2 Φεβ 2009

ο δάσκαλος

Πόσο δύσκολο είναι να μιλήσει κάποιος για τον εαυτό του δημόσια, πολύ περισσότερο αν πρόκειται για στιγμές της ζωής του που δεν τον κάνουν ιδιαίτερα περήφανο; Σε αυτό το δίλημμα  στάθηκα εδώ και μέρες μέχρι να το αποφασίσω.  Όμως ένιωθα έντονα την ανάγκη να το κάνω γιατί δε θα μπορούσα να πάω παρακάτω. . . .

Η ιστορία ξεκινάει στα δεκατέσσερά μου χρόνια. Τότε έμοιαζα περισσότερο με αγρίμι παρά με παιδί. Θεωρούσα το φύλο μου ελάττωμα, για τον εαυτό μου είχα τη χειρότερη εικόνα και έψαχνα διεξόδους.  Τότε ήταν που γνώρισα  το Δάσκαλό μου.  Ένας γλυκομίλητος τρυφερός άνθρωπος, μια ξεχωριστή μουσική προσωπικότητα με απόλυτη ακοή, μεγάλη φαντασία, υψηλές προσδοκίες που ξεπερνούσαν την Ελληνική πραγματικότητα, εμμονή στη λεπτομέρεια και ιδιαίτερα αυστηρός στις εκτιμήσεις του.  Γύρω του πολλά παιδιά που είχαν γίνει θαμώνες πια στο χώρο του ωδείου. Περισσότερο με μια μεγάλη οικογένεια έμοιαζε τούτη η παρέα παρά με έναν απρόσωπο χώρο σχολείου.

Από τα πρώτα κιόλας μαθήματα ο Δάσκαλος έδειξε να βλέπει σε μένα κάτι ιδιαίτερο και παρόλο που δεν έλεγε ποτέ καλά λόγια για κανένα, σε μένα απευθυνόταν  πάντα με θαυμασμό και είχε πολλές προσδοκίες για το τι μπορώ να πετύχω. Μάλλον διέκρινε αυτό το βασανιστικό  αίσθημα κατωτερότητας που φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού και προσπαθούσε να το αντιστρέψει . Και αυτό ακριβώς έγινε. Αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά σε αυτό που έκανα, άρπαζα τις γνώσεις που μου δίνονταν και τις έκανα πράξη με αποτέλεσμα μία αλματώδη πρόοδο. Έκανα σε πέντε χρόνια ότι έκαναν άλλοι στα δεκαπέντε. Γρήγορα με έμαθαν όλοι και εντάχθηκα εύκολα μέσα στην «ομάδα». Θεωρούσα τα πάντα δυνατά. Η δυσκολία δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό μου, μπορούσα να κάνω τα πάντα και καλά. Στις συναυλίες, στις εξετάσεις, στους διαγωνισμούς , ανέτρεπα   τις προσδοκίες όσων δε με γνώριζαν και επιβεβαίωνα αυτούς που με ήξεραν και με παρακολουθούσαν στενά. Περνούσα όλες τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια μου στο ωδείο. Εκεί μελετούσα, εκεί ξεκουραζόμουν, βρισκόμουν με τα άλλα παιδιά στα διαλλείματα της μελέτης, παίζαμε όλοι μαζί, τραγουδούσαμε και συζητούσαμε πολύ.  Μουσικά ήμασταν πολύ παραγωγικοί και από όπου περνάγαμε ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι.

Όλα αυτά καλά ακούγονται, όμως η ιστορία δεν έχει ποτέ μία όψη ή αλλιώς όλα όσα μας προσφέρονται  θέλουν ανταλλάγματα. Ο πυρήνας, που ήταν ο Δάσκαλος, είχε μια απίστευτη επιρροή επάνω μας τόσο δυνατή που κάναμε ότι μας ζητούσε. Κανείς δεν μπορούσε να αμφιβάλει  γι αυτόν, κανείς μας δεν τον αμφισβητούσε.  Τολμώ να πω ότι τον είχαμε Θεοποιήσει. Ο τρόπος που ζούσε έμοιαζε περισσότερο με  Ινδό γκουρού  και εμείς  «τυχεροί» που τον είχαμε καθοδηγητή. Εκείνος έθετε  τις προϋποθέσεις για να παραμένει κοντά μας. Γιατί μας απειλούσε συχνά πυκνά, ότι θα μας εγκαταλείψει και θα χαθεί,  αν τον απογοητεύαμε. Είχαν τεθεί κάποιοι κανόνες μέσα στις πολύωρες συζητήσεις που κάναμε. Μαζευόμασταν σε ένα δωματιάκι γεμάτο μαξιλάρες καθόμασταν κάτω όλοι και ανάμεσα στα αστεία και στα χάχανα, ανάμεσα στα μεγαλεπήβολα σχέδια των καλλιτεχνικών μας αναζητήσεων, έμπαιναν με μαεστρία και οι διαπιστώσεις που σε μας μεταφράζονταν κανόνες.

 Οι κουβέντες άγγιζαν όλα τα θέματα. Τα πιο σημαντικά ήταν ό,τι αφορούσε την οικογένεια, τον έρωτα, το σχολείο και την παιδεία γενικότερα. Και τα τρία τα είχε αποκηρύξει.
 Κατακριτέα η οικογένεια για την ψευτιά της, την μιζέρια της, για την καταπιεστική επίδραση που ασκούσε επάνω μας, για την ανικανότητά της να μας χαρίσει την αληθινή αγάπη. . . . . . . . . Έπρεπε να ξεφύγουμε από τα δίχτυα της το συντομότερο, έτσι μας προσέφερε δουλειά από πολύ νωρίς, για να μην έχουμε ανάγκη τους γονείς μας, για να είμαστε ελεύθεροι, ανεξάρτητοι!!!! 
Κατακριτέος ο έρωτας, ο προδότης, ο ζηλιάρης, ο κτητικός, που δε σε αφήνει να πετάξεις, που θέλει να σε αλλάξει και μετά να σε πετάξει. Κοιτάξτε γύρω σας μας έλεγε, βλέπετε ένα ευτυχισμένο ζευγάρι; Ο έρωτας αφανίζει τους πρωταγωνιστές του. Όταν ήμουν 17 μου είπε σε κάποιο μάθημα. Αν θες να σταδιοδρομήσεις με τη Μουσική, μην ερωτευτείς ποτέ. Τέχνη και έρωτας δεν πάνε μαζί!!!!!

 Το σχολείο ήταν στη χειρότερη μοίρα. Αντιπροσώπευε το σύστημα, γνώσεις στείρες, οδηγούσε στο επαγγελματικό αδιέξοδο και δεν είχε τίποτα να μας προσφέρει. Εκείνος μας τα πρόσφερε όλα. Γνώσεις, επιτυχία, δουλειά και επίπεδο ισάξιο με αυτό των πασίγνωστων σχολών της Αμερικής!!!!!   Δεν υπήρχε λόγος να ψάξουμε για κάτι παραπάνω. Εκεί άρχιζαν και τελείωναν όλα. . . . . . .
Στα 16 άρχιζα να δουλεύω. Με το «κακό» σχολείο έκανα μόνο υπομονή, δύο χρονιές μου είχαν μείνει. Φίλοι; Κανείς, νόμιζα ότι είχα φίλους τους συνάδελφους! Όλες οι ώρες μου κατειλημμένες έτρεχα από το σχολείο στο ωδείο και το αντίστροφο. Για πολλά χρόνια θυμάμαι δεν προλάβαινα να κάνω τίποτε άλλο εκτός από δουλειά, διάβασμα, συναυλίες. Από τη στιγμή που άρχισα να δουλεύω, δεν δέχτηκα ποτέ πια βοήθεια από τους γονείς μου. Μόνη μου σπούδασα τον εαυτό μου.
Αφού τελείωσα με τις σπουδές περίμενα μάταια την πραγματοποίηση των υποσχέσεων. Ηχογραφήσεις, συναυλίες, ορχήστρες. . . . . . Δουλειά βέβαια πολύ, από το πρωί της Δευτέρας έως τη νύχτα της Κυριακής και χωρίς σημαντικές απολαβές ή και καθόλου, γιατί εκτός των άλλων, τα χρήματα ήταν κι αυτά στη μαύρη λίστα!

Όταν ερωτεύτηκα (δεν μπορούσα άλλωστε να γλιτώσω) και ακόμα περισσότερο όταν παντρεύτηκα στα 25 μου, τον απογοήτευσα! Θεώρησε ότι επέλεξα να μην είμαι πια μουσικός. Έκανα προσπάθειες όμως χωρίς αυτόν και όλες τύχαιναν της κακής κριτικής του! ΗΜΟΥΝ η καλύτερη μαθήτριά του. Όταν άρχισα να έχω και διαφορετική άποψη στις εξετάσεις όπου βρισκόμουν ως επιτροπή, έγινα και άσχετη!!!!!

Τα παιδιά της ομάδας έφευγαν ένα ένα, παίρνοντας άλλους δρόμους. Ο  ίδιος άλλαζε και αυτός για να προσαρμοστεί στη νέα εικόνα του. Το πρώτο πράγμα που επιδίωκε ήταν η προσωπική του εξασφάλιση και φυσικά των παιδιών του. Το Ωδείο πήρε την μορφή που του έπρεπε,  μόνο αυτή του σχολείου.  Εκείνος μπήκε στο σύστημα  που τόσο πολέμησε και έκανε τα πάντα για να δικτυωθεί και να έχει άκρες. Ένα πράγμα μόνο έμεινε ίδιο. Τα ψέματα. 
Δεν έφυγα αμέσως, γιατί δεν ήθελα να παραδεχτώ την πλάνη. Έμεινα κοντά ως εργαζόμενη και μαθήτρια (γιατί δε σταμάτησα ποτέ να είμαι μαθήτρια) έως τα 35 μου χρόνια.  Όταν παραδέχτηκα επιτέλους το ψέμα, μου στάθηκε αδύνατο να  συνεχίσω. Ήμουν κλεισμένη σε ένα δωμάτιο 19 χρόνια και όταν βγήκα με τύφλωσε το φως.  Άρχισα να βλέπω στα 35. Πολύ αργά πια. Όταν κάποιος είναι παχύς και μπαίνει σε ένα κατάστημα να διαλέξει ρούχα, ρωτάει τι υπάρχει στο νούμερό μου. Ο αδύνατος κοιτάει ότι θέλει, όλα του κάνουν.  Τότε μπορούσα να κάνω ότι ήθελα. Τώρα όχι. Η μουσική παραμένει η μεγάλη μου λατρεία αλλά είναι προφανές ότι πρέπει να την προσεγγίσω με άλλο τρόπο. Ξεκινάω από την αρχή.

Με την ακραία στάση μου στεναχώρησα  πολλούς δικούς μου ανθρώπους και άλλους που πίστεψαν σε μένα και δεν πήρα από τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους, σνομπάρισα πολύτιμες αξίες όπως αυτές την μόρφωσης και της φιλίας,  όλη την πίστη την δύναμη και το πάθος που είχα, το ξόδεψα σε ένα ψέμα. ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ !

26 σχόλια:

ΤΡΕΧΑΛΑΚΗΣ είπε...

Διαβαζοντας το μπλογκ καποιου μερικες φορες ειναι σαν να διαβαζεις στα κρυφα το προσωπικο του ημερολογιο , σαν αυτο που κρατουσανε οι παλαιοτεροι. Μονο που εδω το "ημερολογιο" ειναι σκοπιμα αφημενο καπου για να πεσει στα χερια του αναγνωστη για να διαβασει τις σκεψεις η μικρες εξομολογησεις.
Παραδειγμα προς αποφυγη λοιπον αυτος που κοιταει πισω και αναγνωριζει "δημοσια" λαθη του η στραβοπατηματα;Δε νομιζω. Ο δασκαλος; Αυτος δεν ειναι παραδειγμα προς αποφυγη;

Κ.Θ. είπε...

Η αλήθεια είναι πως είμαι λιγότερα χρόνια στη ζωή από σας, δεν έχω καταφέρει να γνωρίσω τη μουσική από κοντά, όπως θα ήθελα..όμως θα ήθελα να σας πω, με όλο το σεβασμό που μου αποπνέουν τα λόγια σας, πως δεν έχει σημασία αν στεναχωρήσατε τους δικούς σας ανθρώπους αφού τελικά καταφέρατε να δείτε τελικά την αλήθεια και πως μέσα από όλα αυτά καταφέρατε να πιστέψετε στις αξίες που σνομπάρατε...γιατί η πιστή και το πάθος δε χάνετε...πάντα υπάρχει!!!
Με εκτίμηση,
Κ.Θ.

Tyler Durden είπε...

ο εσωτερικός μας κόσμος, τα πιστεύω μας, οι σχέσεις μας αλλάζουν. Αυτό δεν ακυρώνει τις προηγούμενες επιλογές μας. Αλλωστε στη ζωή από την μια ψευδαίσθηση στην άλλη πάμε, ποιός σου λέει ότι αργότερα δεν θα αναθεωρήσεις και τις σημερινές επιλογές σου;

Margo είπε...

Τρεχαλάκη
Μιλάω για τις δικές μου ευθύνες. Εκείνος θα πρέπει να κάνει τους δικούς του απολογισμούς, αν καταλάβει ποτέ, γιατί ακόμα και τώρα αναρωτιέται γιατί εξαφανιστήκαμε!!


Κ.Θ
Καλωσόρισες! Καταρχήν δε χρειάζεται ο πληθυντικός ακόμα κι αν η ηλικία σου είναι κοντά σε αυτήν των παιδιών μου. Ποτέ δεν είναι αργά για να δείξεις την αγάπη σου στους ανθρώπους που υπομονετικά περιμένουν, οι ευκαιρίες όμως για τη προσωπική σου πορεία, δε θα σου χτυπούν πάντα την πόρτα!

Margo είπε...

Tyler Durden
Αυτό ήταν ακραίο. Στο ιδιαίτερο, δάσκαλος και μαθητής αναπτύσσουν μια πιο στενή σχέση και αν υπάρχει και συμπάθεια, ο δάσκαλος μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον μαθητή του. Είχα πολλούς μαθητές και θα μπορούσα να τους κάνω να αλλάξουν τον δρόμο που χάραζαν, σ' αυτές τις τρυφερές ηλικίες. Αντιθέτως τους βοηθούσα στις επιλογές τους κι ας τους έχανα κάποια στιγμή από μαθητές. Πήγαινα στους αγώνες τους, συζητούσαμε μαζί για τις σχολές που θα επέλεγαν και τώρα έχουν σταδιοδρομήσει σε αυτό που πραγματικά ήθελαν. Επικοινωνούν μαζί μου και νιώθω την χαρά τους. Οι επιλογές αλλάζουν και η αντίληψή μας πολλές φορές για τη ζωή, ας είναι όμως μόνο με δική μας ευθύνη.

pandora είπε...

Σκληρή αυτοκριτική κάνεις στον εαυτό σου καλή μου κι αυτό εκτός από λεβεντιά δείχνει και απόσταση απ΄ότι ως τώρα έβλεπες ή σε έμαθαν να βλέπεις λάθος.

Σε φιλώ.

Adamantia είπε...

θα σου ελεγα μονο ότι οσους δρομους κι αν θελεις ν'αλλαξεις πρεπει ν'αγαπας και τους προηγουμενους γιατι ειναι δικοι σου,ειναι κι αυτοι εσυ.
Καλη εβδομαδα!

Margo είπε...

Pandora
Τώρα πια μπορώ να το βλέπω από απόσταση. Πέρασα από πολλά στάδια, το τελευταίο ήταν αυτό το blog και η επαφή μου μαζί σας. Κυριολεκτώ όταν λέω ότι έχω βοηθηθεί πάρα πολύ. Κάθε blog και ένα παραθυράκι στον κόσμο που μαθαίνω από την αρχή. Σε ευχαριστώ!



Αδαμαντία μου
Το όνειρο δεν ήταν κακό, αντιθέτως έζησα μεγάλες στιγμές, το ξύπνημα ήταν ανώμαλο!! Καλό απόγευμα.

Carpe diem είπε...

Τέτοια κατάθεση ψυχής πως να σχολιαστεί;Εχω διαβάσει εδώ και ώρες την ανάρτησή σου και ακόμα δεν νιώθω έτοιμη να σου μιλήσω για όλα όσα μου ήρθαν στο μυαλό.Οι φίλοι εξάλλου δεν σχολιάζουν ότι πονά.Αν μπορούσα τα λόγια να μεταφράσω σε άγγιγμα, θα σε έπαιρνα από το χέρι να πάμε να χαζέψουμε κανένα κύμα να πηγαινοέρχεται χωρίς σκοπό.Και μετά θα σου ζητούσα δώρο να μου κάνεις μελωδία μυστική.Οταν λυγίζω να με βγάζει απ' την στενή, όταν πονώ να μου γιατρεύει την πληγή..Μπορείς;Αν ναι, τότε είσαι μουσικός και όλα τ' άλλα άστα να τα κρίνει ο καιρός.

Carpe diem είπε...

Αν γνώριζα το πρόσωπό σου θάταν πιο λογικό να σου πω σ' αγαπώ, σωστά;

Margo είπε...

Carpe Diem
Αχ Όλγα μου, ίσως τώρα να τα αποχαιρέτησα πραγματικά όλα. Έδιωξα και τους τελευταίους εφιάλτες. Γι αυτό βρήκα τη δύναμη να τα γράψω. Από καιρό σιγοκαίει πάλι η επιθυμία ενός νέου ταξιδιού, αλλά να, ήθελα ένα σκοπό, σε κάποιους να απευθυνθώ. Η επικοινωνία μας έχει αλλάξει ριζικά τη πορεία μου, δεν ήταν ποτέ σχήμα λόγου.
Κι αν δεν είπαμε για αγάπη, σίγουρα τη νιώσαμε και με τον καιρό την επιβεβαιώνουμε. Σε ευχαριστώ.....

Maria Jose είπε...

Margo μου,
αυτό δεν είναι το σχόλιό μου. Απλά δηλώνω αμήχανα την παρουσία μου στην εξομολόγησή σου. Θα επανέλθω εκτενώς είτε από εδώ είτε ιδιαιτέρως με e-mail, αφού πρώτα σκεφτώ καλά αυτά που θέλω να σου πω...
Πολλά φιλιά και να μη στενοχωριέσαι...

Aeglie είπε...

Σ’ εκείνες τις ηλικίες, ήμουν κι εγώ ένα αγρίμι. Οι φίλοι με ονόμαζαν ‘όχι’. Κι αλήθεια, η πρώτη μου απάντηση ήταν πάντα όχι κι έπρεπε να κάνει κανείς κόπο να με πείσει. Συνάντησα δε, δασκάλους με πολύ υπομονή, που μ’ έμαθαν κάποια πολύ ουσιαστικά πράγματα. Είναι καλό να σε εμπνέει ο δάσκαλός σου. Ο συγκεκριμένος, διακρίνω, είχε αρνηθεί τη ζωή. Το μόνο που τον κρατούσε ν’ αναπνέει ήταν η δουλειά του. Επίσης, χρειαζόταν να δικαιώσει αυτή την άρνηση. Και το έκανε μέσα από τους μαθητές του. Δεν τον συνάντησες αδίκως, πάντως. Αντιγράφω: «Μάλλον διέκρινε αυτό το βασανιστικό αίσθημα κατωτερότητας που φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού και προσπαθούσε να το αντιστρέψει . Και αυτό ακριβώς έγινε. Αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά σε αυτό που έκανα, άρπαζα τις γνώσεις που μου δίνονταν και τις έκανα πράξη με αποτέλεσμα μία αλματώδη πρόοδο.» Τελικά, παρότι μπορεί να περπατήσουμε αλλότριους δρόμους στη ζωή, τη σωστή στιγμή θα βρεθούμε να βαδίζουμε πάλι τον δικό μας, αυτόν που ανοίγει με το βήμα μας.

olivetreegirl είπε...

Διαβάζω ξανά και ξανά την ανάρτησή σου και δεν ξέρω τι να πω... Είδα και στο προφίλ σου αυτό το «ήμουν Μουσικός» (πώς δεν το’ χα προσέξει μέχρι σήμερα?) και με τσάκισε... Καταλαβαίνω την ακραία αντίδρασή σου, έτσι είμαι κι εγώ, για να ξαναρχίσω πρέπει να μηδενίσω, για να ξανανέβω πρέπει να πιάσω πάτο, τα μεσοβέζικα μου φαίνονται βρόμικα... Πάντως η αγάπη σου για τη Μουσική είναι δεδομένη, φαίνεται από κάθε σου φράση, από κάθε σου ανάρτηση και είμαι σίγουρη ότι θα τα ξαναβρείτε οι δυο σας...

Margo είπε...

Aeglie μου σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ πολύ!

Margo είπε...

Καλή μου olive όλα καλά. Άλλωστε η νέα αρχή έχει μέσα της το στοιχείο του νέου, της γέννησης. Πιστεύω στο κάθε εμπόδιο για καλό, απλά αυτό ήταν πολύ μεγάλο, κράτησε πολύ. Αν δεν συνέβαινε όμως δε θα σας γνώριζα και γι' αυτό είμαι ευγνώμων!

Κόκκινη Ομπρέλα είπε...

Margo μου,
Μην αποποιείσαι ό,τι έζησες…
Κι αν οριζόταν από ένα ψέμα, σίγουρα εσύ δεν ήσουν ο θύτης.
Κι αν το παραθυράκι που κάποια στιγμή σε κέρασε αχτίδα φωτός σου έδωσε αντίληψη του χώρου εγκλωβισμού σου, κοίτα, εσύ το άνοιξες διάπλατα και έγινες δραπέτης ερωτοχτυπημένος από βέλος ζωής. Μη ξεχάσεις ποτέ τα όσα ονειρεύτηκες μέσα στο δωμάτιο. Γιατί κάπου ξανά θα τα συναντήσεις. Οι ψίθυροι των ονείρων εκείνων θα γίνουν τροφή για νέα πουλάκια που θα σου φέρουν μηνύματα άλλα, αλήθειας. Γιατί τώρα ξέρεις να ξεχωρίζεις το ψεύτικο από το αληθινό. Γιατί τώρα ξύπνησες από το λήθαργο και εισέπνευσες οξυγόνο. Γιατί τόλμησες. Και αυτό σε τιμάει. Σοφότερη βγήκες από το δωμάτιο. Αυτό να το θυμάσαι. Γιατί τώρα σου συμβαίνει και κάτι ακόμη. Έμαθες να εκτιμάς τα μικρά, όσα γύρω σου τριζοβολούν και σε γαργαλούν με τον ήχο τους!
Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Κοίτα, έγινες εσύ μια υπέροχη δασκάλα μέσα από αυτήν την ιστορία.
Το ότι βλέπεις πια από απόσταση δείχνει ότι είσαι πανέτοιμη...
Και σε καμία περίπτωση παράδειγμα προς αποφυγή! Όλοι έχουμε να μετράμε λάθη, εγκλωβισμούς, επιλογές που μας οδηγήσαν σε αδιέξοδο... Αρκεί που μπορούμε και τα μετράμε, και προχωράμε,σαν από αποκάλυψη, με μεγαλύτερο σεβασμό σε εμάς και στους γύρω μας...

Σε φιλώ με ακόμη μεγαλύτερη εκτίμηση!

Margo είπε...

Ομπρελίτσα μου, δυσκολεύτηκα πολύ να αποφασίσω για το αν έπρεπε να κάνω αυτή την ανάρτηση. Η αλήθεια είναι ότι προκάλεσε αμηχανία αυτή η εξομολόγηση, γι αυτό και την προσπέρασα γρήγορα, όμως τελικά δεν το μετάνιωσα. Επιβεβαιώθηκα άλλη μια φορά για την ποιότητα των ανθρώπων αυτής της παρέας...είμαι πολύ χαρούμενη που σας έχω γνωρίσει. Όταν ξεκίνησα το blog χρειάστηκε να ξεπεράσω τον εαυτό μου, για μένα ήταν τόλμη, ήταν η αρχή για να γυρίσω σελίδα. Χρωστούσα αυτή την αναφορά στα πριν ως οριστικό αντίο, αλλά και γιατί όλα αυτά είμαι αληθινά εγώ. Σε ευχαριστώ πολύ που βρέθηκες στο δρόμο μου...

το πετάλι είπε...

ο ΣΩΣΤΟΣ δάσκαλος,
προσπαθεί για την
καλλιέργεια της δημιουργικότητας
και της κριτικής σκέψης του παιδιού
με απώτερο στόχο
τη σταδιακή ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ του

(ανάρτηση "ψυχής" ήταν αυτή, Μargo)

evaggelia-p είπε...

Βιάστηκες να προσπεράσεις μια πολύ ανθρώπινη ανάρτηση με πάρα πολλές ηθικές προεκτάσεις. Για τον ρόλο του δασκάλου, αλλά και για τον ρόλο του γονιού. Δεν μίλησες καθόλου γι' αυτούς και τον ρόλο τους στην πορεία της ζωής σου, την επιρροή τους στις επιλογές σου. Μέσα από το κείμενο διαφαίνεται μια σχέση ολοκληρωτική με τον δάσκαλο, η οποία υπερκάλυψε ή και εξαφάνισε όλες τις άλλες σχέσεις στη ζωή σου. Είναι λογικό για ένα παιδί, με έντονη καλλιτεχνική κλίση-άρα και ιδιοσυγκρασία-και με ακόρεστη όρεξη για δουλειά, να αγκιστρωθεί σε ένα μοντέλο που έχει ήδη εκπληρώσει τα όνειρά του. Ο δάσκαλος έχει ήδη φτάσει στο τέρμα, όταν εσύ μόλις ξεκινάς τα πρώτα σου βήματα σ' αυτό τον δρόμο. Είναι λογικό να δοθείς ψυχή τε και σώματι. Πολλές φορές αρνούμαστε να δούμε την μειονεκτική πλευρά του ειδώλου μας, ίσως και εν γνώσει μας υποσυνείδητα. Ξέρουμε μέσα μας ότι κάπου χωλαίνει, κι αν δεν το ξέρουμε, αργά ή γρήγορα αυτό βγαίνει στην επιφάνεια, όμως επιλέγουμε να κλείνουμε τα μάτια μας. Αρνούμαστε να βάψουμε με μελανά χρώματα το όνειρό μας, αφού ο δάσκαλος είναι αυτός που βαστά το κλειδί του παραδείσου.Όμως, τόλμησες και επαναστάτησες και είπες ναι στη ζωή. Άλλοι στη θέση σου ίσως και να μην το έκαναν ποτέ.
Αυτή σου η εμπειρία σου στέρησε πολλά. Το κυριότερο, σου στέρησε την άμεση επαφή σου με την ζωή. Έζησες για δυο δεκαετίες μέσα σε ένα περιβάλλον αποστειρωμένο, χωρίς φίλους, χωρίς άλλα ενδιαφέροντα, χωρίς ανοιχτό μυαλό σε άλλα ερεθίσματα, όπως η φιλία, ο έρωτας, η ανεμελιά κλπ. Από την άλλη όμως, σκέψου και πόσα οφέλη αποκόμισες. Σκέψου τι σε έμαθε όλο αυτό. Το να δίνεσαι σε έναν σκοπό, το να αντέχεις στις πιο σκληρές απαιτήσεις, να μπορείς να πειθαρχείς τον εαυτό σου και τα θέλω σου, να θέτεις στόχους, να τους κυνηγάς και να τους εκπληρώνεις. Όλα αυτά είναι μαθήματα ζωής. Και δεν λογαριάζω σε ποιες σφαίρες κατάκτησης έχεις φτάσει με την μουσική σου.
Κάθε εμπειρία λοιπόν, για καλό. Τίποτα δεν είνα τυχαίο και τίποτα δεν είναι μόνο μαύρο ή μόνο άσπρο. Φύλαξε αυτή τη σελίδα του ημερολογίου σου καλά μέσα στην καρδιά σου, και άντλησε μαθήματα ζωής από αυτήν.
Χαίρομαι που σε γνωρίζω μέσα από τα γραπτά σου. Χαίρομαι που δεν είσαι παράδειγμα προς αποφυγή.

Να' σαι καλά.

Καλό σου βράδυ.

Margo είπε...

Πετάλι
Αυτός είναι ο σωστός Δάσκαλος πόσους σωστούς δασκάλους όμως συναντάμε στη ζωή μας. Είναι δύσκολος ρόλος νομίζω, ίσως πιο δύσκολος και από του γονιού!
Καλή σου νύχτα.

Margo είπε...

Ευαγγελία μου, κατάλαβες πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που γράφω. Μερικά μου είναι αδύνατον να τα αναφέρω...
Ξέρεις, έχω ήδη φυλάξει αυτή τη σελίδα μέσα μου, μαζί με τις σκέψεις σας, που ....... δε ξέρω τι να σου πω, κατάφερες να δεις μέσα μου και εκπλήσσομαι, γιατί δε με ξέρεις σχεδόν καθόλου. Νιώθω την ανάγκη να σε μάθω καλύτερα.
Σε ευχαριστώ πολύ.... καλή σου νύχτα...

faraona είπε...

Στον βωμό μιας μεγάλης αγάπης χύνεται πάντοτε ΑΙΜΑ αγαπημένη Μαργκό.Οτιδήποτε αλλο ειναι ακατάλληλο.
Καμμια σημασία δεν έχει ουτε οτι εχασες πολλα χρόνια απο την ζωή σου ,ουτε οτι ο δάσκαλος ηταν αυτός που ήταν .ΤΙΠΟΤΑ δεν εχει σημασία παρα μονο το οτι για μια μεγάλη σου λατρεία που ηταν η μουσικη-γι αλλους ειναι η γλυπτική ,γι άλλους η συγγραφή,γι άλλους ενας άντρας η μια γυναίκα,μια ιδέα ,η πατρίδα ,η θρησκεία-ξοδεψες αυτο που ξοδεύουν ολοι οι ανθρωποι όταν αγαπούν.
ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ.
Και μόνο γι αυτο πρεπει νασαι υπερήφανη!
Δεν υπάρχει χαμένος χρόνος Μαργκό μου.Ολα οσα κάνουμε τα κάνουμε γιατι σε μια δεδομένη στιγμη μας αξίζουν και τα αξίζουμε!

Πολλα φιλια

Margo είπε...

Faraona μου, "όσα κάνουμε, τα κάνουμε γιατί μας αξίζουν και τα αξίζουμε". Μεγάλη αλήθεια που μας τη μαθαίνει η ίδια η ζωή... σε ευχαριστώ!

Το Φαουδι είπε...

Αυτό πρέπει να πόνεσε πολύ. Το να το γράψεις εννοώ.
3 χρονιά μετά, σου λέω μπράβο για το κουράγιο σου να ξαναρχίσεις. Και καλή συνέχεια.

Margo είπε...

........

καλημέρα φαούδι μου.. σ΄ευχαριστώ!