27 Νοε 2008

Ουφφφ .....

Είναι γεγονός πως όταν έρθουν παιδιά στην οικογένεια αναθεωρούμε πολλά πράγματα. Ένα από αυτά είναι ότι αφορά στις ιώσεις. Οι πιο πολλοί πιστεύουμε ότι το κρυολόγημα δεν κολλάει. Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος. Και το κρυολόγημα όπως και η γρίπη κολλάει, απλά έχουν άλλα συμπτώματα. Όταν τα παιδιά αρρωστήσουν και μάλιστα όταν έχουν και μία παραπάνω ευαισθησία τα πράγματα γίνονται πάρα πολύ δύσκολα. Ταλαιπωρείται πολύ και το παιδί που δεν μπορεί να εκφραστεί και με πολλούς τρόπους και βέβαια και οι γονείς ειδικότερα οι μαμάδες, εκτός αν είναι κομμάτι αναίσθητες.

 Τώρα έχω και τα δύο μου μωρά άρρωστα και είμαι όλη μέρα με τους ορούς και τα σιρόπια, τη μεγάλη μου τη ψεκάζω σαν το κουνουπάκι, ο ύπνος δράμα, ήταν που ήταν. . . .

 Αν κόλλαγαν από παιδιά πάνω στο παιχνίδι δε θα με πείραζε τόσο, τουλάχιστον θα είχαν ευχαριστηθεί. Αλλά να τα κολλήσει μεγάλος !! Καλέ μου άνθρωπε τι τις ήθελες τις αγκαλιές και τα φιλιά με το μωρό αφού δεν ήσουν καλά?? Το τρομερό ήταν ότι προσπαθούσε να κρύψει την αδιαθεσία του, τον κατάλαβα όταν ήταν πια αργά. Τέλος πάντων έγινε. Γκρινιάζω λίγο παραπάνω γιατί έχουμε έρθει για μία βδομάδα στον Πειραιά, τα μικρά να δουν τα ξαδέλφια τους και εγώ να πάρω μαζί μου ό,τι δεν κατάφερα πριν ένα χρόνο που φύγαμε, δηλαδή τα βιβλία μου, τις παρτιτούρες μου, τα οργανάκια μου, τις ζωγραφιές μου, τις αναμνήσεις μου . . . . . Εκτός από τα παιδιά μου η υπόλοιπη είχα μείνει εδώ. Θα πήγαινα και σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο, θα ήθελα να πάω και σε μια καλή συναυλία, μία θεατρική παράσταση, σινεμά, μία βόλτα στην νυχτερινή Αθήνα, να περπατήσω σε ένα βουνό ας είναι και κοντινό, να πάω με το ποδήλατο μέχρι το φεγγάρι . . . ωχ! τι έπαθα, πάλι ονειρεύομαι ! Ας είναι, τουλάχιστον μέσα από το blog έχω ξαναβρεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου που μου είχε λείψει πολύ . ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ !!!!!

 Αφιερώνω λοιπόν το παρακάτω τραγούδι σε όλους τους μπλοκοφίλους μου, ακόμα και σε εκείνους που δεν έχω ακόμα τολμήσει να έρθω σε επαφή κι ας τους επισκέπτομαι συχνά. Και βέβαια στα μωρά μου με την ευχή να γίνουν γρήγορα καλά, έτσι ώστε το ταξίδι του γυρισμού τουλάχιστον, να μην είναι βάσανο.

 ΥΣ Το συγκεκριμένο τραγούδι ακουγόταν πολύ όταν γεννήθηκε η κόρη μου και της ταιριάζει απόλυτα. Το CD έχει μπει στο αρχείο για να θυμάμαι και να θυμάται.


22 Νοε 2008

Φως και σκιά

Το πρόβλημα με τις φωτογραφίες λύθηκε αφού μεσολάβησε βοήθεια από το έτερον ήμισυ. Τόσο καιρό παιδεύομαι, τώρα που το δημοσίευσα αποφάσισε να βάλει ένα χεράκι :-)
Έστω, ποτέ δεν είναι αργά. Τώρα όμως θα βγάλω το άχτι μου, θα βάλω πολλές....... Ας ξεκινήσω την ιστορία από την αρχή. Πριν γίνω μαμά, τότε που είχα χρόνο, πήγα σε μία σχολή vitraux στο δήμο Νίκαιας. Καλό ήταν και το vitraux όμως εγώ παθιάστηκα με το σχέδιο και την Ιστορία της Τέχνης. Τον πρώτο χρόνο κάναμε κυρίως κάρβουνο και τον δεύτερο χρώμα. Ακολουθούν μερικές από τις ασκήσεις του πρώτου χρόνου. Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ κρατούσα στα χέρια μου μόνο ένα μαύρο κάρβουνο, ένιωθα ότι είχα την δυνατότητα να παίξω με όλες τις αποχρώσεις της σκιάς και έχει πάρα πολλές, όσο περισσότερο κοιτάς τόσο περισσότερες ανακαλύπτεις.





Το πράγμα γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρον αφού συμμετείχαμε και στο στήσιμο της σύνθεσης.




Αν και η παρακάτω σύνθεση ήταν αποκλειστικά επιλογή του δασκάλου. Η γόβα ήταν το φετίχ του. Εμένα καθόλου . . . . 


 Η καρέκλα . . . . . πως ένα άψυχο αδιάφορο αντικείμενο αποκτάει μια δυναμική υπόσταση.





Τα πινέλα . . . για την ώρα εκτελούν χρέη μοντέλου.



Και το παιχνίδι φωτός και σκιάς συνεχίζεται . . . . 




 Σε αυτό το σχέδιο μου άρεσε πολύ αυτή η μεταλλική φόρμα όπως και το πρόσωπο. Αν και είναι άγαλμα ήθελα πολύ να του δώσω ψυχή. Ήταν πολύ δύσκολο και υποθέτω ότι θέλει πολύ δουλειά. Αυτά δεν κατακτώνται με μία ή δύο προσπάθειες.



Εδώ έπεσε πολύ συνωστισμός. Αυτό με κούρασε και δε με ικανοποίησε ιδιαίτερα . . . . 


  Και ύστερα ήρθαν τα χρώματα (σε επόμενο post) . . .



Χωρίς εικόνες γίνεται;

Αναγκάζομαι να ζητήσω βοήθεια!! Δεν το συνηθίζω, πάντα προσπαθώ να βρω λύσεις μόνη μου, όμως αν συνεχίσω έτσι η θητεία μου στη μπλοκόσφαιρα θα λήξει σύντομα. Προσπαθώ εδώ και μερικές ημέρες να περάσω φωτογραφίες στην ανάρτησή μου και δεν μπορώ. Αρχικά πέρασα μία φωτογραφία και επέμεινα για δεύτερη τουλάχιστον πενήντα φορές, δεν κατεβαίνει με τίποτα. Μετά έσβησα την πρώτη και τώρα δεν κατεβαίνει ούτε αυτή. Από την αρχή είχα πρόβλημα με τις φωτογραφίες, προηγούμενη ανάρτηση έκανα πέντε μέρες να τη δημοσιεύσω γιατί δε μπορούσα να περάσω δεύτερη εικόνα και εντέλει εγκατέλειψα την προσπάθεια. Οι εικόνες είναι jbg και το μέγεθός τους πολύ κατώτερο των 8 MB. Δεν μπορώ να βρω τι φταίει...... Σας έχει τύχει ποτέ και αν ναι πως το αντιμετωπίσατε;;; Ευχαριστώ εκ των προτέρων και την καλημέρα μου σε όλους.

13 Νοε 2008

Μία βροχή θα μας σώσει


Ζω στη Μύκονο μόνιμα εδώ και ένα χρόνο. Αφού συνήθισα την μοναξιά , την αποχή μου από όλα τα όμορφα αλλά και τα άσχημα της πόλης, έγινα σιγά σιγά παρατηρητής της φύσης, όχι μόνο γιατί είναι η μόνη μου συντροφιά, αλλά και γιατί εξαρτώμαι άμεσα απ' αυτήν, όπως και όλοι, ο καθένας για το δικό του λόγο. Στην παρακάτω εικόνα φαίνεται το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει όχι μόνο η Μύκονο αλλά και πολλά άλλα μέρη στην Ελλάδα και αλλού. ΛΕΙΨΥΔΡΙΑ !!!!!!!! Στο βάθος ίσα που φαίνεται η λίμνη από το φράγμα που έχει φτιαχτεί για την συλλογή των νερών της βροχής. Όσο για το έδαφος ίχνος πρασινάδας λες και είναι καλοκαιρινή εικόνα.



Στην παρακάτω εικόνα είναι ακριβώς το ίδιο τοπίο πέρυσι το Νοέμβριο. Και εδώ η λίμνη δεν είναι γεμάτη γιατί οι βροχές δεν ήταν αρκετά δυνατές για να τρέξουν τα νερά στα λαγκάδια.

Και αναρωτιέμαι τι μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε τρόπο ζωής για να ανατρέψουμε τις δραματικές κλιματικές αλλαγές; Αυτό θα έπρεπε ήδη να το είχαμε κάνει αλλά δυστυχώς δεν έχει άμεσα αποτελέσματα και απ' ότι λένε οι επιστήμονες αν προσπαθήσουμε αρκετά, τα αποτελέσματα θα φανούν μετά από 50 χρόνια !!!!!! Αν όλοι μαζί μια καθορισμένη στιγμή συγκεντρώναμε την σκέψη μας στα συννεφάκια, μήπως τα οδηγούσαμε στην πολυπόθητη σύγκρουση; Αγωνιώ, θα έχω νερό του χρόνου το καλοκαίρι να ποτίζω τις ντοματιές και το μποστάνι μου; Τα νεαρά δεντράκια μου θ' αντέξουν εκτός από τον δυνατό αέρα και τη λειψυδρία; Μα πάνω απ' όλα ανυσηχώ για τις αμέτρητες πισίνες που έχει αυτό το μικρούλικο νησί. Πως θα τις γεμίσουν ???????? Όπως και να έχει ας μη θυμόμαστε πόσο πολύτιμο είναι το νερό μόνο την ημέρα της γιορτής του.....


6 Νοε 2008

Εις το βουνό ψηλά εκεί....


Αυτό το μικρό ξωκλήσι ήταν και είναι ακόμα ερημικό,αν και σπάνια διακρίνει κανείς τα εκκλησάκια μέσα στην πληθώρα των σπιτιών που έχουν χτιστεί τα τελευταία χρόνια στη Μύκονο. Βέβαια στο βάθος φαίνεται μία συστάδα σπιτιών χτισμένα το ένα πάνω στο άλλο στους πρόποδες του βουνού..... βλέπετε είναι "εκτός σχεδίου". Ο Ταξιάρχης στέκεται εκεί πάρα πολλά χρόνια με τα κελάκια του, ταπεινός και απόλυτα εναρμονισμένος με το άγονο, ανεμοδαρμένο νησί.
 Κάπως έτσι ήταν και τα σπίτια των ντόπιων. Ένα δωμάτιο για να τρώει και να κοιμάται η πολυπληθής οικογένεια με τα απολύτως απαραίτητα. Γύρω από αυτό το δωμάτιο άλλοι βοηθητικοί χώροι όπως αχυρώνας, τυροκομιό, φούρνος, περιστεριώνας και στον αυλόγυρο του σπιτιού μία μεγάλη γούρνα για να φιλεύουν τον γαϊδουράκο του επισκέπτη. Αυτό το σπίτι ήταν το χωριό και σε αυτό έμεναν συνήθως οι φτωχές οικογένειες που δούλευαν όλη μέρα στα χωράφια. Η κάθε οικογένεια είχε πολλά στρέμματα γης που βέβαια τότε δεν είχαν καμία αξία όπως την εννοούμε σήμερα, όμως για εκείνους ήταν η μόνη ελπίδα για επιβίωση. Μάλιστα έλεγαν "σπίτι όσο χωρείς και γη όσο θωρείς".

Είχα την τύχη στα παιδικά μου χρόνια να ζήσω σε ένα τέτοιο σπίτι τους μήνες του καλοκαιριού, στο σπίτι της γιαγιά μου. Χωρίς ρεύμα και χωρίς καμιά από τις ανέσεις που σήμερα θεωρούνται αυτονόητες. Για φως είχαμε την λάμπα πετρελαίου και για διασκέδαση το ραδιόφωνο. Νερό φέρναμε από το πηγάδι, κάποιος μεγάλος μπροστά και τα πιτσιρίκια από πίσω με τα κουβαδάκια στα χέρια φέρναμε στη γιαγιά το νερό για να πλύνει τα πιάτα με το κατσαρολάκι. Ο νεροχύτης ήταν μία μεγάλη στρογγυλή πέτρα από γρανίτη τοποθετημένη κάτω από έναν μεγάλο θόλο. Στην αυλή υπήρχε ένα τραπεζάκι από ακατέργαστη μαρμαρόπετα και γλάστρες με βασιλικούς και γιασεμιά και βέβαια μία μεγάλη γούρνα για να τρώει η Μαρμάρω το γαϊδουράκι μας όση ώρα περίμενε τον επιβάτη της. Τα ρούχα τα πλέναμε κοντά στο πηγάδι όπου υπήρχε μια πλύστρα από γρανιτόπετρες. Φυσικά τα πλέναμε με πράσινο σαπούνι και στο τέλος τα αφήναμε για λίγο στο λουλάκι. Τα απλώναμε πάνω στους πέτρινους τοίχους και τα πιάναμε με πέτρες για να μην τα πάρει ο αέρας.

Το πρωί ξυπνούσαμε με τα κοκόρια και ξεκινούσαμε τις δουλειές. Άρμεγμα και τάισμα τα ζώα πρωί και βράδυ, η φροντίδα του κήπου και ανάλογα την εποχή θέρισμα, αλώνεμα, όργωμα με τις αγελάδες, μάζεμα τα ξερά φασόλια (κρατούσε μέρες) κ.α. Αυτοκίνητα φυσικά δεν υπήρχαν και οι δρόμοι ήταν γαϊδουρόδρομοι. Ήταν στενοί, ακολουθούσαν το φυσικό έδαφος και δεξιά και αριστερά υπήρχε χώρος για τα νερά της βροχής η οποία σμιλεύε τα βραχάκια δημιουργώντας λείες φόρμες. Για να πάμε στη θάλασσα μαζευόμασταν τσούρμο, ο πιο μεγάλος στον γάιδαρο και οι υπόλοιποι πεζοί για μία ώρα πεζοπορία. Πηγαίναμε παντού με τα πόδια και οι αποστάσεις ήταν μεγάλες αφού τα χωράφια με τα ζώα ήταν σε διαφορετικά σημεία του νησιού. Όμως δεν πηγαίναμε δρόμο δρόμο αλλά καταμεσής. Οι πέτρινοι τοίχοι των χωραφιών είχαν σε κάποιο σημείο μία πέτρα να περισσεύει, δημιουργούσε δηλαδή ένα σκαλί και από σκαλί σε σκαλί ξεχώριζε ένα μονοπάτι από τα πολλά περάσματα των περιπατητών. Αυτό ήταν η απόλυτη ελευθερία, πηγαίναμε όπου θέλαμε και όπως θέλαμε. Νερό δεν παίρναμε μαζί μας, πίναμε νερό από τα πηγάδια που βρίσκαμε στο δρόμο μας. Ξέραμε από πια πηγάδια μπορούσαμε να πιούμε νερό. Σήμερα κανένα πηγάδι δεν έχει καθαρό νερό .

Αυτό που περιμέναμε με αγωνία ήταν τα πανηγύρια και το καλοκαίρι είχε πολλά. Το πανηγύρι στο νησί δεν είναι αυτό που έχουμε συνηθίσει. Στη Μύκονο οι εκκλησίες είναι συνήθως οικογενειακές. Στη γιορτή της εκκλησίας λοιπόν οι οικογένειες που τις όριζαν έκαναν την παραμονή το βράδυ τον εσπερινό και ανήμερα το πρωί τη λειτουργία. Μετά τον εσπερινό γινόταν το πανηγύρι, γλέντι δηλαδή με τσαμπούνες και τουμπάκια. Το φαγητό ήταν βραστό κρέας από πρόβατα και κατσίκια, το ζουμί με λεμόνι σε ποτήρι και τα κεφτεδάκια. Ήταν καλεσμένοι όλοι και πάντα έφερναν μαζί τους μεζέδες και το κρασί ο καθένας το δικό του. Το γλέντι κρατούσε μέχρι το πρωί οπού μετά τη λειτουργία, έβγαινε καφεδάκι και κεράσματα. Και όλα αυτά χωρίς ρεύμα και ευκολίες. Γίνονται και σήμερα πανηγύρια μόνο που σήμερα τα φαγητά είναι πολλά, ο κόσμος που έρχεται δεν φέρνει τίποτε μαζί του και πολύς κόσμος έρχεται μόνο για να φάει και να φύγει. Μάλιστα κάποιοι κάνουν και παραγγελίες ή κουβαλούν σακούλες για να πάρουν μαζί τους ό,τι μπορούν. Πολλά πανηγύρια έχουν πάψει πλέον να γίνονται. Οδηγήθηκε ένα βασικό έθιμο σε αδιέξοδο...

Κάπως έτσι θυμάμαι τη Μύκονο, ένα όμορφο ταπεινό νησί που παρ όλη την αίγλη του δεν είχε χάσει τη ταυτότητά του. Οι κάτοικοι ζούσαν σε απόλυτη αρμονία και σεβασμό με τη φύση. Σήμερα όλα έχουν αλλάξει και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, όμως δεν μπορώ να βλέπω να πληγώνεται τόσο βάναυσα ένας τόπος. Όλα έχουν πουληθεί, η γη, η ομορφιά, το άρωμα ..... Τώρα που συγκεντρώνω τις αναμνήσεις μου για την Μύκονο που λάτρεψα, λυπάμαι που δεν έχω και τις εικόνες, λίγα έχουν απομείνει και ένα από αυτά είναι και το εκκλησάκι του Ταξιάρχη.