έκθεση εικαστικών!

Θυμάστε το ημερολόγιο των "όμορφων ανθρώπων"; Συνεχίζει να ενημερώνεται. Από την περσινή σχολική χρονιά φιλοξενεί έναν ακόμη πολύ ιδιαίτερο δάσκαλο που ευτυχώς, είχε πρώτα κατακτήσει τις καρδιές όλων των παιδιών. Όλων, γιατί ευτυχώς και πάλι πέρασε απ΄όλες τις τάξεις. Ο κύριος Χρήστος που μας κάνει εικαστικά. Έτσι τον έλεγαν τα παιδιά και η φωνή τους άλλαζε, γινόταν πιο γλυκιά και τα μάτια τους έλαμπαν. 

Ο κύριος Χρήστος έκανε απλά την δουλειά του. Έκανε εικαστικά. Έμπαινε στην τάξη και με συνοδεία καλοδιαλεγμένης μουσικής, έβαζε όλη την τάξη σε δουλειά. Ρωτούσα τα παιδιά μα δεν μου έλεγαν. "Που είναι οι ζωγραφιές σας;" "Τις κρατά ο κύριος Χρήστος" και μου έκοβαν την κουβέντα σαν να μην ήθελαν να μπω ανάμεσά τους. 

Ώσπου μία μέρα μπαίνοντας στο ισόγειο του σχολείου είδα τους άσπρους τοίχους να γεμίζουν χρώματα. Ένας τοίχος κάθε μέρα. Δίπλα στο κολάζ των μικρών δημιουργών, ήταν ένα μικρό καρτελάκι με το ζωγράφο που γνώρισαν ζωγραφίζοντας κάτι από αυτόν. 

Καντίνσκι...

Νταλί...

Η Τζοκόντα σε απίθανες παραλλαγές :-)

Φρίντα Κάλο..

η γάτα του Πωλ Κλέε από τα μικρά...

Η υπέροχες κουκουβάγιες τους...

και οι καμηλοπαρδάλεις από τα πιο μικρά του σχολείου..

όσο πλησίαζε το καλοκαίρι εμπλουτίστηκαν οι τοίχοι με θέματα θαλασσινά..

κι άλλες κουκουβάγιες..

και γάτες από τα μεγαλύτερα παιδιά...

και ο Καντίνσκι στο δέντρο του πάνω ορόφου..

Το σχολείο είχε αλλάξει. Η ζωή των παιδιών μέσα σε αυτό είχε αλλάξει. Όλα περίμεναν την ώρα του κύριου Χρήστου. Να ζωγραφίσουν, ν' ακούσουν μουσική, να νιώσουν την γαλήνη που τους δίδαξε ο κύριός τους. Η γαλήνη είναι το πιο δύσκολο μάθημα και εκείνος τους το δίδαξε και μόνο με την παρουσία του....

 Την τελευταία ημέρα που πήγαμε στο σχολείο, όλη η δουλειά τους είχε αναρτηθεί στους τοίχους και ένας προτζέκτορας πρόβαλε φωτογραφίες με το χρονικό των δημιουργικών στιγμών των παιδιών.

Εννοείται πως τον λάτρεψαν.. τα μικρά τον περιμένουν ακόμη..
Εφέτος όμως δεν τον έχουμε. Ούτε καν ξέρουμε αν θα έχουμε εικαστικό. Ίσως κάποτε καταργηθούν ολότελα οι τέχνες.. στοιχίζουν ακριβά και δεν πουλάνε (!). Ίσως θα ήταν καλύτερα να γυρίσουμε στη ζούγκλα, μετά να πάμε στις σπηλιές και να αρχίσουμε από την αρχή να ξύνουμε τα βράχια, να λαξεύουμε τις πέτρες με άλλες πέτρες. Να νιώσουμε από την αρχή αυτή τη εσωτερική δύναμη που έκανε τον άνθρωπο να θέλει να αναπαριστά το ορατό και αργότερα το αόρατο. Ίσως τότε δεν θα ανεχόμαστε την συνεχής υποβάθμισή μας αδιαμαρτύρητα.

υ.γ. Οι τοίχοι έχουν μείνει ανέγγιχτοι. Δεν ξέρω για πόσο, πάντως το άσπρο γκρι των τοίχων δεν έχει καμιά ελπίδα πλέον μέσα στο σχολείο...




update: συμπτωματικά σήμερα ήρθε εικαστικός στο σχολείο μας. Στο δημοτικό ο θεσμός παραμένει. Για την ώρα. Σε γυμνάσιο και λύκειο μετά από προσπάθειες που έγιναν από την 'Ενωση Εικαστικών Μαθημάτων, το μάθημα παραμένει ως έχει για την φετινή χρονιά.

μικρή μετακόμιση

Τα μαθήματα του εικαστικού καφενείου έχουν ολοκληρωθεί.

Ψάχνοντας έναν λόγο να συνεχίσω τη συστηματική δουλειά,

έχτισα ένα καινούργιο σπιτικό που θα φιλοξενεί τις εικαστικές μου προσπάθειες.

Οι σκιές και τα χρώματα μετακόμισαν εδώ!

υ.γ. όσο πιο δύσκολα θα γίνονται τα πράγματα, τόσο περισσότερο θα επιμένω να κρατώ ανέγγιχτη την ομορφιά της δημιουργίας..

το λιβάδι με τις παπαρούνες

Θέλω να σας ευχηθώ για το Πάσχα με μία ζωγραφιά των τελευταίων ημερών,

 που έγινε στο πλαίσιο του μαθήματος για τον φοβισμό του εικαστικού καφενείου,

 με την ευχή το χρώμα να νικήσει το γκρίζο ή και το μαύρο των καιρών. 

Καλή Ανάσταση φίλοι μου!

Καλά Χριστούγεννα

Ήθελα να είμαι εδώ μα δεν μπορώ. Αποκλειστήκαμε πάλι.. ο παππούς και η γιαγιά έλεγαν είμαστε αποκλεισμένοι όταν δεν ερχόταν καράβι, εμείς το λέμε όταν δεν έχουμε internet. Θα έχει πάει διακοπές και το δίκτυο πώς να το εξηγήσω αλλιώς.

Πώς είναι τα Χριστούγεννα στο νησί; Όπως ο δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα. Φεύγουν όλοι.. η μοναδική τους ευκαιρία για διακοπές. Τα μαγαζιά τα περισσότερα κλειστά, σπίτια έρημα, λίγα φώτα που και που από μερικούς γενναίους που έμειναν πίσω θέλοντας και μη.

Οι γιορτές χωρίς μποτιλιάρισμα, χωρίς υπέρμετρο καταναλωτισμό, με λιτούς στολισμούς έως ανύπαρκτους, χωρίς διατροφικές υπερβολές, λίγοι και καλοί στο γιορτινό τραπέζι... οι μέρες αποκλειστικά αφιερωμένες στα παιδιά.

Αγκαλιές πολλές, παιχνίδια και ανυπομονησία για τα δώρα του Αη Βασίλη. «Ο Άη Βασίλης είναι έξυπνος γεράκος» μου λέει όλο νάζι η νεραϊδούλα μου. Περιμένει να της φέρει φτερά και μαγικό ραβδί. «Τι μαγικά θα κάνεις με το ραβδί;» τη ρωτώ. «Θα φέρω μια καμηλοπάρδαλη και έναν ιπποπόταμο». «Μα αυτά ζουν στη ζούγκλα» της απαντώ «και εδώ δεν έχουμε ζούγκλα». «Τότε θα φτιάξω δέντρα πολλά» μου απαντά και έτσι γλυκά περνούν οι μέρες. Είναι όμορφα και απλά.. μόνο που υπολόγιζα να είμαι πιο κοντά και στη μακρινή και άγνωστη παρέα μου. Ήθελα να κάνω πολλά και το μόνο που καταφέρνω είναι να παραφυλάω όταν συνδεθώ μετά από αναμονή ωρών και μέσα σε μισό λεπτό (αν είμαι τυχερή) να γράψω δυο λόγια.

Θα αφήσω τις ευχές μου εδώ σε όλους, ελπίζοντας όμως ο «έξυπνος γεράκος» να μας φέρει πάλι τον μοναδικό τρόπο επικοινωνίας που έχουμε έτσι ώστε να μπορώ να σας επισκεφθώ και να τα πούμε ξανά μέσα στις γιορτές.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ με ΥΓΕΙΑ ΑΓΑΠΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Υγεία για να πορευόμαστε χωρίς δυσκολίες και οδυνηρά εμπόδια.

Αγάπη για να είμαστε ευτυχισμένοι, γαλήνιοι, γεμάτοι.

Αλήθεια γιατί όσο άσχημη κι αν είναι η πραγματικότητα, είναι πολύ καλύτερη από το πιο ωραίο ψέμα.

υ.γ1: Η ζωγραφιά είναι δική μου και σας την αφιερώνω με τα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

υ.γ2: Αν είμαι τυχερή θα μπορέσω να αλλάξω και μουσική.. μα δεν φημίζομαι για την διαδικτυακή μου τύχη:)

Μάθημα έκτο..

Το τριήμερο των εκλογών δεν ταξίδεψα για να ψηφίσω. Ήταν η πρώτη φορά που έλειψα και δεν μπορώ να πω αν ήταν συνειδητή απόφαση ή όχι, δεν μπήκα καθόλου στο δίλλημα αφού το ταξίδι ήταν αδύνατο. Είχα όμως δημιουργική διάθεση, παραδόξως όλη αυτή η εκλογολογία μ’ επηρέασε θετικά και αφού πρώτα τιμήσαμε την παραλία με την παρουσία μας, ξέσπασα ζωγραφίζοντας κάτι που ήθελα από καιρό. Τώρα που το συγκεκριμένο θέμα αποθανατίστηκε πρέπει να βρω καινούργιο.. οι επόμενες εκλογές δε νομίζω ν’ αργήσουν πολύ!

Έγινε στο πλαίσιο του έκτου μαθήματος του εικαστικού καφενείου

και είναι αφιερωμένο στην Αδαμαντία για τα ταξίδια που μας έχει χαρίσει..

(απάντηση στο τελευταίο σου σχόλιο Αδαμαντία μου;)

Vengo flamenco gypsies dancing spain spanish music latin

μάθημα δεύτερο..

Όσοι δε γνωρίζεται το blog της Μαριέλας Κωνσταντινίδου

δε θα ξέρετε και για το εικαστικό καφενείο όπου γίνονται

μαθήματα ζωγραφικής online!

Αν σας αρέσει η ζωγραφική και δεν έχετε χρόνο

να τρέχετε σε σχολές ή μένετε επαρχία όπου όλοι και όλα

είναι μακρυά, όπως εγώ καλή ώρα, είναι ότι πρέπει.

Έχουμε κάνει μέχρι στιγμής τρία μαθήματα και οι εντυπώσεις μου

είναι οι καλύτερες. Η πολύ καλή οργάνωση των μαθημάτων

και η σχεδόν άμεση επικοινωνία με τη Μαριέλα

κάνει τα μαθήματα αποτελεσματικά και πολύ διασκεδαστικά.

Αυτό που βλέπετε το έφτιαξα στο δεύτερο μάθημα

και βέβαια είναι το καλύτερό μου. Τα άλλα δε τολμώ

να τα εμφανίσω, ελπίζω στο μέλλον να έχω να σας δείξω περισσότερα.

Το θέμα ήταν ελεύθερο και απαιτούσε τη χρήση

βασικών και συμπληρωματικών χρωμάτων.

...τα χρώματα

Άλογο είδα πρώτη φορά σε πολύ μικρή ηλικία. Περνούσε έξω από το σπίτι στο χωριό ένας άντρας με ένα κάτασπρο καμαρωτό άλογο. Είχε πλούσια χαίτη και η ουρά του έφτανε μέχρι το δρόμο. Δεν το ίππευε ποτέ, εκείνος πήγαινε μπροστά καβάλα σε ένα μουλάρι και πίσω το άλογο. Του είχε στο λαιμό ένα κουδουνάκι… όταν άκουγα το κουδουνάκι έτρεχα γρήγορα στο δρόμο και περίμενα. Όταν πλησίαζε κρυβόμουν πίσω από ένα μεγάλο βράχο και δε χόρταινα να το κοιτώ. Όταν ανέβαινε την ανηφόρα έτρεχα γρήγορα από την άλλη μεριά του δρόμου περνώντας ένα ψηλό τοίχο για να το δω που έστριβε μέχρι που χανόταν. Αυτό επαναλαμβανόταν κάθε μέρα για τους δύο με τρεις μήνες που ήμασταν εκεί. Από τότε το όνειρό μου ήταν να αποκτήσω κάποτε ένα άλογο. Τώρα πια που ζω εδώ μόνιμα το όνειρο μπορεί να πραγματοποιηθεί και θα το κάνω, όταν σιγουρευτώ ότι μπορώ να του διαθέσω το χρόνο που χρειάζεται. Ίσως φανεί και πολύ χρήσιμο με αυτή τη κρίση!

Για την ώρα όμως αρκέστηκα στο να το ζωγραφίσω. Είναι ακρυλικό σε καμβά 60Χ80 και είναι η πρώτη μου προσπάθεια σε καμβά . Περισσότερο έχω δουλέψει σκίτσα με κάρβουνο, λίγα έχω κάνει με χρώμα. Να είστε επιεικείς παρακαλώ:)

Φως και σκιά

Το πρόβλημα με τις φωτογραφίες λύθηκε αφού μεσολάβησε βοήθεια από το έτερον ήμισυ. Τόσο καιρό παιδεύομαι, τώρα που το δημοσίευσα αποφάσισε να βάλει ένα χεράκι :-)
Έστω, ποτέ δεν είναι αργά. Τώρα όμως θα βγάλω το άχτι μου, θα βάλω πολλές....... Ας ξεκινήσω την ιστορία από την αρχή. Πριν γίνω μαμά, τότε που είχα χρόνο, πήγα σε μία σχολή vitraux στο δήμο Νίκαιας. Καλό ήταν και το vitraux όμως εγώ παθιάστηκα με το σχέδιο και την Ιστορία της Τέχνης. Τον πρώτο χρόνο κάναμε κυρίως κάρβουνο και τον δεύτερο χρώμα. Ακολουθούν μερικές από τις ασκήσεις του πρώτου χρόνου. Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ κρατούσα στα χέρια μου μόνο ένα μαύρο κάρβουνο, ένιωθα ότι είχα την δυνατότητα να παίξω με όλες τις αποχρώσεις της σκιάς και έχει πάρα πολλές, όσο περισσότερο κοιτάς τόσο περισσότερες ανακαλύπτεις.

Το πράγμα γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρον αφού συμμετείχαμε και στο στήσιμο της σύνθεσης.

Αν και η παρακάτω σύνθεση ήταν αποκλειστικά επιλογή του δασκάλου. Η γόβα ήταν το φετίχ του. Εμένα καθόλου . . . . 

 Η καρέκλα . . . . . πως ένα άψυχο αδιάφορο αντικείμενο αποκτάει μια δυναμική υπόσταση.

Τα πινέλα . . . για την ώρα εκτελούν χρέη μοντέλου.

Και το παιχνίδι φωτός και σκιάς συνεχίζεται . . . . 

 Σε αυτό το σχέδιο μου άρεσε πολύ αυτή η μεταλλική φόρμα όπως και το πρόσωπο. Αν και είναι άγαλμα ήθελα πολύ να του δώσω ψυχή. Ήταν πολύ δύσκολο και υποθέτω ότι θέλει πολύ δουλειά. Αυτά δεν κατακτώνται με μία ή δύο προσπάθειες.

Εδώ έπεσε πολύ συνωστισμός. Αυτό με κούρασε και δε με ικανοποίησε ιδιαίτερα . . . . 

  Και ύστερα ήρθαν τα χρώματα (σε επόμενο post) . . .