28 Οκτ 2008

Το θαύμα της γέννησης



Όλο και πιο πολλά ζευγάρια καταφεύγουν στην μέθοδο της εξωσωματικής γονιμοποίησης για ν' αποκτήσουν ένα παιδί. Ανήκω και εγώ σ' αυτήν την "ομάδα" και βέβαια νοιώθω πολύ τυχερή γιατί κατάφερα με τέσσερις προσπάθειες, να ζήσω το θαύμα της γέννησης δύο φορές. Δεν θα πω εδώ για το περίφημο πρωτόκολλο της εξωσωματικής, άλλωστε όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μάθει όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες στα ανάλογα site που ασχολούνται με το θέμα. Θα πω για το πως βίωσα εγώ την εμπειρία της εξωσωματικής και τι πιστεύω ότι με βοήθησε να πετύχω.

Αρχικά έψαχνα για τον γιατρό που θα με εμπνεύσει, από την τηλεόραση, όταν κατά καιρούς γινόταν συζήτηση για το θέμα. Επέλεξα κάποιον από τους γνωστούς (φτασμένους) με τον οποίο έκανα την πρώτη προσπάθεια. Πώς ένοιωσα; Σαν κάποιος να με άφησε σε μία μεγάλη ξένη πόλη χωρίς χρήματα, ρούχα, να ζητάω βοήθεια και να μην με ακούει κανείς, σαν να είμαι αόρατη. Ακόμα και την στιγμή της εμβρυομεταφοράς ήμουν γι' αυτούς μόνο ένα σώμα, τίποτε άλλο. Σε συνδυασμό με τα φάρμακα, που κάθε άλλο παρά αθώα μου φάνηκαν, έγινα ένα ράκος που περίμενε με αγωνία το πρώτο τεστ. Και φυσικά ήταν αρνητικό παρά τις "αισιόδοξες" προβλέψεις του γιατρού. Μέσα στο κέντρο ήταν και ένας νέος γιατρός, βοηθός θα ΄λεγα. Όμως δεν ήμουν αόρατη γι' αυτόν, ήταν φιλικός, προσβάσιμος και το κυριότερο έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον . Αποφάσισα να προσπαθήσω ξανά μαζί του, χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι κι έγινε, τη δεύτερη φορά είχα τον γιατρό που μου ταίριαζε και πλήρη επίγνωση της κατάστασης, αφού μετά την αποτυχία έψαξα πολύ, έμαθα και κατάλαβα ότι δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα όσο μου τα παρουσίαζαν. Έπρεπε να πιστέψω πραγματικά σε μένα και να συγκεντρωθώ σε αυτό ολοκληρωτικά. Το αποτέλεσμα ήταν αρχικά τα άριστα έμβρυα και στη συνέχεια η κόρη μου και μετά από δύο χρόνια ο γιος μου, από τα κατεψυγμένα έμβρυα της συγκεκριμένης προσπάθειας.

 Τα άριστα έμβρυα όμως δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια επιτυχημένη εξωσωματική. Η τρίτη προσπάθεια που έκανα ήταν αποτυχημένη. Τα έμβρυα που αποψύχθηκαν χαρακτηρίστηκαν πολύ καλά. Εγώ όμως βιάστηκα. Ήμουν κουρασμένη μετά από μία δύσκολη εγκυμοσύνη, η κόρη μου ακόμα μικρή (8 μηνών) όμως δεν ήθελα να κάνω παιδί μετά τα σαράντα και νόμισα ότι τώρα τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Λάθος. Είναι πάντα δύσκολα και χρειάζεται πάντα βαθιά πίστη και δύναμη. Άφησα λίγους μήνες ακόμα να δυναμώσω και πήγα για την τέταρτη προσπάθεια. Αυτή τη φορά εγώ ήμουν έτοιμη, τα έμβρυα όμως που αποψύχθηκαν χαρακτηρίστηκαν το ένα μέτριο και το άλλο κακό. Απογοητεύτηκα γιατί δεν ήθελα να ξαναπάρω φάρμακα, δεν θα έκανα άλλη προσπάθεια. Τις δύο βδομάδες όμως που μεσολάβησαν μέχρι το τεστ αν και δεν πρόσεξα ιδιαίτερα, δεν έπαψα να πιστεύω στο θαύμα. Όλο μου το είναι συγκεντρώθηκε στη μήτρα, που εντέλει έθρεψε τον γιο μου για τους επόμενους εννέα μήνες μέχρι να έρθει στον κόσμο μας. Ακόμη, κατάφερα να μην ξεπεράσω το όριο των σαράντα. Τον γέννησα ακριβώς στα σαράντα μου χρόνια. Φυσικά όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες, όμως νομίζω ότι από τη στιγμή που το έμβρυο τοποθετηθεί στη μήτρα, όλα τ' άλλα τα αναλαμβάνει η φύση.

14 Οκτ 2008

Μαμά, εγώ πετώ στον ουρανό μου

Από τα παιδιά ακούς μεγάλες αλήθειες. Ο καθένας μας πετάει στον δικό του μοναδικό ουρανό, με την ελπίδα να φτάσει ψηλά. Κάποιοι τα καταφέρνουν, άλλοι πολύ και άλλοι λίγο. Κάποιοι όσο κι αν προσπαθούν παραμένουν εκεί που ξεκίνησαν και άλλοι ενώ είχαν φτάσει πολύ ψηλά, έπεσαν και τσακίστηκαν.

 Κάπου εδώ είμαι και εγώ, προς το παρόν επισκευάζω τα φτερά μου. Έπεσα πριν κάποια χρόνια όταν κατάλαβα σε πόσα ψέματα είχα στηρίξει το πάθος μου για δημιουργία και έκφραση της ψυχής μου. Και είχα πιστέψει φανατικά. Κακό πράγμα ο φανατισμός, δεν σε αφήνει να δεις καθαρά. Όμως ήρθε η μέρα που ξύπνησα και δεν το άντεξα. Αρρώστησε η ψυχή μου και έκανα καιρό να συνέλθω. Μετά άρχισα να περιπλανιέμαι από δω και από κει για να βρω ξανά τη δύναμη, το πάθος, την έμπνευση, να πιστέψω ξανά σε μένα. Βέβαια δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια και έκανα πολλά που ήθελα από πάντα και ποτέ δεν είχα χρόνο αφού η ζωή μου ήταν μόνο διάβασμα και δουλειά. Μάταια όμως, τίποτε δε με έκανε να έρθω τόσο κοντά στο Θεό όσο η μουσική.

Τώρα είμαι εδώ μπροστά στον υπολογιστή και προσπαθώ να βάλω σε τάξη τη ζωή μου, να δείξω τη δουλειά μου όποια κι αν είναι αυτή και να μοιραστώ τις σκέψεις μου. Φτάνει να μάθω τον τρόπο, που μάλλον θα μου πάρει καιρό. Εδώ για να ξεκινήσω αυτό το blog έχω κάτσει πολλές ώρες στην καρέκλα. Είμαι άσχετη με τους υπολογιστές και τα θέλω και όλα. Ψάχνω και ξαναψάχνω και το μόνο που κατάφερα είναι να γράψω δύο λόγια. Ούτε εικόνες ούτε μουσική. Ας είναι όμως, κάνω το πρώτο βήμα και ήδη βλέπω μπροστά μου ένα καινούργιο μονοπάτι, οδηγό για το καινούργιο μου ταξίδι.