14 Οκτ 2008

Μαμά, εγώ πετώ στον ουρανό μου

Από τα παιδιά ακούς μεγάλες αλήθειες. Ο καθένας μας πετάει στον δικό του μοναδικό ουρανό, με την ελπίδα να φτάσει ψηλά. Κάποιοι τα καταφέρνουν, άλλοι πολύ και άλλοι λίγο. Κάποιοι όσο κι αν προσπαθούν παραμένουν εκεί που ξεκίνησαν και άλλοι ενώ είχαν φτάσει πολύ ψηλά, έπεσαν και τσακίστηκαν.

 Κάπου εδώ είμαι και εγώ, προς το παρόν επισκευάζω τα φτερά μου. Έπεσα πριν κάποια χρόνια όταν κατάλαβα σε πόσα ψέματα είχα στηρίξει το πάθος μου για δημιουργία και έκφραση της ψυχής μου. Και είχα πιστέψει φανατικά. Κακό πράγμα ο φανατισμός, δεν σε αφήνει να δεις καθαρά. Όμως ήρθε η μέρα που ξύπνησα και δεν το άντεξα. Αρρώστησε η ψυχή μου και έκανα καιρό να συνέλθω. Μετά άρχισα να περιπλανιέμαι από δω και από κει για να βρω ξανά τη δύναμη, το πάθος, την έμπνευση, να πιστέψω ξανά σε μένα. Βέβαια δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια και έκανα πολλά που ήθελα από πάντα και ποτέ δεν είχα χρόνο αφού η ζωή μου ήταν μόνο διάβασμα και δουλειά. Μάταια όμως, τίποτε δε με έκανε να έρθω τόσο κοντά στο Θεό όσο η μουσική.

Τώρα είμαι εδώ μπροστά στον υπολογιστή και προσπαθώ να βάλω σε τάξη τη ζωή μου, να δείξω τη δουλειά μου όποια κι αν είναι αυτή και να μοιραστώ τις σκέψεις μου. Φτάνει να μάθω τον τρόπο, που μάλλον θα μου πάρει καιρό. Εδώ για να ξεκινήσω αυτό το blog έχω κάτσει πολλές ώρες στην καρέκλα. Είμαι άσχετη με τους υπολογιστές και τα θέλω και όλα. Ψάχνω και ξαναψάχνω και το μόνο που κατάφερα είναι να γράψω δύο λόγια. Ούτε εικόνες ούτε μουσική. Ας είναι όμως, κάνω το πρώτο βήμα και ήδη βλέπω μπροστά μου ένα καινούργιο μονοπάτι, οδηγό για το καινούργιο μου ταξίδι.

2 σχόλια:

kalliopi είπε...

Καλώς ήλθες :)

Maria Jose είπε...

Καλή αρχή στο blog σου. Θα είναι συνομήλικο με το δικό μου.