια που ποτέ μα ποτέ δεν αναζήτησα τους δημιουργούς τους! Απλά άκουγα και ταξίδευα και καμιά φορά ξεχνούσα να κατέβω στη στάση μου:) 

Τώρα άλλαξαν οι συνθήκες και με τη βοήθεια του διαδικτύου (ω τι ανακάλυψη!) ψάχνω τα ακούσματα που με συνόδευαν στις ατελείωτες μετακινήσεις μου για πάνω από 20 χρόνια.

Ξεκινώ με αυτό που ακούγεται από το mix pod το air του J. S. Bach το οποίο άκουγα μια περίοδο που έπρεπε να είμαι ακίνητη στο κρεβάτι. Από τη μεγάλη τζαμαρία του τρίτου ορόφου του σπιτιού μου έβλεπα ένα σμήνος περιστέρια τις γνωστές "βούτες" που ξεκινούσαν ανεβαίνοντας κυκλικά προς τον ουρανό και αφού έφταναν σε ένα πολύ μεγάλο ύψος έπεφταν με τρομερή ταχύτητα προς τα κάτω και ξανά από την αρχή. Η μουσική ένιωθα πως ήταν γραμμένη γι αυτά.. ήταν η καλύτερη παρέα μου γιατί  όπως συνηθίζεται όταν αναγκάζεται κάποιος να περιοριστεί τότε μένει απελπιστικά μόνος.

Τώρα κλείστε το ραδιοφωνάκι για να ακούσετε τα υπόλοιπα.. και συνεχίζω με ένα soundtrack (θα μπορούσα να γεμίσω τον κατάλογο μόνο με soundtracks)  το θέμα από τη λίστα του Σίντλερ. Ίσως είναι το βιολί και μάλιστα του Itzhak Perlman, σίγουρα όμως είναι η υπέροχη μουσική του John Williams..

"Την επόμενη φορά που κάποιος θα φέρει έναν άγγελο, να ειδοποιήσει προηγουμένως, γιατί δεν είμαστε προετοιμασμένοι στην καθημερινότητά μας να υποδεχόμαστε τέτοιας έντασης ομορφιά."

Για τη Lhasa De Sela και θα συμφωνήσω. "Ελένη" σ΄ευχαριστώ πολύ για όλα! 

Αυτό το κορίτσι είναι καταπληκτικό και αυτό το τραγούδι τελευταία ανακάλυψη..

To "Delicate" με τον Damien Rice υπέροχο τραγούδι και στίχοι θα συμφωνήσω με τον Delta..

We might kiss when we are alone
When nobody's watching
We might take it home
We might make out when nobody's there
It's not that we're scared
It's just that it's delicate...

Pink Floyd η καλύτερη παρέα της εφηβείας μου.. το συγκεκριμένο το αγαπώ πολύ όπως και το σουρεαλιστικό του βίντεο...

ήμουν στα 16 όταν στο θερινό σινεμά της γειτονιάς μας παιζόταν το "blues brothers". Από τότε το ξαναείδα αρκετές φορές και μόνο σε θερινά σινεμά:)

με αυτό είμαι έτοιμη να πάρω τα απολύτως απαραίτητα και να γυρίσω τον κόσμο..

αυτό το τραγούδι μου σπαράζει την καρδιά..

... είναι εκπληκτικοί κοιτάξτε τα πρόσωπά τους όσο παίζουν.. ευχαριστώ θερμά τον Επίκουρο που μου τους γνώρισε..

Αυτό το αφιερώνω στον Τσαλαπετεινό.. αυτός ξέρει;)

Χατζής και πάλι Χατζής και ξανά πάλι Χατζής, έχω λιώσει την κιθάρα με τα τραγούδια του..

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις και ο Άσιμος στα πιο τρυφερά του..

Η Αύρα του Παναγόπουλου για πολλά χρόνια ήταν το τραγούδι που σιγοτραγουδούσα στους δρόμους της παλιάς μου γειτονιάς..

Να μ' αγαπάς.. έτσι απλά..

Το απ' τα κουμπάκια ανάμεσα, το έμαθα από την Νέλλη και την ευχαριστώ πολύ γι αυτό το πολύ ιδιαίτερο τραγούδι του Κυπουργού.

Λείπουν πολλά πάρα πολλά τραγούδια και είδη, ίσως θα έπρεπε το παιχνίδι να είναι 15 από το κάθε είδος και να έχει συνέχειες:)

Αφιερωμένα σε όσους πέρασαν όσο ήμουν "κλειστά" και άφησαν ένα σημάδι στη πόρτα μου.  

Δεν ορίζω ποιος θα συνεχίσει το παιχνίδι θα σας καλούσα όλους να το κάνετε. Ας αντιδράσουμε στη μιζέρια με τραγούδια και χορούς. Φαντάζεστε την έκπληξη όσων σφίγγουν τη θηλιά στο λαιμό όταν βλέπουν το θύμα να χαμογελά και να τραγουδά;

Να είμαστε όλοι καλά να έχουμε μια πολύ όμορφη εβδομάδα και να χαμογελάμε!

Ένα μεθυστικό Σαββατοκύριακο

Ήταν ένα μεθυστικό Σαββατοκύριακο

Ξεκινήσαμε τον τρύγο την Παρασκευή.. 

Όταν μας κατάλαβαν οι αγελάδες από το διπλανό χωράφι ήρθαν κοντά για μεζέ

Τα μικρά θα τους έδιναν όλα τα σταφύλια αν μπορούσαν:)

(αυτή τη φωτο την τράβηξε η μικρή μου)

Την επόμενη ημέρα γίναμε περισσότεροι..

σταφύλια άσπρα..

κόκκινα...

μαύρα...

τα συγκεκριμένα θα γίνουν γλυκό..

και όλα μαζί στο πατητήρι..

ο μούστος έρεε ώρες πολλές

ο Ερμής μας λίγο πιο πέρα ξεκουραζόταν από την πολύ ξάπλα:)

Και τα βαρέλια στη σειρά μέχρι το μεσημέρι μισογέμισαν από μούστο,

αύριο θα γεμίσουν με τη δευτεριά.. 

Κάθε χρόνο κάπως έτσι περνάνε οι μέρες αυτές.. είναι όμορφα.. και μελαγχολικά..

Κάθε χρόνο έτσι και φέτος μου έρχονται στο νου χρόνια περασμένα..

Τότε έβλεπες μέσα στ' αμπέλια πολύ κόσμο. Πρωταγωνιστές οι σαραντάρηδες πενηντάρηδες και από κοντά οι μεγαλύτεροι με ιστορίες αστεία και συμβουλές.. τα μικρά να παραβγαίνουν ποιος θα μαζέψει τα πιο πολλά σταφύλια και όλοι μαζί στο πατητήρι να χορεύουμε ξυπόλυτοι και μεθυσμένοι από χαρά.

Σήμερα η γενιά των σαραντάρηδων, η δική μου γενιά, λείπει. Λείπει από την ημέρα της γιορτής, πόσο μάλλον από όλες τις εργασίες που προηγούνται για να βγάλουν τα κλίματα σταφύλια. Οι γενιές των εβδομηντάρηδων είναι που αντέχει ακόμη και κρατά με τα δόντια τη παράδοση. H γενιά των γονιών μου, η γενιά του '38 και του '40 είναι που συντηρεί τα αμπέλια, όσα έχουν απομείνει σε ένα νησί που ήταν γεμάτο! Θα φύγουν κι αυτοί.. μετά;

Σήμερα τα μικρά μου βοηθούσαν κι αυτά, θα θυμούνται τον παππού να τα χώνει μέσα στα σταφύλια, θα θυμούνται πώς είναι τα πολλά χέρια να ενώνονται  για ένα σκοπό, θα θυμούνται....

υ.γ. όσο αντέχω, όσο μπορώ, ακόμη κι αν μείνω εντελώς μόνη μου, θα φυλάξω τους θησαυρούς που έτυχαν στο δρόμο μου...

Τα καλοκαίρια των ανέμων

Το τελευταίο καιρό θέλω να γράψω κάτι αλλά οι σκέψεις μπερδεύονται τόσο πολύ που καμία δεν βρίσκει τον δρόμο της…

Φυσάει πολύ, σύννεφα πυκνά κατεβαίνουν από το βουνό με ταχύτητα θυμίζοντας το νησί των νεανικών μου χρόνων. Ο αέρας πάντα δυνατός μπέρδευε τα βήματά μας όταν προβάλαμε κόντρα στο Βοριά.. γέρνοντας το σώμα μπροστά, αντιστεκόμασταν στη μανία του. Ελάχιστες οι ημέρες που μας έκαναν να νοσταλγήσουμε ένα μπάνιο στη θάλασσα. Μάθαμε να ζούμε με πολύ δυνατό αέρα κι ας βούιζε μέρα νύχτα. Ο αέρας δεν επιτρέπει τη στασιμότητα. Όλα γίνονται πιο δύσκολα... ακόμη και το άνοιγμα του παράθυρου θέλει τρόπο. Όταν απουσιάζει όμως καταλαβαίνεις ότι οι δεξιότητες που έχεις αποκτήσει σε κάνουν πιο δυνατό..

Τα βράδια η κουβέρτα απαραίτητη και η μάλλινη ζακέτα της γιαγιάς απαραίτητο αξεσουάρ των βραδινών εξόδων. Θυμάμαι τότε υπήρχαν στη χώρα μαγαζιά που πουλούσαν μόνο μάλλινα πουλόβερ.. γινόταν ανάρπαστα από τους τουρίστες που ερχόντουσαν στο νησί απροετοίμαστοι.. Πώς άλλαξε έτσι ο καιρός;

Ήταν και οι δουλειές πάρα πολλές και ακόμη είναι. Η τέχνη της επιβίωσης κρατήθηκε πιστά από τη γιαγιά στη μαμά και τώρα σε εμάς τους νεότερους. Το καλοκαίρι φροντίζουμε για τα τρόφιμα του Χειμώνα. Νιώθω σαν το μυρμήγκι και τους περισσότερους γύρω μου σαν τα τζιτζίκια.. μάλιστα ενόψει κρίσης έχουν μεγαλώσει οι απαιτήσεις για αποθήκευση αγαθών.

H αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι δεν είναι ίδιο για όλους…

Είπα εφέτος να κάνουμε πολλά μπάνια μα η συνήθεια είναι ισχυρότερη της σκέψης.. και η κούραση επίσης..

Αυτή τη καρδούλα τη βρήκαμε μέσα στην άμμο.. τυχαίο;

Ήταν ημέρα Σάββατο όταν εξελισσόταν στο «μπαλκόνι» του Πηλίου, την μαγευτική Μακρινίτσα, η 1η  συνάντηση φίλων bloggers εσωτερικής αναζήτησης. Τους την αφιερώνω με πολύ αγάπη όπως και στην φοράδα στ' αλώνι που οδήγησε τις σκέψεις μου σε μια σειρά με την τελευταία της ανάρτηση..


υ.γ. οι φωτογραφίες με τα λουλούδια είναι της πεντάχρονης κόρης μου. Πρώτα έβαλε στο μάτι τον υπολογιστή μου που τον παίζει στα δάκτυλα (απορώ πότε αφού ποτέ δεν της έδειξα) μετά την φωτογραφική μηχανή.. σε λίγο θα εισβάλει και στο blog μου:-)

μέρες ραδιοφώνου

Τα πρωινά ξυπνήματα των παιδικών μου χρόνων συνοδευόταν πάντα από ακαθόριστα μουρμουρητά σαν από μακρυά. Άνοιγα το ένα αυτί, μετά το άλλο και καταλάβαινα ότι οι πρωινοί επισκέπτες ήταν οι ηθοποιοί που συντρόφευαν τη μαμά στις πρωινές της εργασίες από το ραδιόφωνο. Μουσική δεν άκουγε ποτέ, μόνο αυτές τις εκπομπές, ίσως και ειδήσεις.. δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω. Μόνο τα μουρμουρητά θυμάμαι και το ραδιόφωνο να πρωταγωνιστεί στον μαρμάρινο πάγκο της κουζίνας. Φυσικά δεν είχαμε τηλεόραση.

Μετά θυμάμαι τα καλοκαίρια στη Μύκονο.. εκεί δεν είχαμε ούτε ρεύμα. Το ραδιόφωνο και εκεί πρωταγωνιστής.. ο μοναδικός τρόπος ψυχαγωγίας, ενημέρωσης και μόρφωσης για την θεία Ερνούλα. Τοποθετούσε το μακρόστενο κρεμ ραδιάκι της πάνω στον ώμο σαν έφηβη σε σχολική εκδρομή. Γιατί το κρατούσε σχεδόν δίπλα στο αυτί της αναρωτιέμαι τώρα μετά από τόσα χρόνια. Μάλλον για να ακούει καλά.. με τρία μικρά μέσα στο σπίτι δεν θα ήταν και τόσο εύκολο να ακούει.. ίσως πάλι για να μη χάνει χρόνο να το ψάχνει αφού δεν έβλεπε.

Αργότερα άλλαξαν πολλά.. μπήκε η τηλεόραση στο σπίτι και αμέσως έπαψε να με ξυπνά το πρωί το μουρμουρητό του ραδιοφώνου, η θεία "έφυγε" και το ραδιάκι της δεν το ξανάδα. Το ραδιόφωνο όμως έγινε η δική μου αγάπη σε μια εποχή που εκτός από τους γνωστούς κρατικούς σταθμούς πολλοί πειρατικοί ξεφύτρωναν εδώ κι εκεί. Οι παρέες των αγοριών της γειτονιάς μαζί με τ' αδέλφια μου συνωμοτούσαν πώς να φτιάξουν τον δικό τους σταθμό. Έκρυβαν καλά το μυστικό τους στο καμαράκι της ταράτσας.. εκεί έφτιαχναν μόνοι τους τα μηχανήματα για να στήσουν τον σταθμό και σχετικά βιβλία. Ο σταθμός δεν λειτούργησε ποτέ, έμειναν μόνο οι γλυκιές αναμνήσεις και τα κουφάρια από τα μηχανήματα που πετάχτηκαν λίγα χρόνια μετά.

Το 1988 έγινε η μεγάλη αλλαγή. Δόθηκαν άδειες σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα για την ίδρυση ραδιοφωνικών σταθμών και έτσι το ράδιο γέμισε ποιοτικούς σταθμούς με όλα τα ήδη μουσικής. Δεν έβγαινα από το σπίτι χωρίς το μικρό μου ραδιάκι, άκουγα μουσική στο δρόμο μέχρι το σχολείο αργότερα στο τραίνο για τη δουλειά και τη νύχτα που έπεφτα στο κρεβάτι το ραδιόφωνο έπαιζε και δεν έκλεινε μέχρι το ξημέρωμα.

Μέχρι που ήρθε η μέρα που μετακομίσαμε στο νησί. Ραδιόφωνο τέλος! Ήταν η μεγαλύτερη απώλεια για μένα. Όμως ήρθε μια άλλη καινοτομία να το αλλάξει ΚΑΙ αυτό. Το διαδίκτυο, όταν δεν έχει πρόβλημα η σύνδεση:) Μπόρεσε να φέρει κοντά τους σταθμούς όχι μόνο της Αθήνας αλλά και όλης της Ελλάδας. Έτσι μπορώ να ακούσω την εξαιρετική εκπομπή του Επίκουρου κάθε Σαββάτο από τον Πολύγυρο!

Όμως αξίζει να σημειωθεί και η δυνατότητα που δίνει σε όσους αγαπάνε τη μουσική, που επενδύουν σ' αυτήν και αγαπάνε το ραδιόφωνο να κάνουν ένα σταθμό web. Ένα τέτοιο σταθμό που έχει στηθεί με πολύ μεράκι γνώρισα τις τελευταίες μέρες μέσα από το sound of silence και χαίρομαι πολύ γι αυτό. Είναι το radiopoint... ένας web σταθμός με καλοδιαλεγμένες μουσικές που δεν ακούμε συχνά στους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Γνωρίζοντας τον σταθμό και τους δημιουργούς του είδα από κοντά, πως οι άνθρωποι που εκπέμπουν με οποιοδήποτε τρόπο είναι αφιερωμένοι σε αυτό.. ολοκληρωτικά! Αγκαλιάζουν τον σταθμό τους με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχαμε παιδιά, για κάτι που τελικά έμεινε για μας μόνο όνειρο και ανάμνηση μακρινή.

Βλέποντας την διαδρομή του ραδιοφώνου μέσα από τις δικές μου μνήμες αναρωτιέμαι τι του φυλάει το μέλλον. Έχω την αίσθηση ότι ποτέ δεν θα χάσει την αίγλη του όσο κι αν η τηλεόραση έχει κατακλύσει τη καθημερινότητά μας..

update: το σχόλιο με τις μνήμες του ζωγράφου μας Ντίνου Παπασπύρου. 

Μνήμες που μου φέρνεις Μαρία με αυτήν την ωραία ανάρτηση!!!

Κατ'αρχήν, το σπίτι μου βρίσκεται απέναντι από την παλιά ΔΕΘ (απέναντι από το ιστορικό Γ'Σ.Στρατού), όπου ο Χρίστος Τσιγγιρίδης ξεκίνησε το 1926 τον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τη Ν.Α. Ευρώπη. Δεν είμαι τόσο παλιός για να θυμάμαι το ξεκίνημα, όμως έζησα μικρό παιδί, στα τέλη της δεκαετίας του '40 το τελευταίο κομμάτι αυτού του σταθμού. Παίζαμε γύρω από τα δύο στούντιο-παράγκες, απομεινάρια της παλιάς Έκθεσης, που είχε ήδη μεταφερθεί στον χώρο όπου είναι σήμερα, και πολλές φορές έβγαινε έξω ο ίδιος ο Τσιγγιρίδης και μας κυνηγούσε γιατί οι φωνές μας ακούγονταν μέσα στο "στούντιο". Γερμανική κατοχή, δεν είχαμε εμείς ραδιόφωνο, όμως ένας γείτονας έφερνε το δικό του κάθε βράδυ τυλιγμένο σε κουρελού και άκουγαν χαμηλόφωνα Λονδίνο. Δικό μας αποκτήσαμε στα τέλη της δεκαετίας του '50, όμως πιο μπροστά είχα φτιάξει ένα μόνος μου με γαληνίτη. Δεν είχε μεγάφωνο, αλλά μόνο ακουστικά και έπιανε μόνο τον Αμερικάνικο σταθμό της Θεσσαλονίκης, που μετά τις έντεκα το βράδυ σταματούσε την προπαγάνδα και έβαζε μουσική. ΄Ετσι κοιμώμουν.
Τώρα πληθώρα σταθμών και σκουπιδιών.
Προσωπικά ακούω μόνιμα το τρίτο ζωγραφίζοντας. Καλό βράδυ σε όλους.