Θα περάσει κι αυτό

Κοιτώ το πληκτρολόγιο εδώ και μέρες έτοιμη να γράψω. Με το πρώτο κλικ το έχω κιόλας μετανιώσει, το μόνο χρώμα που βλέπω είναι μαύρο και δε μ' αρέσει το μαύρο.. καθόλου!

Θα περιμένω λέω στον εαυτό μου.. θα περάσει κι αυτό.

Μετά αποφασίζω να επιταχύνω την ίαση διαβάζοντας όσους είναι ακόμη εδώ, γιατί θα έχετε προσέξει ότι πέφτει ο ένας πίσω από τον άλλον. Τίποτα όμως, φαίνεται το μαύρο έχει εισχωρήσει για τα καλά στα σπίτια μας και μεταδίδεται τόσο εύκολα.. και μόνο με τη σκέψη ! Αν βρεθεί ποτέ εμβόλιο κατά της μελαγχολίας θα κάνει θραύση.

Ώσπου από τη πολύ σκοτούρα με παίρνει ο ύπνος και βλέπω όνειρο..

μια αρκούδα να μου χτυπά την πόρτα!

μα αντί να της απαντήσω κρύβομαι κάτω από τα σκεπάσματα

το γατί κρύβεται και αυτό όπου βρει

ξαφνικά φτάνουν στ' αυτιά μου ομιλίες:

-Πέτρο την είδες; Εκεί καλέ, μια αρκούδα!

-Χικ που είναι; Χικ

-Πάαααλι έπινες;

-Εγώ;;;; Όχι βέβαια χικ, αφού σου υποσχέθηκα χικ....

Ώσπου αποφάσισα να φύγω από την πίσω πόρτα;)

Βρήκα και την κατάλληλη μουσική.. το "baby elephant walk" του Henri Mancini...

και δεν άλλαξε τίποτα! Είπα θα περάσει και αυτό όπως περνούν όλα...

photo1 by Andrzej Nowakowski

photo2 by Michael Franz

photo3 by Marmur

photo4 by Spencer Zimmie Lee

photo5 by Scott Musson

*

Κάποιες ψυχούλες από τη στιγμή που έρχονται στον κόσμο μας

δίνουν μάχες να κρατηθούν στη ζωή.

Το νοσοκομείο γίνεται αναγκαστικά το δεύτερο σπίτι τους

και οι γιατροί συνοδοιπόροι στο δύσκολο ταξίδι τους.

Αυτά τα παιδιά έχουν τις δικές τους ιστορίες

μία για κάθε σημάδι στο δοκιμασμένο τους κορμάκι.

Στα εκφραστικά τους μάτια βλέπεις μάτια ανθρώπου

που έχει ζήσει πολλά και έχει καταλάβει ακόμη περισσότερα.

Ένα τέτοιο παιδί δίνει σήμερα την πιο κρίσιμη μάχη

αυτή που θα του χαρίσει ελπίδα για μια φυσιολογική ζωή.

Στον Δ. και στους γονείς του που περιμένουν έξω από την εντατική,

μετά την μεταμόσχευση που τους υπόσχεται τόσα πολλά...

τις πιο δυνατές ευχές μου.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Καθόταν έξω στα χωράφια

και σχεδίαζε πάνω στο χώμα πουλιά.

Μα τα πουλιά ζητούσαν τον ουρανό.

Τότε σχεδίασε γύρω τους την αιώνια θλίψη.

Και τα πουλιά πέταξαν.

Τάσος Λειβαδίτης από τον "Νυχτερινό Επισκέπτη"

photo by Amir Ayalon

Μεταξύ ουρανού και θάλασσας

Ένας παράξενος επισκέπτης

Μια θαλασσόμυγα βουίζει από χθες μέσα στο σπίτι..

"επισκέπτης από θάλασσα θε νάρθει"... έλεγαν οι παλιοί

μα έχουν μπει τόσες και επισκέπτης κανείς..

μόνο η θαλασσόμυγα που βουίζει σαν μπάσα μέλισσα στο ξύλινο ταβάνι,

και που ακόμη κι αυτή σωπαίνει με τις μεγάλες της παύσεις,

δηλώνοντας το παρόν αραιά και που όταν όλα υσηχάζουν και μένουμε οι δυο μας...

και η άσπρη γάτα που περιμένει ανυπόμονα τον μεζέ της έξω από το μεγάλο παράθυρο

υ.γ. Τη θαλασσόμυγα όσο κι αν την παρακάλεσα δεν έκατσε να την αποθανατίσω:)

update: τελικά την κατάφερα Τσαλαπετεινέ.. για σένα;-)

***************

Μετά από εφτά μέρες χωρίς internet δηλαδή χωρίς επικοινωνία, ραδιόφωνο, ενημέρωση και την υπομονή ολότελα εξαντλημένη, επανέρχομαι ελπίζοντας για λιγότερες κακοτοπιές. Την πρώτη μέρα είπα δε πειράζει μία μέρα είναι θα περάσει, τη δεύτερη μέρα είπα δε πειράζει θα ζωγραφίσω λίγο παραπάνω, να στρώσω και τα χαλιά.. κρύο έρχεται… την τρίτη μέρα κοίταγα κάθε τόσο το μόντεμ μήπως και ανάψουν τα φωτάκια συνοδεία πειραγμάτων από τους οικείους μου, που δεν σταμάτησαν λεπτό το δούλεμα… τη τέταρτη μέρα έκανα το γύρο του τραπεζιού ασταμάτητα παίζοντας δήθεν τους Ινδιάνους με τα μικρά, αλλά τίποτα καμία βελτίωση.. για να μη τα πολυλογώ οι μέρες δεν περνούσαν με τίποτα.

Σε internet καφέ δεν πήγα γιατί θα έπρεπε να έχω μαζί τα μικρά χουλιγκανάκια μου και όπως καταλαβαίνετε θα γινόμουν εγώ θέμα ανάρτησης.. αφήστε που θα μου απαγόρευαν να περνώ και απ’ έξω. Δυο τρεις φορές μπήκα κλεφτά στο διαδίκτυο αφού μετακόμισα πρώτα με όλη μου τη πραμάτεια σε χώρο που πρόσφερε σύνδεση, αλλά ήταν χειρότερα αφού μόνο μια ματιά έριξα αρκετή να επιδεινώσει την αίσθηση της στέρησης. Μετά την έκτη μέρα άρχισαν να με λυπούνται και όσοι με πείραζαν. Επιτέλους η σύνδεση επανήλθε και εγώ χαμογελώ και πάλι:)

Μετά από ένα χρόνο blog και τέτοια συμπτώματα στέρησης, πόσο σοβαρά είμαι γιατρέ μου;)

Τώρα που είμαι πάλι «εδώ» αποφάσισα να παρουσιάσω ένα καινούργιο blog κόντρα στις αντιξοότητες και στη κακή μου τύχη. Επειδή η ΗΧΩ δεν φαίνεται να συνέρχεται πήραμε την απόφαση με τη Νέλλη να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο , με μουσική και όχι μόνο. Ελπίζω σύντομα η παρέα να μεγαλώσει έτσι ώστε το “sound of silence” όχι μόνο να μην είναι σιωπηλό αλλά να γίνει ένα πολυφωνικό blog και ένας χώρος έκφρασης για όσους τυχαίνει να μοιραζόμαστε αυτό το διαδικτυακό και τόσο εύθραυστο τόπο.

Άντε και καλό μήνα.. χωρίς απρόοπτα!

Αναγκαστική παύση..

Κεραυνός σημάδεψε την κολόνα του ΟΤΕ και τα έκαψε όλα.

Κανένα έλεος δεν έδειξε στους φανατικούς bloggers του νησιού.

Όπως καταλαβαίνετε αναγκάζομαι να απέχω, ελπίζω όχι για πολύ.

Αν και έχω αρχίσει να φλερτάρω με τα internet καφέ,

(πριν δεν ήξερα ούτε αν υπήρχαν καν) δεν θα τα επισκεφθώ..

θα περιμένω ελπίζω όχι για πολύ...

υ.γ. σας χρωστώ τις απαντήσεις στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης.. δεν τα προσπερνώ!

αρκεί να πας κοντά

στον κόσμο της συναλλαγής δίνεις και παίρνεις

φροντίζεις, νοιάζεσαι, αγαπάς... από ανασφάλεια, φόβο, συνήθεια

ή δεν δίνεις τίποτα μόνο παίρνεις... από εγωισμό, φόβο, συνήθεια

γκρεμίζεις, χτίζεις νέες σχέσεις, νέες φιλίες.. παίζεις στο ίδιο έργο

με διαφορετικούς κάθε φορά συντελεστές.. σκηνοθέτης πάντα εσύ

το σενάριο αυτοσχεδιαστικό και εξόχως συναρπαστικό

γεμίζεις, αδειάζεις.. πληγώνεις, πληγώνεσαι και συνεχίζεις.

Και ξαφνικά βλέπεις μες τη βροχή του φθινοπώρου

μια ξεχασμένη τριανταφυλλιά, που δεν την φρόντισες

δεν την κλάδεψες, δεν της έδωσες τροφή, νερό..

Στέκεται εκεί από καιρό περιμένοντας τη στιγμή

να στρέψεις το βλέμμα, να πας κοντά..

και πιο κοντά..

όλο και πιο κοντά..

και να πεις ευχαριστώ...

Η ανάρτηση αφιερωμένη στο ξωτικό που με έμαθε να πηγαίνω κοντά

εκεί που κρύβονται τα ξωτικά και τα θαύματα...

Τι όμορφη μέρα!

Φως..

και απέραντο γαλάζιο..

μια τέλεια μέρα!

Υ.Γ. Το perfect day με τον Lou Reed αναγκαστικά σε video αφού το ΜixPod. δεν ανταποκρίνεται.

Αν αυτό αλλάξει σταματήστε το mp3 πατώντας την ένδειξη αριστερά.