14 Ιαν 2016

Χειμωνιάτικο πρωινό...

Χειμωνιάτικο πρωινό στο δρόμο για το σχολείο. Με τα πρώτα μέτρα οι εικόνες κερδίζουν την προσοχή. Γκρίζα, άσπρα, γαλάζια χρώματα, λίγο ροζ, μωβ αποχρώσεις υπολείμματα της χαραυγής , οι χρυσαφιές ακτίνες που σχίζουν τον ουρανό και βουτούν αποφασιστικά στα νερά της λίμνης... Ο ουρανός στα καλύτερά του τα πρωινά του χειμώνα..

Μέσα στο χρωματιστό σκηνικό μία παρέα πουλιών χορεύει με εκείνους τους απίστευτους σχηματισμούς μπροστά μας. "Τι όμορφα που είναι τα πουλιά!" ψιθύρισα. "Όλη η φύση είναι όμορφη" είπε ο μικρότερος της παρέας.. και συνέχισε. "Τι όμορφα που θα ήταν να έχουμε ακόμα πιο πολλή φύση.  Λιγότερα ανθρώπινα πράγματα, λιγότερα σκουπίδια, περισσότερα και μεγάλα δέντρα, ζώα, αρκούδες, ανακόντα (!)... να πηγαίνουμε παντού με ζώα. Να έχουμε δελφίνια για καΐκια και φάλαινες για κρουαζιερόπλοια" Όλοι απολαύσαμε το όνειρο και συνεχίσαμε το δρόμο μας.

Μέσα στη σιωπή και λίγο πριν φτάσουμε, ακούστηκε και πάλι ο μικρότερος με τρεμάμενη φωνή "μαμά..... θέλω να εξαφανιστούν οι πόλεμοι. Αν γινόταν πόλεμος θα κλεινόμουν στο σπίτι και......" Και τότε το κεφάλι μου γέμισε τόσα που θα ήθελα να του πω και δεν μπορούσα. Κι ας του έχω πει τόσα. Μέσα σε ένα λεπτό είδα έναν κόσμο που πορεύεται μέσα από πολέμους και μικρές ανάσες πολιτισμού, που ακόμη και αυτές οι μικρές ανάσες ήταν αρκετές για να γίνουν θαύματα. Κι όμως αυτός ο κόσμος ακόμη πολεμά, ακόμη καταστρέφει, ακόμη αυτοκαταστρέφεται. Και αισθάνθηκα μέσα από το μικρό μου που ακούμπησε τον φόβο του εκείνη τη στιγμή, τον φόβο όλων εκείνων των παιδιών που τον ζουν  και υπομένουν την παραφροσύνη της ανθρωπότητας..... και θυμήθηκα και αυτή τη φωτογραφία που βρήκα και φύλαξα κάποτε από το διαδίκτυο. Οι στρατιώτες πριν φύγουν για το Ιράκ....





ακούγεται το Down to the river to pray


31 Δεκ 2015

ανασκόπηση 2015












































Σαν κοιτάξω πίσω, μόνο θαύματα. Πώς να σου θυμώσω ζωή;


Καλή χρονιά φίλοι μου, με υγεία και χαρά!




update: και οι τελευταίες της χρονιάς. 31-12-2015 :-)








14 Οκτ 2015

Επτά!


Επτά χρόνια ζω στη Μύκονο μόνιμα. Τότε ήταν που άνοιξα και ετούτο το blog αναζητώντας επικοινωνία. Αυτό ήταν το μόνο που μου έλειψε στον έρημο τόπο. (Μα τι είπα; Έρημο τόπο; Στη Μύκονο; )

Η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Άλλοι ρυθμοί.  Άλλες συνήθειες. Άλλοι στόχοι. Η οικογένεια εκτός από τους τέσσερις μας  απέκτησε και άλλα μέλη. Γάτες, σκύλο, παπαγαλάκια, κουνέλι, χελώνες, κατσίκες και έπεται συνέχεια.
Έφτιαξα κήπο και μετά μανίας  συλλέγω πολύτιμους σπόρους που εξασφαλίζουν την όποια αυτάρκεια στην οικογένεια αλλά και στους μελλοντικούς καλλιεργητές. (Στη Μύκονο όλα αυτά; Αυτή που διασύρει μετά μανίας ο τύπος; Το άνδρο της ακολασίας;Την ντροπή της Ελλάδας; Το νησί των πλουσίων και των απανταχού παρανόμων;)

Στις παρενθέσεις είναι απορίες που μου έχουν εκφράσει επισκέπτες σε ετούτο το blog στα επτά χρόνια ζωής του. Γιατί η εικόνα είναι άλλη. Και ζούμε στην εποχή της εικόνας. Η εικόνα γίνεται πεποίθηση. Η πεποίθηση καθορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Σήμερα εν έτη 2015, συνεχίζουμε να τσουβαλιάζουμε, να ομαδοποιούμε, να ζούμε με στερεότυπα. Τα αναπαράγουμε με ευκολία ώστε να επιβεβαιωνόμαστε... πως για την δυστυχία μας δεν φταίμε εμείς, αλλά οι άλλοι.



Στη Μύκονο μέχρι και σήμερα υπάρχουν σχολεία που υπολειτουργούν. Δημοτικά υποστελεχωμένα, γυμνάσια και λύκεια δίχως καθηγητές κατεύθυνσης. Όπως και στην Ρόδο όπως και στην Τήλο ή την Ανάφη. Όλοι οι τόποι πλήττονται το ίδιο από την κρίση ή την ανικανότητα. Ή και τα δύο. (Αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν γνωρίζω καλά για να το θίξω) Όλοι οι πολίτες πλήττονται το ίδιο, εκτός από αυτούς που ζουν στα "πλούσια" νησιά. Αυτοί πλήττονται περισσότερο σε όλα τα επίπεδα. Και επιπλέον στοχοποιούνται από τους πάντες.
Γι αυτό απεχθάνομαι τις γενικεύσεις, τα στερεότυπα, τα τσουβαλιάσματα την παραπληροφόρηση!

Εχθές ταξιδέψαμε μερικοί γονείς στη Σύρο για να πιέσουμε ώστε να καλυφθούν τα κενά στο σχολείο μας. Κάποιοι πολέμησαν αυτή την κίνηση. Δυστυχώς το στερεότυπο "δεν πρόκειται να γίνει τίποτα", είναι επίσης διαδεδομένο. Δεν είναι έτσι. Από τον καναπέ δεν κατακτήθηκε τίποτα!

Επτά μήνες να κάνω ανάρτηση
Επτά χρόνια blogging
Δεκατέσσερις σήμερα...
Πάντα συμπαθούσα το επτά :-)





2 Μαρ 2015

Καλό μήνα!







Εχθές, πρώτη του Μάρτη χόρτασα ουρανό, θάλασσα, ήλιο!
Όμορφη που είναι (αυτή) η Άνοιξη!!!



19 Φεβ 2015

Η Μπέλα και ο Φαντομάς

Τα λυπήθηκα τα κασουλάκια μας εκτεθειμένα στο χιονιά και τα προσκάλεσα μέσα. Σε μέρος σκεπό,  προστατευμένα  από τον  αγριεμένο, πεισματάρη Χειμώνα. 


 Αυτά περίμεναν στην πόρτα και μόλις την άνοιξα πετάχτηκαν έξω. Πήγαν στο παράθυρο... να νιώθουν την δική μας παρουσία αλλά να 'ναι και λεύτερα. 


Αν ένα πλάσμα έχει μάθει να 'ναι λεύτερο δεν περιορίζεται. Σαν την Μπέλα και τον Φαντομά. Καλύτερα στο κρύο παρά μέσα στους τέσσερις τοίχους...




:-)


2 Ιαν 2015

coming and going

Ο χρόνος που έφυγε και ο χρόνος που κατέφθασε μπορεί να μην έχει καθόλου χρώμα (μαύρος) μπορεί να έχει όλα τα χρώματα μαζί (λευκός) εξαρτάται πώς θα τον δούμε. Αν τον δούμε με όλα του τα χρώματα έτσι θα είναι :-)

Χρόνια Πολλά

 Καλή Χρονιά!



"coming and going"  by Giangiorgio Crisponi




1 Δεκ 2014

πίσω από το τζάμι

μικρές τρύπες στον χρόνο



παύσεις.....



γνέματα επικοινωνίας
 


μαζί...



με το τότε, το τώρα και το μετά να συμβαίνουν παράλληλα



πίσω από το τζάμι



στάσου για λίγο



άκου...



ένας άλλος κόσμος μέσα στον κόσμο...






μουσική: Arvo Part "Spiegel im Spiegel"